Journals / Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi / 2019 / Cilt: 18 - Sayı: 71

OKULLARDA HAYAT BOYU ÖĞRENME YETERLİLİKLERİ: NİTEL BİR DURUM ÇALIŞMASI

Pages
1325–1348
Publication Date
2019-07-15
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Ancak özellikle okulların fiziki yetersizliklerine, okul paydaşlarının ilgisizliğine ve hayat boyu öğrenme kavramının yeterince anlaşılamamasına bağlı olarak olumsuz görüşlerde ortaya çıkmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu araştırmanın amacı devlet okullarında görev yapan öğretmenlerin hayat boyu öğrenme yeterliliklerine ilişkin görüşlerini belirlemektedir.
📊
Key Findings & Data:Çalışma grubunu Sivas il merkezinde görev yapan 479 öğretmen oluşturmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Ancak özellikle okulların fiziki yetersizliklerine, okul paydaşlarının ilgisizliğine ve hayat boyu öğrenme kavramının yeterince anlaşılamamasına bağlı olarak olumsuz görüşlerde ortaya çıkmıştır.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Hayat boyu öğrenme · hayat boyu öğrenme yeterlilikleri · nitel araştırma

Özet

Bu araştırmanın amacı devlet okullarında görev yapan öğretmenlerin hayat boyu öğrenme yeterliliklerine ilişkin görüşlerini belirlemektedir. Araştırma nitel bir durum çalışmasıdır. Çalışma grubunu Sivas il merkezinde görev yapan 479 öğretmen oluşturmaktadır. Veri toplama sürecinde araştırmanın amacına yönelik olarak çalışma grubunda yer alan öğretmenlere yüz yüze görüşme yaparak bilgi verilmiş, daha sonra öğretmenlerden yarı yapılandırılmış görüşme formunu yazılı olarak doldurmaları istenmiştir. Yarı yapılandırılmış görüşme formu Avrupa birliği tarafından belirlenen 6 hayat boyu öğrenme yeterliliğinden oluşmaktadır. Uygulama sonucu 433 öğretmenden dönüş sağlanmış ve elde edilen veriler içerik ve betimsel analiz yöntemiyle değerlendirilmiştir. Araştırma bulgularına göre katılımcılar, hayat boyu öğrenme yeterlilikleri olan anadilde iletişim yeterlikleri, yabancı dilde iletişim yeterlikleri, matematiksel ve bilim-teknolojide temel yeterlikler, dijital yeterlikler, öğrenmeyi öğrenme yeterlikleri, girişimcilik yeterlikleri ile ilgili olarak genellikle olumlu görüşler belirtmişlerdir. Ancak özellikle okulların fiziki yetersizliklerine, okul paydaşlarının ilgisizliğine ve hayat boyu öğrenme kavramının yeterince anlaşılamamasına bağlı olarak olumsuz görüşlerde ortaya çıkmıştır.

🔖

Cite This Article

DOĞAN, S., TOYOĞLU, A. Ç. (2019). OKULLARDA HAYAT BOYU ÖĞRENME YETERLİLİKLERİ: NİTEL BİR DURUM ÇALIŞMASI. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 18 - Sayı: 71, 1325–1348. https://ajindex.com/articles/97466

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (4)

  1. Acat, B. M. ve Demiral, S. (2002). Türkiyede yabancı dil öğreniminde motivasyon kaynakları ve sorunları. Kuram ve Uygulamada Egitim Yönetimi Dergisi, 8(3), 312-329.Adıgüzel, A. (2010). İlköğretim okullarında öğretim teknolojilerinin durumu ve sınıf öğretmenlerinin bu teknolojileri kullanma düzeyleri. Dicle Üniversitesi Ziya Gökalp Eğitim Fakültesi Dergisi, 15, 1-17.Akalın, S. ve Zengin, B. (2007). Türkiye’de halkın yabancı dil ile ilgili algıları. Journal of Language and Linguistic Studies, 3(1), 181-200.Akgün, E., Yılmaz, E. O. ve Seferoğlu, S. S. (2011). Vizyon 2023 strateji belgesi ve fırsatları artırma ve teknolojiyi iyileştirme hareketi (FATİH) projesi: Karşılaştırmalı bir inceleme. Akademik Bilişim, 2(4), 115-122.Akar, H. (2016). Durum çalışması. Ed: Saban A. ve Ersoy A. Eğitimde nitel araştırma desenleri. Ankara:
  2. Anı YayıncılıkAkbaş, O. ve Özdemir, S. M. (2002). Avrupa Birliğinde yaşam boyu öğrenme. Milli Eğitim Dergisi, 155(156), 112-126.Avrupa Komisyonu (2002). European report on qualıty indicators of lifelong learnıng. Fifteen qualıty indicators. European Commissıon report, Directorate-General for Educatıon and Culture, Brussels.Ayhan, S. (2005). Dünden bugüne yaşam boyu öğrenme. Ed: Sayılan, F. ve Yıldız, A. Yaşam boyu öğrenme. Ankara:
  3. Pegem.Aytaç, Ö. (2006). Girişimcilik: Sosyo-kültürel bir perspektif. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (15), 139-160.Aytaç, Ö. ve İlhan, S. (2007). Girişimcilik ve girişimci kültür: Sosyolojik bir perspektif. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (18), 101-120.Bakırcı, H. ve Kutlu, E. (2018). Fen bilimleri öğretmenlerinin FeTeMM yaklaşımı hakkındaki görüşlerinin belirlenmesi. Türk Bilgisayar ve Matematik Eğitimi Dergisi, 9(2), 367-389.Bilge, H. ve Bal, V. (2012). Girişimcilik eğilimi: Celal Bayar Üniversitesi öğrencileri üzerine bir araştırma. Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (16), 131-148.Boydak Özan, M. ve Şengür, D. (2017). Öğretmenlerin çok kültürlü eğitim ve anadilde eğitim hakkındaki görüşlerinin incelenmesi. Firat University Journal of Social Sciences/Sosyal Bilimler Dergisi, 27(2), 113-121.Büyüköztürk, Ş., Çakmak, E.K., Akgün, K.Ş. ve Demirel, F. (2012). Bilimsel araştırma yöntemleri. (12. Basım). Ankara:
  4. Pegem A.Coşkun, Y.D. ve Demirel, M. (2012). Üniversite öğrencilerinin yaşam boyu öğrenme eğilimleri. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. 42, 108-120.Çetin, O. (2016). Pedagojik formasyon programı ile lisans eğitimi fen bilimleri