Sibernetik Mekanda “Hakikatimsi” Kavuşma:Sanal Kızıyla Buluşan Güney Koreli Anne Örneği

“Truthful” Meeting in Cybernetic Space: The Sample of The South Korean Mother Meeting With Virtual Daughter

Özet

“Hakikati yansıtmayan”ın “hakikat”in altını oyduğu bir çağ olma ününe kavuşan Post-truth dönemde olgular tarafından kanıtlanan değil, duygular tarafından desteklenen doğrular yükselişe geçmiş; “nesnel gerçekler” yerini “ikna eden düşünceler”e bırakmıştır. Çalışmada teknolojinin ulaştığı aşamayı gözler önüne sermek bakımından önem addeden bir hadise olarak 2016 yılında kanser hastası kızını kaybeden Güney Koreli annenin dört yıl sonra kızıyla sibernetik mekanda buluşması vaka analizine tabi tutulmuştur. Bu örnek olayda buluşmayı gerçekleştiren taraflardan biri “yapay”, “sanal”, “insan üretimi” olmakla beraber diğer taraf tamamen “gerçek”tir. Sibernetik ortamı resmeden ve medyada “kavuşma” başlığıyla haberleştirilen olay; “hakikat sonrası” çağda “sahte olan”ın da samimi duygular ürettiği, yalana tutunmanın gerçeği kabullenmekten kolay olduğu varsayımını kanıtlamaktadır. Nitekim bahse konu buluşma gerçek dışı bir hadise görünümü sergilemekle birlikte annenin sanal karşısındaki hissiyatı gerçektir; teknoloji marifetiyle “üretilen” kızını gördüğü anda yaşadığı, dışarıdan da gözlemlenebildiği gibi huzurdan çok kaybetmeyi bir kez tatmaktan kaynaklı acıdır. Çalışmada teknolojinin inşa ettiği sanal ortamı; “gerçekliği” aşındırıp “hakikatimsi”liği yücelten yapısıyla faydacı olmaktan çok, acının “yeniden üretildiği” bir mecra olarak okunmanın mümkün olup olmadığı irdelenmiştir.

Abstract

In the post-truth period, which gained the fame of being an age in which “fake” undermines “truth”, the trues supported by emotions, not proven by facts, have increased; “objective facts” have been replaced by “persuasive thoughts”. In the study, the meeting of South Korean mother who lost daughter with cancer in 2016 and her daughter in cybernetic space after four years as an event will be examined. In this case, one of the parties is artificial, virtual, human production, but the other side is completely real. The event, which depicts the cybernetic environment and is reported in the media with the title of “reunification” proves the assumption that the “fake” in the “post-truth” age also generates intimate feelings and that holding onto lies is easier than accepting the truth. As a matter of fact, although the meeting is an unrealistic event, the mother’s feelings for the virtual is real when she sees the daughter “produced” by technology, her feeling is not the happiness, serenity, contrarily the pain of losing again. In this study, the virtual environment built by technology stands out as a medium where pain is reproduced rather than utilitarian.