SavedAdd your journal

Journals / Mizanü'l-Hak: İslami İlimler Dergisi / 2023 / Sayı: 16

The Method of Attribution to Recitations in al-Keşf ve’l-Beyân Tafsir of al-Thaʿlabī

Sa‘lebî’nin el-Keşf ve’l-Beyân Tefsirinde Kıraatlere Atıf Yöntemi

İhsan SÜTŞURUP
Pages
187–209
Publication Date
2023-06-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this context, it has been tried to determine the author's method of conveying the recitation disputes, regarding imam / narrator and the sahaba / tâbiîn, region / city, mushaf, Arabic dialect or nameless narration.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Abū Ishāk Aḥmad ibn Muḥammad ibn Ibrāhīm al-Nīsābūrī al-Thaʿlabī is a commentator who lived at between the end of the 4th (hijri) century and the beginning of the 5th century and became famous with his work al-Kashf wa’l-bayān while he was still alive.
📊
Key Findings & Data:Especially the fact that he took lessons from Ibn Mehrān al-Nîsābūrī, who wrote the first book on ten recitations, contributed significantly to his recitation knowledge.
💡
Conclusion & Impact:In this context, it has been tried to determine the author's method of conveying the recitation disputes, regarding imam / narrator and the sahaba / tâbiîn, region / city, mushaf, Arabic dialect or nameless narration.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Kıraat · Sa‘lebî · el-Keşf ve'l-beyân

Abstract

Abū Ishāk Aḥmad ibn Muḥammad ibn Ibrāhīm al-Nīsābūrī al-Thaʿlabī is a commentator who lived at between the end of the 4th (hijri) century and the beginning of the 5th century and became famous with his work al-Kashf wa’l-bayān while he was still alive. Especially the fact that he took lessons from Ibn Mehrān al-Nîsābūrī, who wrote the first book on ten recitations, contributed significantly to his recitation knowledge. For this reason, although he has not a separate book or paper on recitation, the author mentions considerably about recitation conflicts in his tafsir, and often comments by analyzing the recitations he narrated. The study is about how al-Thaʿlabī followed a method during the transfer of recitations in al-Kashf wa-l-bayān. In this context, it has been tried to determine the author's method of conveying the recitation disputes, regarding imam / narrator and the sahaba / tâbiîn, region / city, mushaf, Arabic dialect or nameless narration.

Özet

Ebû İshâk Ahmed b. Muhammed b. İbrâhim es-Sa‘lebî, hicrî IV. asrın sonu ile V. asrın başlarında yaşamış ve hayatta iken el-Keşf ve’l-Beyân isimli eseri ile şöhret bulmuş bir müfessirdir. Özellikle kıraat-i aşere ile alakalı ilk eseri telif eden İbn Mihrân en-Nisâbûrî’den ders almış olması, onun kıraat birikimine önemli ölçüde katkı sağlamıştır. Bu sebeple müstakil bir kıraat eseri olmamasına rağmen müellif, tefsirinde azımsanmayacak ölçüde kıraat ihtilaflarına yer vermiş, çoğu zaman naklettiği kıraatleri tahlil ederek detaylı yorumlarda bulunmuştur. Çalışmamız el-Keşf ve’l-Beyân’da, Sa‘lebî’nin kıraatleri nakil esnasında nasıl bir usul izlediğini konu almaktadır. Bu bağlamda müfessirin başta kıraat imam/râvi ve sahabe/tâbiîn olmak üzere bölge/şehir, mushaf, Arap lehçesi veya herhangi bir isim belirtmeden yer verdiği kıraat ihtilaflarını nakletme yöntemi tespit edilmeye çalışılmıştır.

🔖

Cite This Article

SÜTŞURUP, İ. (2023). The Method of Attribution to Recitations in al-Keşf ve’l-Beyân Tafsir of al-Thaʿlabī. Mizanü'l-Hak: İslami İlimler Dergisi, Sayı: 16, 187–209. https://ajindex.com/articles/950307

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (6)

  1. Ahmed b. Hanbel, Ebû Abdillâh Ahmed b. Muhammed b. Hanbel eş-Şeybânî. el-Müsned. nşr. Ebû Hâcir Muhammed Saîd Besyûnî. Beyrut: y.y., 1405/1985.
  2. Bilmen, Ömer Nasuhi. Büyük Tefsir Tarihi Tabakatü’l-Müfessirin. 2 Cilt. İstanbul: Ravza Yayınları, 2008.
  3. Birışık, Abdülhamit. “Kıraat”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 25/425-432. Ankara: TDV Yayınları, 2022. Celâleddin es-Süyûtî. el-İtkân fî ʿUlûmi’l-Kur’ân. thk. M. Ebü’l-Fazl İbrâhim. Mısır: el-Hey’etü’l Mısriyye, 1974. Dânî, Ebû Amr. el-Mukni’ fî rasmi mesâhifi’l-emsâr. thk. Muhammed Sâdık Gamhâvî. Kahire: Mektebetü’l-Külliyati’l-Ezheriyye, t.s. Dânî, Kitabü’t-teysîr fi’l-kıraâti’s-seba‘. thk. Otto Pretzl. Beyrut: Daru’l-Kitabi’l-Arabî, 1984. Dimyâtî, Ahmed b. Muhammed. İthâfü füdâlâi’l-beşer bi’l-kırââti’l-erbe’ate aşar. thk. Şa’ban Muhammed İsmail. Beyrut: ’Âlemü’l-Kütüb, 1407. Ebû Abdillâh Şemsüddîn Muhammed b. Halîl b. Ebû Bekir el-Halebî, İbnü’l-Kabâkıbî. Îzahü’r-rumûz ve miftahü’l-künûz. thk. Ahmed Halit Şükri. Dâru Ammar, ts. Ebû Hayyân, Muhammed b. Yûsuf b. Alî b. Yûsuf b. Hayyân el-Endelüsî. Bahru’l-muhît fi’t-tefsîr. Beyrut: Dâru’l-Fikr, 1999. Ednevî, Ahmed b. Muhammed. Tabakâtu’l-Müfessirîn. thk. Süleymân b. Sâlih el-Hazzî. Medine: Mektebetu’l-Ulûm ve’l-Hikem, 1997. Enîs, İbrahîm. fi’l-Lehecâti’l-ʿArabiyye. Kahire: Mektebetü’l-Enclû el-Mısriyye, 1974.
  4. Erdinç Ahatlı. “Temrîz”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 40/433-434. (İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2011). Fârisî, Ebû Alî Hasen b. Ahmed b. Abdilgaffâr. el-Hüccetü li’l-kurrâi’s-sebʿa. thk. Bedruddîn Kahvecî, v.dğr. Beyrut: Dâru’l-Me’mûn li’t-Türâs, 1407. Fârisî, Ebu’l-Hasan Abdulgafir b. İsmail Abdulğâfir. el-Muntehab mine’s-Siyâk. thk. Muhammed Ahmed Abdulazîz. Beyrut: Dâr-u Kütübi’l-İlmiyye, 1. Basım, 1989. Fürcânî, Muhammed Recep. Keyfe nete’eddeb me’a’l-Mushaf. Kahire: Daru’l-İ’tisâm, 2., 1978.
  5. Hanay, Necattin. Kur’ân Tefsirinde Kıraat Farklılıklarının Rolü: Zeccâc Ve Taberî Örneği. Konya: Necmettin Erbakan Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi, 2015. Hatîb, Abdüllatîf. Mu‘cemü’l-Kırâât. Dımaşk: Dâru Sa‘deddîn, 2000.
  6. İbn Atıyye, Ebû Muhammed Abdülhak. el-Muharrarü’l-vecîz fî tefsiri’l-kitâbi’l-azîz. thk. Abdüsselam Abdüşşâfî Muhammed. 10 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1422. İbn Ebû Dâvûd. Kitâbü’l-Mesâhif. ed. A. Jeffery. Kahire, 1355. İbn Hâleveyh, Ebû Abdullah Hüseyin b. Ahmed. el-Hücce fi’l-kırâ’âti’s-seb’. Beyrut: Dâru’ş-Şurûk, 1979. İbn Hallikân, Ebu’l-Abbas. Vefeyâtü’l-a‘yân ve enbâü e