AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThese insecure cities, where individuals do not even strive to sustain life, are spaces where the city itself does not exist.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Cities are one of the most significant indicators of the profound relationship that humans establish with space. They possess a historical and cultural dimension, thereby embodying an identity. Furthermore, cities undergo changes and acquire meaning in tandem with the developments occurring within society. The characteristics associated with the city have always provided inspiration for art, and the city as a living space has been repeatedly interpreted through the medium of art. As a result of contemporary developments, the pervasive impact of technology and digitalization on human life has engendered novel forms in the artistic representation of the city. During the process of undergoing technical transformations, art generates alternatives for its own development and maintains its utilization of the urban environment as a subject matter and content. The purpose of this study is to examine the cities depicted in digital art pieces. Additionally, the aim is to understand these cities, which acquire aesthetic value within a temporal framework, along with their future appearances. To accomplish this objective, the research sample comprises digital art pieces by Cihan Engin, selected from his collection, focusing on the cities of Istanbul and Ankara. The artist's method of conceptualizing these cities based on the possibilities of the future and the new meanings derived from this construction are examined through Derrida's deconstruction analysis methodology. With this method, the explicit and opposing meanings of the indicators in the artwork are revealed. The findings of the analysis obtained from that analysis future cities exhibit a dystopian appearance. Furthermore, it is observed that future cities exclude individuals from the urban environment. These places, along with the “others” who come to the city from the past and the future, construct an uncanny space for the future. These insecure cities, where individuals do not even strive to sustain life, are spaces where the city itself does not exist.
Özet
İnsanın yaşamda mekân ile kurduğu derin ilişkinin en önemli göstergelerinden biri kentlerdir. Bu yerler, bir zamansallık dâhilinde var olmakta, tarihsel olma özelliğiyle kendisine kimlik yaratmakta ve yaşam dinamiklerindeki değişimlerle birlikte yeniden anlam kazanmaktadır. Kente dair bu nitelikler, onun sanata ilham olmasını sağlamakta ve bir mekân olarak kent çok defa sanat aracılığıyla yorumlanmaktadır. Günümüzdeki gelişmeler neticesinde teknoloji ve dijitalleşmenin yaşamı kuşatıcı etkisi, kentin sanattaki görünümünde yeni biçimler yaratmaktadır. Teknik düzeyde bir değişim halinde olan sanat kendisine alternatif yollar yaratırken, kent ortamını da bir içerik olarak kullanmaya devam etmektedir. Bu çalışma, dijital sanat eserlerinde yer alan kent mekânını konu edinmekte ve bir zamansallık zemininde estetik değer kazanan kenti, gelecekteki görünümüyle anlamayı amaçlamaktadır. Bu amaç doğrultusunda çalışmanın örneklemini, Cihan Engin’in dijital sanat eserleri arasından seçilen, İstanbul ve Ankara illeri oluşturmaktadır. Sanatçının bu illeri geleceğin olasılıkları üzerinden kurgulama biçimi ve bu kurguda oluşan yeni anlam, Derrida’nın yapısöküm analiz yöntemiyle incelenmektedir. Bu yöntemle, eserdeki göstergelerin görünen anlamları ve karşıtlıkları ortaya koyulmakta, içi oyulan yapılar yeni anlamlarla tekrar kurulmaktadır. Analizden elde edilen sonuçlara göre geleceğin kentleri, zaman sıralamasını takip eden ve bu süreçte distopik görünümüyle göze çarpandır. Aynı zamanda bu yerler, insanı kent mekânının geri planında konumlandırdığı gibi, geçmiş ve gelecekten kente giriş yapan “ötekiler”le birlikte tekinsiz bir gelecek mekânı kurgulamaktadır. İnsanın, yaşamı var kılmak için mücadele içerisinde bile bulunmadığı bu güvensiz ortamlar, kentin yok olduğu ortamlardır.