Dergiler / Dil ve Edebiyat Araştırmaları / 2021 / Sayı: 23

Luigi Pirandello’nun Altı Karakter Yazarını Arıyor Oyununda Aile ve Özdönüşümsellik Tartışması

The Portrayal of Family and Self-reflexivity in Luigi Pirandello’s Six Characters in Search of an Author

Emrah Atasoy(KAPADOKYA ÜNİVERSİTESİ, BEŞERİ BİLİMLER FAKÜLTESİ, İNGİLİZ DİLİ VE EDEBİYATI BÖLÜMÜ)0000-0002-5008-2636
Sayfa
239–253
Yayın Tarihi
2021-03-20
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışma, sonuç olarak Pirandello'nun rollerini yerine getirmeyi başaran ve konumlarının farkında olan altı karakter sunduğunu ve bu durumun aslında karakterler arasındaki aile ilişkilerini ortaya çıkardığını göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Luigi Pirandello’nun Altı Karakter Yazarını Arıyor (1921, Sei personaggi in cerca d’autore) başlıklı oyunu, Lionel Abel tarafından ortaya atılan meta-tiyatro kavramının birçok önemli ve işlevsel özelliğini barındırmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu noktada; gerçeklik ve hayal, yaşam, sanat ve ailenin temsili gibi oyunda önemli bir yere sahip temalar, çalışmanın tartışma kapsamı çerçevesinde ele alınacaktır.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışma, sonuç olarak Pirandello'nun rollerini yerine getirmeyi başaran ve konumlarının farkında olan altı karakter sunduğunu ve bu durumun aslında karakterler arasındaki aile ilişkilerini ortaya çıkardığını göstermektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Luigi Pirandello · Altı Karakter Yazarını Arıyor · özdönüşümsellik

Özet

Luigi Pirandello’nun Altı Karakter Yazarını Arıyor (1921, Sei personaggi in cerca d’autore) başlıklı oyunu, Lionel Abel tarafından ortaya atılan meta-tiyatro kavramının birçok önemli ve işlevsel özelliğini barındırmaktadır. Meta-tiyatronun böylesi özelliklerinden ve oyun içinde oyun tekniğinden yararlanan Pirandello’nun eseri, yazarını arayan altı karakteri yansıtmaktadır. Bu çalışma bu bağlamda öncelikle meta-tiyatro kavramını ve kavramın Pirandello’nun eserinde nasıl kullanıldığını açıklayarak Altı Karakter’in eleştirel bir incelemesini sunacaktır. Metnin eleştirel inceleme sürecinde birincil kaynaktan spesifik örneklerden ve konu ile ilgili ikincil kaynaklardan yararlanılacaktır. Bu noktada; gerçeklik ve hayal, yaşam, sanat ve ailenin temsili gibi oyunda önemli bir yere sahip temalar, çalışmanın tartışma kapsamı çerçevesinde ele alınacaktır. Çalışma, sonuç olarak Pirandello'nun rollerini yerine getirmeyi başaran ve konumlarının farkında olan altı karakter sunduğunu ve bu durumun aslında karakterler arasındaki aile ilişkilerini ortaya çıkardığını göstermektedir.

Abstract

Luigi Pirandello’s play, Six Characters in Search of an Author (1921, Sei personaggi in cerca d’autore) portrays numerous significant and functional characteristics of metatheatre, a concept coined by Lionel Abel. By drawing on such metatheatrical features and the play within a play technique, Pirandello’s play presents six characters that are in search of an author. This study will, therefore, explain the concept of metatheatre and present a critical analysis of the play, Six Characters as a self-reflexive play. In this critical engagement with the text through specific references from the play and relevant secondary sources, important themes in the play such as reality and illusion, life, art, and the representation of the family in the play will be analysed. This analysis will ultimately demonstrate that Pirandello presents six characters that are self-conscious of their position as dramatic characters that manage to act out their roles, which actually reveal the family relationships between the characters.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Atasoy, E. (2021). Luigi Pirandello’nun Altı Karakter Yazarını Arıyor Oyununda Aile ve Özdönüşümsellik Tartışması. Dil ve Edebiyat Araştırmaları, Sayı: 23, 239–253. https://doi.org/10.30767/diledeara.816122

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (20)

  1. Abel, Lionel (2003), Tragedy and Metatheatre: Essays on Dramatic Form. New York and London: Holmes & Meier.
  2. Abel, Lionel (1963), Metatheatre: A New View of Dramatic Form, New York: Hill and Wang.
  3. Balamir, Ebru (2010), “İtalyan Yazarı Luigi Pirandello’nun Tiyatroya Bakışı” [Theater from the Eyes of an Italian Writer: Luigi Pirandello], Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, Volume 50, Issue 1, pp. 19-34. http://dtcfdergisi.ankara.edu.tr/index.php/dtcf/article/view/1150/745.
  4. Bassanese, Fiora A. (1997), Understanding Luigi Pirandello, Columbia, South Carolina: University of South Carolina.
  5. Bassnett, Susan (1994), “Female Masks: Luigi Pirandello’s Plays for Women”, In: Twentieth-Century European Drama, Ed. Brian Docherty, London: Palgrave Macmillan, pp. 13-25.
  6. Caesar, Ann Hallamore (1998), Characters and Authors in Luigi Pirandello, Oxford: Clarendon.
  7. Farrell, Joseph (2004), “Commentary”, In: Six Characters in Search of an Author. Author: Luigi Pirandello, Ed. Joseph Farrell, Trans. John Linstrum. London & New York: Bloomsbury Methuen Drama, pp. xxiii-lxxxi.
  8. Fergusson, Francis (1949), The Idea of a Theater: A Study of Ten Plays, The Art of Drama in Changing Perspective, Princeton, New Jersey: Princeton UP.
  9. Günsberg, Maggie (1994), Patriarchal Representations: Gender and Discourse in Pirandello’s Theatre, Oxford: Berg.
  10. Heffner, Hubert C. (1957), “Pirandello and the Nature of Man”, The Tulane Drama Review, Volume 1, Issue 3, pp. 23-40. Doi:10.2307/1124985
  11. Lucas, Frank L. (1963), The Drama of Chekhov, Synge, Yeats and Pirandello, London: Cassell.
  12. Kundakçı, Durdu (1990), “Pirandello’nun Psikolojik Rölativizmi” [Pirandello’s Psychological Relativism], Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, Volume 34, Issue 1-2, pp. 179-202. http://dtcfdergisi.ankara.edu.tr/index.php/dtcf/article/view/3334/2896
  13. Marranca, Bonnie (1983), “Pirandello: A Work in Progress”, Performing Arts Journal, Volume 7, Issue 2, pp. 7-28. Doi:10.2307/3245315
  14. O’Connor, Thomas Austin (1975), “Is the Spanish Comedia a Metatheatre?”, Hispanic Review, Volume 43, Issue 3 pp. 275-289.
  15. Paolucci, Anne (2009), The Plays and Fiction of Luigi Pirandello: Selected Essays, New York: Griffon House.
  16. Paolucci, Anne (2002), Pirandello’s Theatre: The Recovery of the Modern Stage for Dramatic Art, Carbondale, IL: Southern Illinois UP.
  17. Pirandello, Luigi (1983), Six Characters in Search of an Author. Milano: Mondadori.
  18. Puchner, Martin (2003), “Introduction”, In: Tragedy and Metatheatre: Essays on Dramatic Form, Author: Lionel Abel, New York and London: Holmes & Meier, pp. 1-24.
  19. Rani, Bhargav (2011), “Self-Reflexivity through Self-Reflexivity: The Play of Metatheatre in Jonson’s Comedies”, Rupkatha Journal on Interdisciplinary Studies in Humanities, Volume 3, Issue 4, pp. 495-506.
  20. Styan, John Louis (1998), “Pirandellian Theatre Games: Spectator as Victim”, In: Modernism in European Drama: Ibsen, Strindberg, Pirandello, Beckett: Essays from Modern Drama, Eds. Frederick J. Marker and Christopher Innes, Toronto: University of Toronto, pp. 142-50.