Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightElde edilen bulgular, sivil toplum aktörlerinin kriz dönemlerinde kültürel diplomasi yoluyla algı yumuşatma, güven inşası ve anlam üretimi işlevleri üstlendiğini göstermektedir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu çalışma, kültürel diplomasiyi kamu diplomasisinin tamamlayıcı bir boyutu olarak ele almakta ve uluslararası kriz dönemlerinde sivil toplum aktörlerinin stratejik iletişim ve algı yönetimi süreçlerindeki rolünü incelemektedir. 24 Kasım 2015 tarihinde yaşanan Türk-Rus uçak krizi, devletlerarası diplomatik kanalların büyük ölçüde tıkandığı, sert güç söylemlerinin öne çıktığı bir kriz ortamı yaratmıştır. Bu süreçte, sivil toplum kuruluşları, kültür-sanat aktörleri ve iş dünyası temsilcileri tarafından yürütülen kültürel diplomasi faaliyetleri, halklar arası iletişim kanallarının tamamen kopmasını engelleyen alternatif bir kamu diplomasisi alanı oluşturmuştur. Çalışma, nitel araştırma yaklaşımı çerçevesinde vaka incelemesi yöntemiyle tasarlanmış; doküman analizi ve nitel söylem analizi teknikleri birlikte kullanılmıştır. Kriz döneminde medyada yer alan kültürel diplomasi faaliyetleri, yalnızca betimleyici bir olay dökümü olarak değil, halk–devlet ayrımı, dostluk, barış ve ortak değerler söylemleri bağlamında analiz edilmiştir. Elde edilen bulgular, sivil toplum aktörlerinin kriz dönemlerinde kültürel diplomasi yoluyla algı yumuşatma, güven inşası ve anlam üretimi işlevleri üstlendiğini göstermektedir. Çalışma, kültürel diplomasinin yalnızca kültürel etkileşim değil, aynı zamanda stratejik bir siyasal iletişim pratiği olduğunu ortaya koyarak, kamu diplomasisi literatürüne iletişim bilimi perspektifinden katkı sunmayı amaçlamaktadır.
Abstract
This study examines cultural diplomacy as a complementary dimension of public diplomacy, focusing on the role of civil society actors in strategic communication and perception management during international crises. The Turkish-Russian jet crisis of November 24, 2015 created a severe diplomatic rupture in which official state-to-state communication channels were largely suspended and hard power rhetoric dominated bilateral relations. In this context, cultural diplomacy initiatives conducted by civil society organizations, cultural actors, and business communities functioned as alternative public diplomacy mechanisms that prevented a complete breakdown of people-to-people communication. Adopting a qualitative case study design, the research employs document analysis and qualitative discourse analysis techniques. Cultural diplomacy practices reflected in media coverage are analyzed not merely as descriptive events but as symbolic communication strategies emphasizing people–state distinction, peace, friendship, and shared values. The findings indicate that civil society actors played a significant role in mitigating hostile perceptions, fostering trust, and producing shared meanings through cultural diplomacy during the crisis. The study argues that cultural diplomacy should be understood not only as cultural exchange but also as a strategic political communication practice, thereby contributing to public diplomacy literature from a communication studies perspective.