Journals / Kilitbahir / 2023 / Sayı: 23

An Overview of The Schools of Qiraat Before Ibn al-Jazari

İbnü’l-Cezerî Öncesi Kıraat Ekollerine Genel Bakış

Journal
Kilitbahir
Pages
191–218
Publication Date
2023-09-18
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

On the other hand, the study aims to provide a general perspective on qiraat by analysing the interaction between the schools as well as examining the interaction between them.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:With the emigration to Madinah, Islamic teachings, especially the Qur'an education, were gradually systematized in the Suffa school and became an education center.
📊
Key Findings & Data:The Qur'anic training carried out during the Prophet’s reign enabled larger masses to meet with recitation with the granting of the seven letter licence.
💡
Conclusion & Impact:On the other hand, the study aims to provide a general perspective on qiraat by analysing the interaction between the schools as well as examining the interaction between them.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Kıraat · Kıraat Ekolleri · İbn Mücâhid

Abstract

With the emigration to Madinah, Islamic teachings, especially the Qur'an education, were gradually systematized in the Suffa school and became an education center. The Qur'anic training carried out during the Prophet’s reign enabled larger masses to meet with recitation with the granting of the seven letter licence. Accordingly, some of the Companions learnt from the Prophet one qiraat of the Qur'an and some learnt more than one qiraat. The science of Qiraat became a school and started to become a scientific discipline with the influence of the Mushaf that Hz. Osman had the Mushaf and the Qari sent with these Mushafs. Considering that the scholars of Qiraat were scattered throughout the Islamic lands and spread the science of Qiraat there, the schools of Qiraat first emerged in the Hijaz, Iraq and Şam regions, with reference to the cities of Medina, Mecca, Basra, Kufa and Şam. Afterwards, Baghdad, Egypt, Khorasan, Maghrib, Iran, and towards the end of the fourth century Hijri, Andalusian Qiraat schools emerged, which carried out special studies on the schools of these centres and trained specialised scholars. In this study, after the introductory information for each region, the names of the leading figures in the science of Qiraat in that school, teachers and students will be discussed periodically. In addition to these five towns, Andalusian and Egyptian schools will also be included in the study. Through this study, the schools of Qiraat in the period before Ibn al-Jazari will be represented chronologically and geographically in general terms. On the other hand, the study aims to provide a general perspective on qiraat by analysing the interaction between the schools as well as examining the interaction between them.

Özet

Kur’an-ı Kerim; Cebrail (as) vasıtası ile Hz. Peygamber’e (sav) indirildiği andan itibaren kıraat edilmeye, okutulmaya, tilavetiyle ibadet edilmeye başlandı. Medine’ye hicretle birlikte, Kur’an eğitimi başta olmak üzere İslami öğretiler Suffe mektebinde sistemleşmeye başladı ve bir eğitim merkezi konumu haline geldi. Hz. Peygamber döneminde hummâlı yürütülen Kur’an talimi yedi harf ruhsatının verilmesiyle birlikte daha büyük kitlelerin tilavetle buluşmasına imkân sağladı. Bazı sahabe Hz. Peygamberden Kur’an’ın bir kıraatini/harfini, bazıları da diğer farklı kıraatleri öğreniyordu. Farklı kıraatleri öğrenen sahabeler birbirlerinin kıraatlerini dinleme imkânı buluyor, zaman zaman ortaya çıkan birtakım ihtilaflar Hz. Peygamberin huzurunda çözüme kavuşturuluyordu. İlk iki halife döneminde de bu durum Hz. Peygamberden veya sahabenin büyüklerinden farklı formda kıraati öğrenen kimseler tarafından gerçekleştirilmeye devam etti. Hz. Osman’ın istinsâh ettirdiği Mushaf ve bu Mushaflarla birlikte gönderilen kârilerin etkisiyle kıraat ilmi ekolleşerek ilmi bir disiplin haline gelmeye başlamıştı. Kıraat âlimlerinin farklı bölgelere giderek kıraat ilmini yayma çabaları göz önüne alınarak kıraat ekolleri Hicaz, Irak ve Şam bölgesi olmak üzere Medine, Mekke, Basra, Kûfe ve Şam şehirlerine nispet edilerek ortaya çıktı. Daha sonraları bu merkezlerin ekolü üzerine özel çalışmalar yapan ve mütehassıs âlimler yetiştiren Bağdat, Mısır, Horasan, Mağrip, İran ile Hicri dördüncü asrın sonlarına doğru Endülüs kıraat ekolü ortaya çıktı. Çalışmada mezkûr her bölge için tanıtıcı bilgilerin ardından o ekolde kıraat ilminde öncü şahsiyetlerin isimleri, hocalar ve öğrenciler şeklinde dönemsel olarak ele alınacaktır. Çalışmada söz konusu beş beldenin yanı sıra Endülüs ve Mısır ekollerine de yer verilecektir. Bu çalışma sayesinde; İbnü’l-Cezerî öncesi dönem kıraate dair ekoller, kronolojik ve coğrafi olarak genel hatlarıyla resmedilecektir. Çalışma, ekoller arası irtibatı incelemenin yanında, etkileşimin resmini çıkarmak suretiyle kıraatlerle alakalı genel bir bakış açısı kazandırmayı da hedeflemektedir.

🔖

Cite This Article

KOYUNCU, R., KILIÇ, S. (2023). An Overview of The Schools of Qiraat Before Ibn al-Jazari. Kilitbahir, Sayı: 23, 191–218. https://ajindex.com/articles/961817

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (15)

  1. Aliyyü’l-İmam, Ahmed. Tarih ve Dilbilimi Kaynakları Işığında Kur’ân’ın 10 Kıraati. çev. Süleyman Gündüz. İstanbul: İnkilâb Yayınları, 2010.
  2. Altıkulaç, Tayyar. “İbn Galbûn, Ebü’l-Hasan”. TDV İslam Ansiklopedisi. 19/499-500. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 1999.
  3. Altıkulaç, Tayyar. “İbn Kesîr, Ebû Ma‘bed”. TDV İslam Ansiklopedisi. 20/131-132. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 1999.
  4. Altıkulaç, Tayyar. “İbn Muhaysın”. TDV İslam Ansiklopedisi. 20/209-210. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 1999.
  5. Altıkulaç, Tayyar. “İbnü’l-Bâzi̇ş, Ebû Ca‘fer”. TDV İslam Ansiklopedisi. 20/527-528. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 1999.
  6. Altıkulaç, Tayyar. “Mekkî b. Ebû Tâli̇b”. TDV İslam Ansiklopedisi. 28/575-576. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2003.
  7. Altıkulaç, Tayyar. “Sıbtu’l-Hayyât”. TDV İslam Ansiklopedisi. 37/89-90. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2009.
  8. Altundağ, Mustafa. “İbnü’l-Cündî”. TDV İslam Ansiklopedisi. 21/4-5. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2000. Âlu İsmail, Nebîl Muhammed İbrahim. Kıraat İlmi (Doğuşu Gelişmesi ve İslami İlimlere Etkisi). çev. Yavuz Fırat. Kayseri: Kimlik Yayınları, 2021. Âlu İsmail, Nebîl Muhammed İbrahim. Kitâbu’r-Ravza fî’l-Kırââti’l-ihdâ ’aşere lî İmam Mukrî Ebû Ali Hasan b. Muhammed b. İbrahim el-Mâlikî el-Bağdâdî. Mekke: Ümmülkurâ Üniversitesi, Doktora Tezi, 1994.
  9. Baktır, Mustafa. “Suffe”. TDV İslam Ansiklopedisi. 37/469-470. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2009.
  10. Başal, Abdülhalim. Endülüs’te Kıraat İlmi. İstanbul:
  11. İstanbul Üniversitesi,
  12. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi, 2021. Bennâ, Ahmed b. Muhammed el-. İthâfü Fuzalâi’l-Beşer bi’l-Kırâʻati’l-erbaʻate ʻaşer. thk. Şaban Muhammed İsmail. 2 Cilt. Beyrut: Âlemu’l-Kütüb, 1987.
  13. Birışık, Abdülhamit. “Kıraat”. TDV İslam Ansiklopedisi. 25/425-432. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2022.
  14. Çetin, Abdurrahman. “Dânî”. TDV İslam Ansiklopedisi. 8/459-461. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 1993. Ehvâzî, Ebû Alî Hasen b. Alî el-. el-Vecîz fî Şerhi Kırâʾâti’s-Semâniyye eimmeti’l-Hamse. thk. Dureyd Hasan Ahmed. Beyrut: Dâru’l-Garbi’l-İslâmî, 2002.
  15. Işık, Emin. “İbnü’l-Enbârî, Ebû Bekir”. TDV İslam Ansiklopedisi. 21/24-26. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2000. İbn Ebû Meryem, Nasr b. Alî b. Muhammed Ebû Abdillâh eş-Şîrâzî el-Fesevî. el-Mûḍaḥ fî Vücûhi’l-Kırâʾât ve ʿilelihâ. thk. Ömer Hamdân el-Kûbeysî. 3 Cilt. Mekke/Cidde: el-Cemâ’atü’l-Hayriyye li-tahfîzî’l-Kur’ani’l-Kerim, 1993. İbn Ġalbûn, Ebu’l-