La tradition de narration de contes dans la région de Denizli

Abstract

Dans ce travail, en partant des données des recherches sur place on a traité la tradition de narration de contes dans la région de Denizli et sa place qu’elle occupe dans la tradition de la narration Turque. La conte est un produit folklorique, issu d’une tradition. La tradition de narration de contes est une application des regles non écrites qui sont spécifiques au genre conte. Cette tradition a deux différent aspects dans la région de Denizli. D’une côte, la tradition suit ses regles, d’une autre côte, elle disparait de plus en plus par l’effet du modernimse. Dans les milieux où la tradition est encore vivante, le narrateur, l’ecouteur, le lieux de performance et le temps sont enrichis en même temps par les propriétes locales. Les narratrices sont plus nombreuses. Mais les repertoires des narreteurs plus riches que ceux des narratrices. Profil d’ecouteurs, le lieu de performance et le temps ne sont pas limités. Les données que nous avons eu des régions sont trés importantes pour relever le patrimione culturel immatériel et expansion qu’elles soient une source de nouveaux produits culturel.

Özet

Bu çalışmada saha araştırmalarından elde edilen verilerden hareketle Denizli yöresindeki masal anlatma geleneği ele alınmakta, bu geleneğin Türk anlatı geleneği içindeki yeri tartışılmaktadır. Masal bir geleneğe bağlı olarak anlatılan halkbilgisi ürünlerindendir. Masal anlatma geleneği masal türüne has yazılı olmayan kuralların icrada kullanılması anlamına gelir. Bu gelenek Denizli yöresinde iki yönlü bir görünüme sahiptir. Bir yandan gelenek kendi kurallarıyla devam ederken, diğer yandan modernleşmenin tesiriyle yok olmaktadır. Geleneğin yaşadığı çevrelerde anlatıcı, dinleyici, icra mekânı ve zamanı yerel özelliklerle de zenginleşmiştir. Yörede kadın anlatıcı daha çoktur. Fakat erkek anlatıcıların masal repertuarı kadınlara göre daha zengindir. Dinleyici profili, icra mekânı ve zamanı sınırlandırılmış değildir. Yöreden elde edilen veriler günümüzde somut olmayan kültürel mirasın tespiti ve yayılması, kültürel yeniden üretimlere kaynak oluşturması bakımından önem taşımaktadır.