Dergiler / Usul İslam Araştırmaları / 2018 / Sayı: 30

Legal Maxims in Islamic and Late Roman Law

Sayfa
55–84
Yayın Tarihi
2018-12-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu detaylı analiz aynı zamanda hukuk düşüncesindeki farklı yaklaşımlarını ve özelliklerini ortaya çıkararak iki hukuk sistemini birbirinden ayıran unsurlara da işaret edecektrir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Genel hukuk prensipleri Batı’daki İslam araştırmalarında özellikle Joseph Schacht’ın İslam hukukunun kökenlerine dair iddialarından sonra sıkça ele alınmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bazı araştırmacılar Roma hukukuna benzeyen bir takım genel İslam hukuk prensiplerini, İslam hukukunun Roma hukukundan iktibas edildiği iddiasının bir göstergesi olarak değerlendirmişlerdir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu detaylı analiz aynı zamanda hukuk düşüncesindeki farklı yaklaşımlarını ve özelliklerini ortaya çıkararak iki hukuk sistemini birbirinden ayıran unsurlara da işaret edecektrir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Küllî Kaide · Regula · Firaş

Özet

Genel hukuk prensipleri Batı’daki İslam araştırmalarında özellikle Joseph Schacht’ın İslam hukukunun kökenlerine dair iddialarından sonra sıkça ele alınmıştır. Bazı araştırmacılar Roma hukukuna benzeyen bir takım genel İslam hukuk prensiplerini, İslam hukukunun Roma hukukundan iktibas edildiği iddiasının bir göstergesi olarak değerlendirmişlerdir. Ancak bu iddiayı delillendirmek için iki hukuk sistemi arasındaki benzer kaideler detaylı bir analize tabi tutulmamıştır. Elinizdeki çalışma, bir taraftan iki hukuk sistemi arasında benzerlik bakımından en fazla göze çarpan iki kaideyi, diğer taraftan ise hukuk prensibini ifade eden kavâid ve regula kavramlarını, mukayese ederek, bu alandaki eksikliği gidermeye çalışmaktadır. Bu detaylı analiz aynı zamanda hukuk düşüncesindeki farklı yaklaşımlarını ve özelliklerini ortaya çıkararak iki hukuk sistemini birbirinden ayıran unsurlara da işaret edecektrir.

Abstract

Legal maxims (qawāʿid) have been, especially after the contributions of Joseph Schacht to the understanding of the beginnings of Islamic Law, a popular area of research in Islamic studies. Certain scholars attempted to see Islamic legal maxims which resemble maxims of late Roman law, as indicators of the Roman origins of Islamic Law. Unfortunately there are very few comparative studies on similar maxims in both law systems, which aim to reveal the common features alongside differences to prove this assertion. This research tries to shed some light into this discussion, not only with a mere analysis of two of the most resembling maxims in both law systems, but also by comparing the terminology of al qawāʿid and al qiyās and the Roman terminus for legal maxims, named regula. Furthermore, this detailed approach aims to reveal the peculiarities of the two law systems by pointing out to their specific characters and different approaches.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KURT, İ. (2018). Legal Maxims in Islamic and Late Roman Law. Usul İslam Araştırmaları, Sayı: 30, 55–84. https://ajindex.com/articles/117476

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (10)

  1. Akıntürk, Turgut, Satım Akdinde Hasar Sorumluluğunun İntikali, Ankara: Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Yayınları, 1966.
  2. Baktır, Mustafa, “Kaide”, DIA, XXIV. Berger Adolf, Encyclopedic Dictionary of Roman Law, Philadelphia: The American Philosophical Society, 1953.
  3. Böcking, Eduard, Abriss der Institutionen des römischen Privatrechts, Henry & Cohen Press, 1860. Crone, Patricia, Roman, Provincial and Islamic Law. The Origins of the Islamic Patronate, London: Cambridge University Press, 1987. Abū Yūsuf, Ikhtilāf Abū Ḥanīfa wa Ibn Abī Laylā, edt. Abū al Vafā al Afghānī, Haydarabad: Lajnatu Ihyā al Ma`ārif an Nu`maniyya, 1358/1939.
  4. Dunker, Arne, Gleichheit und Ungleichheit in der Ehe: persönliche Stellung von Frau und Mann im Recht der ehelichen Lebensgemeinschaft, Köln-Weimar: Böhlau Verlag, 2003.
  5. Friedl, Raimund, Der Konkubinat İm Kaiserlichen Rom: Von Augustus Bis Septimus Severus, Franz Steiner Verlag, 1996. al Ghazzi, Muḥammad Ṣıtkī Ibn Aḥmad Ibn Muḥammad Ali Burnū Abū al Ḥāris, Mevsûatu al Qawāidu al Fıqhiyya, Beirut: Muassasatu ar Risāla, 2003. Gärtner, Ursula, Brandenburger Antike Denkwerk: Kulturelle Identität – Römisches Recht, Potsdamer Lateintage, Potsdam: Potsdam University Press.
  6. Hacak, Hasan, Atomcu Evren Anlayışının İslam Hukukuna Etkisi: Kelam-Fıkıh İlişkisine Dair Bir Analiz, İstanbul: Ensar Neşriyat, 2007.
  7. Hallaq, Wael B., “The Quest for Origins or Doctrine? Islamic Legal Studies as Colonialist Discourse”, UCLA Journal of Islamic and Near Eastern Law, 2002.
  8. Hallaq, Wael B. “The Use and Abuse of Evidence. The Question of Provincial and Roman Influences on Early Islamic Law: Roman, Provincial and Islamic Law: The Origins of the Islamic Patronate by Patricia Crone- (Review)”, Journal of the American Oriental Society, vol. 110, nr.1, 1990. Imam Mālik Ibn Anas, al Muvaṯṯa, trl. by M. Büyükçınar, Vecdi Akyüz, Ahmet Arpa, Durak Pusmaz, Abdullah Yücel, Istanbul: Ensar Yayınevi, 2014.
  9. Jokisch, Benjamin, Islamic Imperial Law: Harun-Al-Rashid's Codification Project, Berlin: Walter de Gruyter, 2011.
  10. Peters, Rudolph, Book Review in: Journal of the American Oriental Society, Vol. 129, No 3 (July-September 2009), American Oriental Society, pp. 529- 530. Jörs, Paul, Römische Rechtswissenschaft zur Zeit der Republik, Münich: F. Vahlen Press, 1888. Karagöz, Havva, Hukuk Kuralı (Regula Iuris) Kavramı, Istanbul: On Iki Levha Yayınevi, 2010. Al Karkhī, `Ubeydullah `Umar Ibn `Isā Abū Zayd ad Dabūsī– Abū al Ḥasan, Ta`sîsu an Naḏẖar