Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBu bağlamda çalışmada, imaret vakfının malî gücünün, görevlilerinin, hayrât ve akarlarının ve de gelir kaynaklarının XV. yüzyılın sonundaki ile 1592-1599 yılları arasındaki durumları karşılaştırılmıştır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Ergene’nin merkezine inşa edilen İmaret Külliyesi için Sultan II. Murad 1447 yılında bir vakıf kurmuştur. Vakfın gelirleri ve giderleri, kuruluşundan XVI. yüzyılın sonuna kadar bir artış sergilemiştir. Gelirlerin artışındaki en dikkat çeken gelişmeler, vakfa tabi iskân birimlerinin sayısının ve bu yerleşim yerlerindeki vergi nüfusunun çoğalması ile tarımsal üretimin fazlalaşmasının yanında Ergene ve Edirne şehir merkezlerinde bulunan vakıf akarlarının kira tutarlarının yükselmesi olmuştur. Öte yandan vakıf XVI. yüzyıl sonunda gelirlerini toplama noktasında da sorunlar yaşamış ve bazen uzun yıllar boyunca tahsilât gerçekleştirilememiştir. Giderlerin yükselmesinde ise, vakıf görevlilerinin, zevâid–horanların ve imaretin hayrından faydalananların sayısında yaşanan artış olmakla birlikte, XVI. yüzyılın sonunda imparatorluk sınırları içinde başta gıda olmak üzere diğer tüketim ürünlerinin yükselen fiyatları, vakfın hayrât ve akarlarının yıllar içerisinde yıpranmasına bağlı olarak artan tamirat masrafları gibi etkenler büyük paya sahiptir. Bu bağlamda çalışmada, imaret vakfının malî gücünün, görevlilerinin, hayrât ve akarlarının ve de gelir kaynaklarının XV. yüzyılın sonundaki ile 1592-1599 yılları arasındaki durumları karşılaştırılmıştır.
Abstract
Sultan Murad II established a foundation in 1447 for the Ergene Imaret Complex, which was built in the center of the town of Ergene. The income and expenses of the waqf increased from its establishment to the end of the 16th century. The most notable developments in the increase in revenues were the rise in the number of settlement units subject to the waqf and the tax population in these settlements, along with the increase in agricultural production, as well as the rise in the rental values of the waqf’s properties in the city centers of Ergene and Edirne. On the other hand, the waqf had problems collecting its revenues at the end of the 16th century, and sometimes collection could not be achieved for many years. The increase in expenses was due to the rise in the number of waqf officials, surplus receivers (zevâid-horan), and the beneficiaries of the imaret (soup kitchen). However, at the end of the 16th century, factors such as the rising prices of other consumer products, especially food, within the borders of the empire and the increasing repair costs due to the deterioraton of the waqf’s charitable institutions and income-generating real estate also increased expenses. In this context, the study compares the financial power of the imaret waqf, its officials, charities, and income sources at the end of the 15th century and between the years 1592 and 1599.