Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightKitap, zengin bir ampirik temel ve tarihsel arka planı güncel gelişmelerle birleştiren özgün ve incelikli bir bakış açısı sunmaktadır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
“Soğuk Savaş Sonrasında Türkiye- Rusya İlişkilerinde Karadeniz Faktörü” kitabı, Soğuk Savaş sonrası Türkiye-Rusya ilişkilerinde Karadeniz bölgesini kritik bir jeopolitik, ekonomik ve güvenlik alanı olarak kapsamlı ve çok boyutlu bir şekilde analiz etmektedir. Bu çerçevede Karadeniz, örtüşen/çatışan çıkarlar, dış güçlerin müdahaleleri ve değişen güvenlik algıları tarafından şekillendirilen stratejik bir alan olarak ele alınmaktadır. Karadeniz; NATO, Amerika Birleşik Devletleri (ABD), Avrupa Birliği (AB) ve Çin gibi bölge dışı aktörlerin artan müdahalesi nedeniyle Soğuk Savaş sonrası dönemde artan bir stratejik önem kazanmıştır. Rusya, Karadeniz'i NATO'nun doğuya doğru genişlemesine karşı bir tampon bölge olarak değerlendirirken, Türkiye -NATO üyesi olmasına rağmen- denge ve diplomasiye dayalı farklı bir politika izlemiştir. Enerji koridorlarının ve altyapısının bölgenin stratejik önemini arttırdığı görülmektedir. Kitap, zengin bir ampirik temel ve tarihsel arka planı güncel gelişmelerle birleştiren özgün ve incelikli bir bakış açısı sunmaktadır.
Abstract
The book “The Black Sea Factor in Türkiye–Russia Relations in the Post–Cold War Period” analyzes the Black Sea region in a comprehensive and multidimensional manner as a critical geopolitical, economic, and security area in Türkiye–Russia relations after the Cold War. In this framework, the Black Sea is addressed as a strategic area shaped by overlapping/conflicting interests, interventions of external powers, and changing security perceptions. The Black Sea has gained increasing strategic importance in the post–Cold War period due to the growing involvement of extra-regional actors such as NATO, the United States (US), the European Union (EU), and China. While Russia regards the Black Sea as a buffer zone against NATO’s eastward expansion, Türkiye—despite being a NATO member—has pursued a different policy based on balance and diplomacy. It is observed that energy corridors and infrastructure increase the strategic importance of the region. The book offers an original and nuanced perspective that combines a rich empirical foundation and historical background with contemporary developments.