How Karacaoğlan said his pseudonym?

Abstract

Nicknaming (Tapşırma) is a term that belongs to the folk poetry tradition and can be defined as "the telling by the minstrel his or her pseudonym in the last stanza of a poem." Utilization of a name or a pseudonym by a poet is not the convention that is merely authentic to folk literature. We see that the poets use pseudonym as of the thirteenth century also in the divan and dervish lodge literature. This convention has been used in folk poetry without interruption since the sixteenth century by the representatives of the convention. Insomuch as, the convention of telling the pseudonym was continued in part in the modern literature period by the "Pentameterers." Nicknaming means the undersigning of the poem by its poet and it also indicates the termination of the poem. Which oral patterns are used by the minstrels when nicknaming? It is assumed in this study that the oral patterns used during the nicknaming may provide the details with regard to the preference of the minstrel and that the nicknaming forms are stereotyped. Karacaoğlan is one of the strongest grand masters of folk poetry convention. Thus, in this study, the formulas regarding the utterance of a pseudonym belonging to Karacaoğlan were determined, these patterns were made subject to an examination in terms of their structures, and an assessment was tried to propound having demonstrated their frequency of utilization. As a result of the assessment, we have determined that Karacaoğlan has used some patterns more in number compared to others and that some nicknaming formulas were only used in some poems that were recited using particular syllabic meter patterns. However, ultimate objective of this study is to manifest the place of the oral patterns used in nicknaming verses within the convention and to designate the originality of such patterns and their structures resulting from the tradition. Therefore, the oral formulas used by the other minstrels for nicknaming must be evaluated.

Özet

Tapşırma, halk şiiri geleneğine ait bir terimdir ve "şiirin son dörtlüğünde ozanın mahlasını söylemesi" olarak tanımlanabilir. Şairin ad veya mahlas kullanması sadece halk edebiyatına mahsus bir gelenek değildir. Divan ve tekke edebiyatlarında, şairlerin on Üçüncü yüzyıldan itibaren, mahlas kullandığını görmekteyiz. Bu gelenek, halk şiirinde on altıncı yüzyıldan bu yana geleneğin temsilcileri tarafından kesintisiz bir şekilde kullanılmıştır. Hatta mahlas söyleme geleneği "Beş Hececiler" tarafından çağdaş edebiyat döneminde de kısmen sürdürülmüştür. Tapşırma, şairin şiire imzasını atması demektir ve aynı zamanda şiirin tamamlandığını da gösterir. Tapşırırken ozanlar hangi sözlü kalıplan kullanmaktadır? Bu çalışmanın varsayımları, tapşırırken kullanılan sözlü kalıplann ozanın tercihleriyle ilgili detaylan verebileceği ve tapşırma şekillerinin kalıplaşmış olmasıdır. Karacaoğlan halk şiiri geleneğinin en güçlü ustalanndandır. Bu sebeple, bu çalışmada Karacaoğlan'a ait mahlas söyleme formülleri tespit edilmiş, bu kalıplar yapılan bakımından bir incelemeye tabi tutulmuş ve bunların kullanılma sıklıklan gösterilerek bir değerlendirme ortaya konulmaya çalışılmıştır. Değerlendirme sonucunda Karacaoğlan'ın bazı kalıpları diğerlerine göre daha fazla kullandığını ve bazı tapşırma formüllerinin de sadece belli hece ölçüsü kalıpları ile söylenmiş şiirlerde kullanıldığını tespit ettik. Ancak, bu çalışmadaki nihai amaç tapşırma mısralannda kullanılan sözlü kalıpların geleneğin içindeki yerinin ortaya konulabilmesi, bu kalıplardaki özgünlüğün veya gelenekten gelen yapılann belirlenebilmesidir. Bu sebeple diğer ozanların da tapşırma için kullandığı sözlü formüllerin değerlendirilmesi gerekmektedir.