Journals / Uluslararası Davranış, Sürdürülebilirlik ve Yönetim Dergisi / 2018 / Cilt: 5 Sayı: 8

Türkiye’de Sivil-Asker İlişkilerinin Temel Açmazları Ve Uzlaşı İmkanları

Pages
78–103
Publication Date
2018-06-21
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Çalışmanın Türk sivil-asker ilişkilerinin dinamiklerinin daha iyi anlaşılması ve yorumlanmasına imkân sunabileceği ve bu bağlamda ilgili literatüre katkı sağlayacağı değerlendirilmiştir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu makalenin amacı, Türk sivil-asker ilişkilerinin temel açmazlarının neler olduğu ile Batılı demokratik gözetim norm ve standartlarına uygun bir ilişki biçimi tesisi için uzlaşı imkânlarının olup olmadığını incelemektir.
📊
Key Findings & Data:Amaca varmak için öncelikle, Batılı sivil kontrol yöntemlerinin neler olduğu, nasıl uygulandığı ve hangi yönleriyle Türkiye örneğinden farklılaştığı konuları ele alınmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Çalışmanın Türk sivil-asker ilişkilerinin dinamiklerinin daha iyi anlaşılması ve yorumlanmasına imkân sunabileceği ve bu bağlamda ilgili literatüre katkı sağlayacağı değerlendirilmiştir.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Sivil – Asker İlişkileri · Türk Sivil - Asker İlişkileri · Türk Silahlı Kuvvetleri

Özet

Bu makalenin amacı, Türk sivil-asker ilişkilerinin temel açmazlarının neler olduğu ile Batılı demokratik gözetim norm ve standartlarına uygun bir ilişki biçimi tesisi için uzlaşı imkânlarının olup olmadığını incelemektir. Amaca varmak için öncelikle, Batılı sivil kontrol yöntemlerinin neler olduğu, nasıl uygulandığı ve hangi yönleriyle Türkiye örneğinden farklılaştığı konuları ele alınmıştır. Arkasından, Türk sivil-asker ilişkilerinin temel açmazlarının neler olduğu ve siyasi otorite ile askeri elitlerin bu konular üzerinde ne ölçüde uzlaşıp uzlaşamadıkları tartışılmıştır. Son olarak da, sivil ve askeri elitler ile vatandaşlar arasında diyalog, işbirliği, değer ve hedeflerin paylaşımına dayalı bir uzlaşı zemini üzerine oturtulmuş bir demokratik gözetim modelinin tesisi olanakları sorgulanmıştır. Nitel ve ikincil verilere dayanan çalışma sonucunda Türkiye’de sivil-asker ilişkilerinde yaşanan temel zorlukların, kurumsal nedenlerden ziyade, ilişki tarafları arasındaki kültürel ayrışmalardan kaynaklandığı belirlenmiştir. Diğer bir deyişle çalışmada, sözü edilen demokratik gözetim modelinin; din-devlet ilişkileri, ayrılıkçı Kürt sorunu, militarist, otoriteryen eğilimler üreten eğitim ve kültür kalıpları gibi siyasal kültürde ayrışmalara yol açan ve bu yönüyle demokrasi krizi yaratan sorunlar çözüldüğü takdirde sağlanabileceği sonucuna varılmıştır. Çalışmanın Türk sivil-asker ilişkilerinin dinamiklerinin daha iyi anlaşılması ve yorumlanmasına imkân sunabileceği ve bu bağlamda ilgili literatüre katkı sağlayacağı değerlendirilmiştir.

🔖

Cite This Article

ULUÇAKAR, M. (2018). Türkiye’de Sivil-Asker İlişkilerinin Temel Açmazları Ve Uzlaşı İmkanları. Uluslararası Davranış, Sürdürülebilirlik ve Yönetim Dergisi, Cilt: 5 Sayı: 8, 78–103. https://ajindex.com/articles/913517

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (20)

  1. AGİT (1993). Code of Conduct on Politico-Military Aspects of Security. Programme for Immediate Action Series, No. 7, https://www.osce.org/fsc/41355?download=true, (erişim tarihi: 31.03.2018).
  2. AKÇA İ. (2006),
  3. Militarizm, Kapitalizm ve Devlet: Türkiye’de Orduyu Yerli Yerine Koymak, Yayınlanmamış Doktora Tezi, Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü, Boğaziçi Üniversitesi.
  4. AKDOĞAN, Y. (2004), Muhafazakâr Demokrasi, Alfa Yayınları,
  5. İstanbul.
  6. AK PARTİ (2012), 2023
  7. Siyasi Vizyonu, Siyaset-Muhafazakâr Demokrat Kimlik, https://www.akparti. org.tr/upload/documents/akparti2023siyasivizyonuturkce. pdf, (erişim tarihi: 20.04.2018).
  8. AKYAZ D. (2002), Askerî Müdahalelerin Orduya Etkisi: Hiyerarşi Dışı Örgütlenmeden Emir Komuta Zincirine, İletişim Yayınları,
  9. İstanbul.
  10. ALTINAY A. G. (2004), The Myth of the Military-Nation: Militarism, Gender and Education in Turkey, Palgrave MacMillan, New York. ALTINAY H. (2010),
  11. Sosyal Çatışma ve Din, Uludağ Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 19, Sayı: 2, s. 187-215
  12. ATATÜRK DİL VE TARİH YÜKSEK KURUMU, ATATÜRK ARAŞTIRMA MERKEZİ (1997), Atatürk’ün Söylev ve Demeçleri Cilt: I-III, Ankara.
  13. AYDINLI, E. (2009), A Paradigmatic Shift for the Turkish General and an End to the Coup Era in Turkey, The Middle East Journal, Volume 63, Number 4, 2009, s. 581–596,
  14. Middle East Institute. BAYRAMOĞLU, A. ve İnsel, A. (2005), Almanak Türkiye 2005-Güvenlik Sektörü ve Demokratik Gözetim,http://tesev.org.tr/wp.content/uploads/2015/11/Almanak_Turkiye_2005_Guvenlik_Sektoru_ve_Demokratik_ Gozetim.pdf, (erişim tarihi: 12.03.2018).
  15. BIHIMYA, K. (1977), Civil Military Relations: A Comparative Study of India and Pakistan, PhD Dissertation, Rand Post Graduate School, Santa Monica, California, USA. BRÖCKLING, U. (2008), Disiplin: Askerî İtaat Üretiminin Sosyolojisi ve Tarihi, Çev. Veysel Atayman, Ayrıntı Yayınları,
  16. İkinci Basım, İstanbul.
  17. BORN, H., Fluri, P. ve Johnsson, A. (2003), Handbook for Parliamentarians No: 5, Parliamentary oversight of the security sector: Principles, mechanisms and practices, IPU/DCAF, Geneva, and Belgrade. CİZRE-Sakallıoğlu Ümit, (2006),
  18. Muktedirlerin Siyaseti, İstanbul:
  19. İletişim Yayınları.
  20. DEMİREL, T. (2010), 2000’li Yıllarda Asker ve Siyaset: Kontrollü Değişim ile Statüko Arasında Türk Ordusu, SETA Analiz, Sayı 18. FALTAS, S. ve JANSEN, S. (2006), Governance and the Military: Perspectives for Change in Turkey, Papers of a Project Managed by the Centre for European Security Studies (CESS), in the Netherlands, in co-opera