Family Farming In Turkey, Agricultural Labor Productivity and Sustainability

Türkiye’de Aile Çiftçiliği, İşgücü Prodüktivitesi ve Sürdürülebilirlik

Abstract

Family farms contribute to agricultural production, and they make up about 98% of the businesses and 56% of agricultural production in the world. Agriculture in Turkey is a sector, which is providing employment for approximately 5.5–6 million people in 3 million agricultural holdings is mostly formed by small-scale family enterprise. Agricultural sector includes 21 % of the employment and approximately 7.5 % of Gross Domestic Product (GDP). The low level of GDP and a high level of employment rate indicate the low efficiency in agriculture. This fact is a result of several factor, such as density of small sized agricultural administrations, effectiveness in economical organization in agriculture, unavailability of widening usage of advanced technology among all farmers, less availability of social facilities such as education, health in rural areas and inability of effective usage of resources. In this study, strong and weak parts of family farming in Turkey shall be determine and it shall be shown that an economical organization is required for solution of structural problems in farming and for recovery of weak points of family farming and solution proposals are presented.

Özet

Tarımda aile işletmeleri dünyadaki tüm tarımsal işletmelerin yaklaşık %98’ini oluşturmakta ve tarımsal üretimin %56’sını gerçekleştirmektedir. Türkiye’de de tarımsal üretimin ana kaynağını aile işletmeleri oluşturmakta ve 3 milyon işletmede yaklaşık 5.5-6 milyon kişiye istihdam imkanı sağlanmaktadır. Türkiye tarım sektörü, GSYH’nin (Gayri Safi Yurtiçi Hasıla) yaklaşık %7.5’unu ve istihdamın %21’ini oluşturmaktadır. GSYH’daki payın düşüklüğü ve yüksek istihdam oranı tarımdaki verimliliğin düşüklüğünü göstermektedir. Bu durum birçok faktörün yanı sıra küçük tarım işletmelerinin yoğunluğu, tarımda ekonomik örgütlenmedeki etkinsizlik, ileri teknoloji kullanımının tüm çiftçiler düzeyine yaygınlaşmaması, kırsal alanda eğitim, sağlık gibi sosyal imkanların azlığı ve kaynakların etkin kullanılmamasının sonucu olarak ortaya çıkmaktadır. Bu çalışmada, Türkiye’de aile çiftçiliğinin mevcut durumu ve işgücü verimliliği dikkate alınarak tarımsal üretimde sürdürülebilirliğin sağlanma koşulları incelenmektedir. Bu amaçla, Türkiye’de aile çiftçiliğinin güçlü ve zayıf yönleri anlatılarak, tarımdaki yapısal sorunların çözümünde ve aile çiftçiliğinin zayıf yönlerinin giderilmesinde ekonomik bir örgütlenmenin gerekliliği anlatılmakta ve çözüm önerileri sunulmaktadır.