WOMEN SAHABIS WHO ARE MENTIONED IN BUHARI'S WORK CALLED EL CAMI'US SAHIH

BUHÂRÎ’NİN EL-CÂMİ‘US-SAHÎH’İNDE RİVÂYETİ BULUNAN KADIN SAHÂBİLER

Abstract

Regarded as one of the great hadith scholars of the third century AH, Bukhari’s al-Jaami' al-Sahih has been met with great interest in science circles as of the period it was written. This work, which Bukhari said to had brought forth in sixteen years by selecting among six hundred thousand hadiths on the recommendation of his teacher, Ishaq b. Rahuyah has had a significant position in the hadith world as well as other science circles. As it holds the title of the most authentic work in the overwhelming majority of the hadith world it has also been considered the most authentic source after the Quran in the Islamic world. al-Jaami' al-Sahih’s consisting of only authentic (sahih) and sufficient number of hadiths considering particular issues associated with them and its own specific styles are some of the important factors that raises it to this position. This position of al-Jaami' al-Sahih has been the cause to its often being a work of reference among Islamic sciences and a lot of work to be done in order to comprehend it both as content and structure. So much so that it has become one of the most studied works. Over a hundred commentaries have been written on Sahih, summaries have been formed by omitting recurring hadiths, its hadiths have been discussed according to their chains of transmission (sanads), its chapters and chapter headings have been examined, individual works have been produced about the narrators included in it, and likewise many works have been done. In this study we will focus on the Prohet (pbuh)’s Companions (Sahaba) with respect to their being hadith narrators whose traditions are found in Sahîh. We will touch on subjects as which Sahaba transmitted how many traditions, how many of them were women, and we will try to identify women' position in the events and their roles in scholarly activities at the time of the Prophet (pbuh)

Özet

Hicri üçüncü asrın büyük muhaddislerinden biri olarak kabul edilen Buhârî'nin el-Câmiu's-Sâhîh isimli eseri yazıldığı dönemden itibaren ilmî çevrelerde büyük bir ilgiyle karşılanmıştır. Buhârî'nin, hocası İshâk b. Râhûye'nin tavsiyesi üzerine altı yüz bin hadis arasından seçerek on altı yılda meydana getirdiğini söylediği bu eser gerek hadis dünyasında ve gerekse diğer ilmî çevrelerde önemli bir mevkie sahip olmuştur. Hadis aleminin kâhir ekseriyetinde en sahîh eser ünvanına sahip olduğu gibi İslam dünyasında da Kur'ân-ı Kerim'den sonraki en sahîh kaynak olarak kabul görmüştür. elCâmiu's-Sahîh'in, belli konular gözetilerek onlarla alakalı yeterli sayıda ve sadece sahîh hadislere yer verilerek oluşturulması ve kendi has bazı üslupları onu bu mevkie yükselten önemli etkenlerden bazılarıdır. el-Câmiu's-Sahîh'in bu konumu onun İslâmî ilimlerde kendisine sık sık müracaat edilen bir eser olmasına ve hem içerik hem de yapısal olarak anlaşılması amacıyla üzerine bir çok çalışma yapılmasına neden olmuştur. Öyle ki üzerine en fazla çalışma yapılan eserlerden biri haline gelmiştir. Sahîh'in yüzden fazla şerhi yapılmış, tekrar hadisleri çıkarılarak özetleri oluşturulmuş, senedlerine göre hadisleri ele alınmış, konuları ve konu başlıkları incelenmiş, râvîleri hakkında müstakil eserler vücuda getirilmiş ve bunun gibi nice çalışmalar yapılmıştır. Biz de bu çalışmamızda Sahîh'de hadisleri bulunan râvîler bağlamında sahâbe üzerinde duracağız. Sahîh'te hangi sahâbînin ne kadar rivâyeti bulunduğuna, bunların ne kadarının kadın olduğuna değinecek ve kadınların Hz. Peygamber dönemi olaylardaki konumlarını ve ilmî faaliyetlerdeki yerlerini tespite çalışacağız