Investigation Of Environmental Kuznets Curve Hypothesis In Turkey: Evidence From Stirpat Model

ÇEVRESEL KUZNETS EĞRİSİ HİPOTEZİNİN TÜRKİYE İÇİN İNCELENMESİ: STIRPAT MODELİNDEN BULGULAR

Abstract

The purpose of this study is to examine the validity of the EKC hypothesis that argues the inverted U-shaped relationship between economic growth and environmental degradation in Turkey. In addition, unlike previous studies on EKC hypothesis, using the ecological footprint as an indicator of environmental degradation and constructing the empirical model based on STIRPAT model are also aimed. For this purposes, the relationship between real GDP, urbanization, energy intensity and ecological footprint is investigated using with ARDL bound test and VECM Granger causality method. The result of the study reveals that the existence of the EKC hypothesis is confirmed both for short and long-run. Moreover, it is concluded that increasing urbanization level and energy intensity accelerates the environmental degradation in Turkey. According to the findings from causality test, the causal relationships are found from economic growth, urbanization and energy intensity to environmental degradation.

Özet

Bu çalışmanın amacı, ekonomik büyüme ile çevresel bozulma arasında ters U-şeklinde bir ilişkinin geçerli olduğu görüşüne dayalı olan Çevresel Kuznets Eğrisi (EKC) hipotezinin Türkiye için incelenmesidir. Ayrıca, EKC hipotezinin geçerliliğini inceleyen çalışmalardan farklı biçimde çevresel bozulma göstergesi olarak ekolojik ayak izi değişkeni kullanılması ve ampirik model olarak STIRPAT çevre modelinin temel alınması amaçlanmıştır. Bu amaçlar doğrultusunda, reel GSYH, kentleşme düzeyi, enerji yoğunluğu ve ekolojik ayak izi arasındaki ilişki, 1990-2014 gözlem aralığı için ARDL (Gecikmesi Dağıtılmış Otoregresif) sınır testi ve VECM (Vektör Hata Düzeltme Modeli) Granger nedensellik yöntemi aracılığıyla incelenmiştir. Çalışma sonucunda, hem kısa hem de uzun dönem için EKC hipotezinin geçerli olduğu görülmüştür. Ayrıca, kentleşme düzeyindeki ve enerji yoğunluğundaki artışın Türkiye’de çevresel bozulmayı hızlandırdığı sonucuna ulaşılmıştır. Nedensellik testi sonuçlarına göre ise uzun dönemde ekonomik büyümeden, kentleşme düzeyinden ve enerji yoğunluğundan çevresel bozulmaya doğru nedensellik ilişkilerinin geçerli olduğu görülmüştür.