Bu bağlamda çalışma, birey-örgüt uyumu konusunda çalışmak isteyen araştırmacılar için teorik alt yapı sağlamakta faydalı olmayı amaçlamaktadır.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Bireyin değerleri ile örgütün değerleri arasındaki uygunluk ya da benzerlik derecesi olarak tanımlanan birey-örgüt uyumu, örgütlerin başarısı için gerekli olan temel faktörlerden biridir.
📊
Key Findings & Data:Bu çalışmada uyum kavramı tanımlanarak, birey-örgüt uyumu kavramı ve özellikleri, literatürdeki temel söylemler, birey-örgüt uyumu türleri ve kuramları detaylı bir şekilde incelenmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Bu bağlamda çalışma, birey-örgüt uyumu konusunda çalışmak isteyen araştırmacılar için teorik alt yapı sağlamakta faydalı olmayı amaçlamaktadır.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Uyum · birey-örgüt uyumu
Özet
Bireyin değerleri ile örgütün değerleri arasındaki uygunluk ya da benzerlik derecesi olarak tanımlanan birey-örgüt uyumu, örgütlerin başarısı için gerekli olan temel faktörlerden biridir. Bu çalışmada uyum kavramı tanımlanarak, birey-örgüt uyumu kavramı ve özellikleri, literatürdeki temel söylemler, birey-örgüt uyumu türleri ve kuramları detaylı bir şekilde incelenmiştir. Bu bağlamda çalışma, birey-örgüt uyumu konusunda çalışmak isteyen araştırmacılar için teorik alt yapı sağlamakta faydalı olmayı amaçlamaktadır.
ILKIM, N. Ş. (2017). BİREY-ÖRGÜT UYUMU KAVRAMI ÜZERİNE KAVRAMSAL BİR İNCELEME. İnönü Üniversitesi Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 6 Sayı: 1, 135–147. https://ajindex.com/articles/929894
Adkins C. L., Russell, C. J. ve Werbel, J. D. (1994). Judgments of fit in the selection process: The role of work value congruence. Personnel Psychology, 47, 605-623.
Arbak Y. ve Yeşilada, T. (2003). Örgüt kişi uyumu ve örgütsel çekicilik: hangi kişiler ne tür örgütleri daha çekici bulur?. Journal of İstanbul Kültür University, 1(4), 23-37.
Aykut, S., (2007).
Örgütsel Adalet, Birey -Örgüt Uyumu ile Çalışanların İşle İlgili Tutumları, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Yeditepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
Baron, J. N. ve Kreps, D. M. (1999). Strategic human resources: Frame works for general managers. New York: Wiley, Bauer, T. N., Erdogan, B., Bodner, T., Truxillo, D. M. ve Tucker, J. S. (2007). Newcomer adjustment during organizational socialization: A meta-analytic review of antecedents, outcomes and methods. Journal of Applied Psychology, 92(3), 707–721.
Bhatnagar J. (2006). ‘Measuring organizational learning in Indian managers and establishing firm performance linkages. The Learning Organization, 13(5), 416-433.
Biswas, S. ve Bhatnagar, J. (2013). Mediator analysis of employee engagement: Role of perceived organizational support, P-O fit, organizational commitment and job satisfaction. Vikalpa, 38(1), 27-40.
Bowen, D. E., Ledford, G. E. ve Nathan, B. R. (1991). Hiring for the organization, not the job. Academy Of Management Executive, 5(4), 35-51.
Bretz, R. D., Rynes, S. L. ve Gerhart, B. (1993). Recruiter perceptions of applicant fit: Implications for individual career preparation and job search behavior’’, Journal of Vocational Behavior, 43(3), 310-327.
Bretz, R. D. ve Judge, T. A. (1994a). Person–organization fit and the theory of work adjustment: Implications for satisfaction, tenure and career success. Journal of Vocational Behavior, 44(1), 32–54.
Bretz, R. D. ve Judge, T. A. (1994b). The role of human resource systems in job applicant decision processes. Journal of Management, 20(3), 531–551.
Cable, D. M. ve Parsons, C. K. (2001). Socialization tactics and person-organization fit. Personnel Psychology, 54(1), 1–23.
Cable, D. M. ve DeRue, D. S. (2002). The convergent and discriminant validity of subjective fit perceptions. Journal of Applied Psychology, 87(5), 875-884.
Cable, D. M. ve Edwards, J. R. (2004). Complementary and supplementary fit: a theoretical and empirical ıntegration. Journal of Applied Psychology, 89(5), 822–834.
Cable, D. M. ve Judge, T. A. (1997). Interviewers’ perceptions of person-organization fit and orga