Journals / İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi / 2014 / Cilt: 5 Sayı: 2

The Crime of Vagrant

Dilencilik Suçu

Pages
121–172
Publication Date
2016-07-13
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Hereafter, we will scrutinize to the elements of the crime of vagrancy within the article 229 of Turkish Penal Code

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Begging is a common social problem in daily life.
📊
Key Findings & Data:Individiual begging is a minor offence in terms of Turkish Minor Offences Act (Article 33).
💡
Conclusion & Impact:Hereafter, we will scrutinize to the elements of the crime of vagrancy within the article 229 of Turkish Penal Code
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Dilencilik suçu · dilenmek · kabahat

Abstract

Begging is a common social problem in daily life. Even in modern societies, it is ubiquitous. In modern times, it has became an ancient profession from being an immoral act. Begging has several reasons, including economic, social, and cultural. It will not be possible to fight with begging without dealing with these factors. Two different legislations are implemented in the Turkish Law to tackle begging. Firstly, begging as a minor offence. Secondly, begging as a criminal offence. Individiual begging is a minor offence in terms of Turkish Minor Offences Act (Article 33). The crime of vagrancy is regulated within the Turkish Penal Code (Article 229). Both acts are distinguished in terms of begging style. Begging as a minor offence, regulates individual begging. On the other hand, the crime of vagrancy regulates begging via children or disabled people. In our study, We will explain the cultural, social and economic reasons of begging and its impact on society. Hereafter, we will scrutinize to the elements of the crime of vagrancy within the article 229 of Turkish Penal Code

Özet

Dilencilik günlük yaşamda sık karşılaşılan bir sosyal sorundur. Modern toplumlarda dahi, yaygın bir biçimde görülmektedir. Günümüzde dilencilik, bireysel ahlaki kötülük olmaktan çıkıp, kadim bir meslek haline gelmiştir. Dilenciliğin, ekonomik, sosyal, kültürel pek çok sebebi bulunmaktadır. Bu sebepler ortadan kaldırılmaksızın dilencilikle mücadele edilebilmesi mümkün değildir. Türk Hukuku’nda dilencilik eylemi ile hukuki alanda mücadele amacıyla iki farklı düzenleme getirilmiştir. Bunlardan ilki, dilencilik kabahati; ikincisi ise dilencilik suçu. Dilencilik suçu ile, dilencilik kabahatini ayıran husus, dilencilik kabahatinde bireysel dilenme söz konusu iken; dilencilik suçunda, bir çocuk veya engellinin dilencilikte araç olarak kullanılmasıdır. Çalışmamızda, ilk olarak dilenciliğin sosyal, kültüler ve ekonomik sebepleri ortaya konulacak, daha sonra Türk Ceza Kanunu’nun 229. maddesinde düzenlenen dilencilik suçu incelenecektir

🔖

Cite This Article

BİRTEK, F. (2016). The Crime of Vagrant. İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt: 5 Sayı: 2, 121–172. https://ajindex.com/articles/929740

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (18)

  1. Arslan, Çetin, İnsan Ticareti Suçu (TCK md. 201/b), Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 53, S. 4, Y. 2004
  2. Artuk, M. Emin/ Gökcen, Ahmet/ Yenidünya, A. Caner, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 8. Baskı, Ankara 2014
  3. Aydın, Hakan/ Gündüz, Veysel, Çocuk Güvenliğinin Sağlanmasında Yerel Yönetimlerin Rolü: “Taş Atan Çocuklar” Sorunu, Türk İdare Dergisi, S. 468, Eylül 2010
  4. Aytaç, Ömer/Akdemir, İlhan Oğuz, “Türkiye’de Yeni Kentli Yoksulluk Sorunu”, Yoksulluk (2. Cilt), İstanbul 2003
  5. Buyrukçu, Ramazan, Dilenciliğin Yaygınlaşması ve Önlenmesinde Dini Anlayışların ve Diyanet İşleri Başkanlığı’nın Rölü, Bir Kent Sorunu: Dilencilik Sempozyumu (Sorunlar ve Çözüm Yolları) TebliğlerKitabı, İstanbul 2008
  6. Coşkun, İsmail/ Erkilet, Alev, İstanbul Halkının Dilencilik Olgusuna Bakış Açısı, İstanbul Ticaret Odası Yayınları, Yay. N. 2020-15, İstanbul 2010
  7. Çakan, İ. Lütfi, Dünya Hayatına Karşı Müslümanların Tutumları, Diyanet Dergisi, C. 16, S. 1, Yl. 1975
  8. Çakıroğlu, Bayram Ali, Belediyeler ve Türkiye’de Dilenciliğin Boyutları, Bir Kent Sorunu: Dilencilik Sempozyumu (Sorunlar ve Çözüm Yolları) TebliğlerKitabı, İstanbul 2008
  9. Çelebi, Mevlüt, Bir Dilencinin Anıları, Bir Kent Sorunu: Dilencilik Sempozyumu (Sorunlar ve Çözüm Yolları) TebliğlerKitabı, İstanbul 2008
  10. Dönmezer, Sulhi/ Erman, Sahir, Nazari ve Tatbiki Ceza Hukuku, Genel Kısım, Cilt I, Yeniden Gözden Geçirilmiş Onikinci Baskı, İstanbul 1997
  11. Gedik, Ömer, Dilenciliğin Türk Pozitif Hukukundaki Yeri, Bir Kent Sorunu: Dilencilik Sempozyumu (Sorunlar ve Çözüm Yolları) TebliğlerKitabı, İstanbul 2008
  12. Göç Vakfı, İnternet Medyası Çocuk Hak İhlali İzleme Raporu 2012, Türkiye 2012; Çocuklar Sadece Hak İhlallerinden Pay Aldı Güntekin, Reşat Nuri, Miskinler Tekkesi, İnkılap Kitabevi, İstanbul, t.y., Hakeri, Hakan, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 14. Baskı, Ankara 2014
  13. Heinrich, Bernd, Ceza Hukuku Genel Kısım, (Editör, Yener Ünver), Ankara 2014
  14. Jescheck, Hans- Heinrich, Alman Ceza Hukukuna Giriş, (Çev. Feridun Yenisey), İstanbul 2007
  15. Karacoşkun, Mustafa Doğan, Bir İstismar Yolu Olarak Dilencilik – Sivas Örneği-, Bir Kent Sorunu: Dilencilik Sempozyumu (Sorunlar ve Çözüm Yolları) TebliğlerKitabı, İstanbul 2008
  16. Koca, Mahmut, İnsan Yağması (Sömürüsü) Suçu (TCK m. 201/b), Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 52, S. 2, Yıl. 2003
  17. Köktürk, Milay, Bir Bilinç Durumu Olarak Dilencilik, Bir Kent Sorunu: Dilencilik Sempozyumu (Sorunlar ve Çözüm Yolları) TebliğlerKitabı, İstanbul 2008
  18. Miras, Kamil, S ahih-i Buhari Mahtasarı Tecrid-i Sarih Te