KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Sosyal Güvence / 2026 / Sayı: 29

Türkiye’de Emeklilik Sisteminin Sürdürülebilirliği: Parametrik Reformlar Ve Politika Önerileri

Systems Sustainability Of The Pension System In Türkiye: Parametric Reforms And Policy Recommendations

Gazi Polat(KIRŞEHİR AHİ EVRAN ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-9797-4017
Sayfa
2146–2171
Yayın Tarihi
2026-01-09
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Sonuç olarak, emeklilik krizinin etkilerini hafifletmek ve sistemi güçlendirmek için bütüncül bir yaklaşım benimsenmelidir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Dünya Sağlık Örgütü’ne göre, 2050 yılına kadar dünyada 60 yaşın üzerinde iki milyar insanın olması bekleniyor.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu rakam, 2000 yılına göre üç kat daha fazla.
💡
Sonuç & Katkı:Sonuç olarak, emeklilik krizinin etkilerini hafifletmek ve sistemi güçlendirmek için bütüncül bir yaklaşım benimsenmelidir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2050 Verileri
⚙️Değişkenler:Emeklilik Sistemi · Emeklilik Krizi · Sürdürülebilir Emeklilik Politikaları.

Özet

Dünya Sağlık Örgütü’ne göre, 2050 yılına kadar dünyada 60 yaşın üzerinde iki milyar insanın olması bekleniyor. Bu rakam, 2000 yılına göre üç kat daha fazla. Ülkeler, değişen nüfus, sosyal ve ekonomik koşullara uyum sağlayabilmek için emeklilik sistemlerini ayarlama ihtiyacıyla karşı karşıya kalmıştır. Sürdürülebilirliği sağlamak için politika arayışına girilmiştir. Beklenen emeklilik krizlerinin önüne geçebilmek için ülkelerin emeklilik sistemlerinde yapacağı düzenlemeler önem taşımaktadır. Kriz durumlarında emekli aylıklarındaki istikrarı sağlamak için gerekli olan üç bileşen; emeklilik fonuna daha fazla ödeneğin sağlanması, fonun daha iyi yönetilmesi ve fondan yapılan ödeneklerin dengeli kullanılmasıdır. Bahsedilen üç bileşenden herhangi birinde aksama olması durumunda emekli aylıklarındaki istikrar bozulabilir. Bu nedenle, devletlerin ve ilgili kurumların daha etkin politikalar geliştirmesi gerekmektedir. Çalışmanın amacı, yaşanması muhtemel emeklilik krizi durumunda uygulanabilecek politika önerileri geliştirmektir. Parametre ve yapısal reformlar ile sürdürülebilir bir emeklilik sistemi için katılım oranının belirlenebilmesi ve emeklilik sisteminden yapılan ödemelerin, milli hasılaya oranlanabilmesi kriz riskini azaltabilir. Ayrıca, bireylerin emeklilik dönemlerinde daha bilinçli finansal kararlar alabilmeleri için eğitim ve danışmanlık hizmetlerine erişimlerinin artırılması önemlidir. Sonuç olarak, emeklilik krizinin etkilerini hafifletmek ve sistemi güçlendirmek için bütüncül bir yaklaşım benimsenmelidir.

Abstract

According to the World Health Organization, the global population aged 60 and over is expected to reach two billion by 2050, representing a threefold increase compared to the year 2000. This demographic shift has compelled countries to adjust their pension systems in order to adapt to changing population structures as well as evolving social and economic conditions. In this context, the pursuit of policies aimed at ensuring sustainability has become increasingly prominent. Reforms to national pension systems are of critical importance in preventing potential pension crises. To maintain the stability of pension benefits during periods of crisis, three essential components must be ensured: increased allocation of resources to pension funds, more effective management of these funds, and a balanced structure of benefit disbursements. A disruption in any of these components may undermine the stability of pension payments. Therefore, it is imperative for governments and relevant institutions to develop more effective policy frameworks. The primary objective of this study is to propose policy recommendations that can be implemented in the event of a potential pension crisis. Through parametric and structural reforms, determining participation rates in the pension system and aligning pension expenditures with national income may help reduce the risk of such crises. Furthermore, enhancing individuals’ access to education and advisory services is essential to enable more informed financial decision-making during the retirement period. In conclusion, a holistic approach must be adopted to mitigate the effects of potential pension crises and to strengthen the resilience and sustainability of the pension system.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Polat, G. (2026). Türkiye’de Emeklilik Sisteminin Sürdürülebilirliği: Parametrik Reformlar Ve Politika Önerileri. Sosyal Güvence, Sayı: 29, 2146–2171. https://doi.org/10.21441/sosyalguvence.1644016

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (53)

  1. Arın, T. (2013). Kriz, Devlet, İktisat ve Sosyal Güvenlik Politikaları. İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları. 1. Baskı, İstanbul.
  2. Altiparmakov, N. (2018). Another Look At Causes and Consequences Of Pension Privatization Reform Reversals İn Eastern Europe. Journal of European Social Policy, 28(3), 224-241. https://doi.org/10.1177/0958928717735053
  3. Anderson, K. M. & Meyer, T. (2003). Social Democracy, Unıons, and Pension Politics in Germany and Sweden. Journal of Public Policy. 23(1), 23-54. https://doi:10.1017/S0143814X03003027.
  4. Angelini, V., Brugiavini, A. & G. Weber. (2009). Ageing and Unused Capacity in Europe: Is There an Early Retirement Trap? Economic Policy, 24 (59): 463–508. https://doi:10.1111/ecop.2009.24.issue-59.
  5. Barr, N. (1994). Labour markets and social policy in Central and Eastern Europe. Oxford University Press, New York.
  6. Bertranou F., Cetrángolo O. & Grushka C. (2018). Pension Privatization and Reversal of Pension Reforms in Argentina. ESS–Extension of Social Security, Working Paper No. 64, 1–31.
  7. Betam, (2023). İstanbul İşgücü Piyasası, Genel Görünüm ve Yapısal Özellikler. Bahçeşehir Üniversitesi Ekonomik ve Toplumsal Araştırmalar Merkezi, Araştırma Raporu. https://betam.bahcesehir.edu.tr/2024/01/istanbul-isgucu-piyasasi-guncel-gorunum-ve-yapisal-ozellikler-2023/ adresinden ulaşılmıştır.
  8. Bloom, vd. (2015). Macroeconomic Implications of Population Ageing and Selected Policy Responses. The Lancet 385(9968): 649–57. https://doi.org/10.1016/S0140-6736(14)61464-1.
  9. Bohn, H. (2009). Intergenarational Risk Sharing and Fiscal Policy. Journal of Monetary Economics. Vol. 56, 805-816. https://doi.org/10.1016/j.jmoneco.2009.06.010
  10. Boldrin, M., J. J. Dolado, Jimeno, J. & Peracchi, F. (1999). The Future of Pensions in Europe. Economic Policy 14 (29): 288–320. https://doi:10.1111/1468-0327.00051.
  11. Bongaarts, J. (2004). Population Aging and the Rising Cost of Public Pensions. Population and Development Review 30 (1): 1–23. https://doi.org/10.1111/j.1728-4457.2004.00001.x.
  12. Canbay, T. & Demir, M. (2013). Türkiye’de Sosyal Güvenlik Açıkları ve Sosyal Güvenlik Ahlakı. Yönetim ve Ekonomi Dergisi, 20(2), 303-315.
  13. Cremer, H. & Pierre, P. (2003). The Double Dividend of Postponing Retirement. International Tax and Public Finance, 10: 419–34.
  14. Cutler, N. E. (1992). Employee Benefits and the Retirement Decision. Journal of Financial Service Professionals, 46(1), 26.
  15. Cutler, D. & Richard J. (2004). The Birth and Growth of the Social Insurance State: Explaining Old Age and Medical Insurance Across Countries. Public Choice 120 (1/2): 87–121. https://doi.org/10.1023/B:PUCH.0000035859.20258.e0.
  16. Davis, S. J. & Henrekson, M. (2002). Personal Taxes And The Scope For Market Activity. Mimeo, University of Chicago.
  17. Devesa, J. E., M. Devesa, R. Meneu, I. Domínguez, & B. Encinas. (2015). El Índice de revalorización de las pensiones (IRP) su impacto sobre el sistema de pensiones español. Revista de Economía Aplicada 23 (68): 103–125.
  18. Draxler, J. & Mortensen, J. (2009). Towards Sustainable But Still Adequate Pensions İn The EU: Theory, Trends And Simulations. ENEPRI research report no. 67.
  19. Esping-Andersen, G. (1990). The Three Worlds Of Welfare Capitalism. Princeton University Press.
  20. Erdoğmuş, O. & Karaalp Orhan, G. (2024). Yaşlılık sigortasında sürdürülebilirlik: Sosyal sigorta kuramı çerçevesinde bir değerlendirme. Afyon Kocatepe Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 26(1), 123–146.
  21. European Commission. (2012). White Paper: An Agenda for Adequate, Safe and Sustainable Pensions. http://ec.europa.eu/social/BlobServlet?docId=7341&langId=en.
  22. Feldstein, M. & Jeffrey B. Liebman. (2002). Chapter 32 Social Security. In Handbook of Public Economics, 4:2245–2324. Elsevier. https://doi.org/10.1016/S1573-4420(02)80011-8.
  23. Galasso, V. & Profeta, P. (2004). “Lessons for an Ageing Society: The Political Sustainability of Social Security Systems.” Economic Policy 19 (38): 64–115. doi:10.1111/j.1468-0327.2004.00119.x.
  24. Galasso, V. (2008). Postponing Retirement: The Political Effect of Aging. Journal of Public Economics 92 (10–11): 2157–69. https://doi.org/10.1016/j.jpubeco.2008.04.012.
  25. Gruber, J. & Wise, D. (1998). ‘Social Security and Retirement: An International Comparison’. American Economic Review 88 (2): 158–63.
  26. Hercé, J. A. (2013). La Reforma De Las Pensiones En España. Cuadernos de información Económica 235: 33–40.
  27. Hinrichs, K. (2021). Recent Pension Reforms İn Europe: More Challenges, New Directions. An overview. Social policy & administration, 55(3), 409-422.
  28. https://doi.org/10.1111/spol.12712
  29. International Labour Organization (ILO). (1995). The Turkish Government Social Security and Health Insurance Project. Geneva: ILO
  30. Kesgingöz, H. (2016). Türkiye’de Yaşanan 2008 Ekonomik Krizinin Yoksulluk Ve Emeklilik Kararları Üzerine Etkisi. Sosyal Güvenlik Dergisi, 6(1), 126-158.
  31. Kluve, J. & C. M. Schmidt. (2002). Can Training and Employment Subsidies Combat European Unemployment? Economic Policy 17 (35): 409–448. doi:10.1111/1468-0327.00093.
  32. Kidd, S. & Tran, A. (2018). Social Pensions and their Contribution to Economic Growth. Kampala, Uganda: Ministry of Gender, Labour and Social Development, funded by the UK Department for International Development and Irish Aid.
  33. Kol, E., & Topgül, S. (2025). Emeklilik Sonrası Çalışma ve İkinci Kariyer: Köprü İstihdamı. Biga İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 6(1), 48-62.
  34. Lenney, J., Byron L., Schüle, F. & Sheiner, L. (2021). The Sustainability of State and Local Pensions: A Public. Finance Approach. Brookings Papers on Economic Activity (Spring): 1-48. https://doi.org/10.1353/eca.2021.0007
  35. Lyer, S. N. (1993). Pension Reform in Developing Countries. International Labour Review 132 (2): 187–207.
  36. Olovsson, C. (2011). Comment on the European Commission's green Paper Towards Adequate, Sustainable and Safe European Pension Systems. Swedish Institute for European Policy Studies.
  37. Oecd. (2017). Pensions at a Glance: OECD & G20 Indicators. Paris: OECD Publishing. https://doi:10.1787/pension_glance-2017-en.
  38. Pagano, M. & Pica, G. (2012). Finance and Employment. Economic Policy 27 (69): 5–55. https://doi:10.1111/ecop.2012.27.issue-69.
  39. Peltzman, S. (1980). The Growth of Government. The Journal of Law & Economics 23 (2): 209–87. www.jstor.org/stable/725128.
  40. Sachs, A. (2015). Unemployment, İnstitutions, And İnterdependencies: İdentifying Successful Reforms. Journal of Economic Policy Reform, 18(1), 34-50. https://doi.org/10.1080/17487870.2014.977903
  41. Sarıca, A. O. (2019). Türkiye'de Emeklilik Sistemlerinin Yaşlı ve Emekli Yoksulluğu Üzerine Etkisi. Sosyal Güvenlik Dergisi, 9(2).
  42. Sheiner, L. (2023). The Sustainability of State & Local Pensions: A Public Finance Approach Issue in Brief 23-8. Chestnut Hill, MA: Center for Retirement Research at Boston College.
  43. Sosyal Güvenlik Kurumu. (2025). 2024 Yılı Sosyal Güvenlik Kurumu Faaliyet Raporu. Ankara: SGK. Erişim adresi: https://www.sgk.gov.tr/Duyuru/Detay/2024-Yili-Sosyal-Guvenlik-Kurumu-Faaliyet-Raporu-2025-02-28-02-28-52
  44. Sun L, Su C, & Xian X. (2020) Assessing the Sustainability of China’s Basic Pension Funding for Urban and Rural Residents. Sustainability 12: 1–17. https://doi.org/10.3390/su12072833
  45. Şenses, F. (2021). İktisada Farklı Bir Giriş, İletişim Yayıncılık, 3. Baskı, İstanbul
  46. Şirin, İ. & Janssen, F. (2013). İdeal Emeklilik Yaşının Belirlenmesi ve Yaşlanmadaki Gelişmeler: Türkiye Üzerine Bir İnceleme. Sosyal Güvenlik Dergisi, 3(1), 79-100.
  47. Tüsiad. (1997). Türk Sosyal Güvenlik Sisteminde Yeniden Yapılanma (Yayın No: T/97-10/217). İstanbul: Türk Sanayicileri ve İş İnsanları Derneği.
  48. Tüsiad. (2003). Türk Emeklilik Sisteminde Reform: Mevcut Durum ve Alternatif Stratejiler. İstanbul: Türk Sanayicileri ve İş İnsanları Derneği.
  49. Tüsiad. (2012). 2050'ye Doğru Nüfusbilim ve Yönetim: Sosyal Güvenlik (Emeklilik) Sistemine Bakış. İstanbul: Türk Sanayicileri ve İş İnsanları Derneği.
  50. Ulutürk, S. & Dane, K. (2009). Sosyal Güvenlik: Teori, Dönüşüm ve Türkiye Uygulaması. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 8(29), 114-142.
  51. Vidal-Melia, C. (2014). An Assessment of the 2011 Spanish Pension Reform Using the Swedish System as a Benchmark. Journal of Pension Economics and Finance 13 (03): 297–333. https://doi.org/10.1017/S1474747213000383
  52. Yasım, Y. K. (2025). Emeklilik Sistemlerinde Değişim ve Kuşakların Emekliliği. Hitit Sosyal Bilimler Dergisi, 18(1), 257–273. https://doi.org/10.17218/hititsbd.1548505
  53. Zhigang, Y., Feng, J., Ge, J. & Chen, Q. (2016). Pension Economics: An Illustration of the Challenges Faced by China. In Chinese. Beijing: China CITIC Press.