Journals / Biotech Studies / 2018 / Cilt: 27 Sayı: 2

Bazı Yonca (Medicago sativa L.) Genotiplerinin Kalite Özelliklerinin Belirlenmesi

Pages
55–61
Publication Date
2018-12-28
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Kalite kriterleri açısından Gazipaşa1, Alanya1, Aksu2, Kepez1, Döşemealtı1, Konyaaltı1, Kemer1, Finike2, Demre1 ve Kaş1 genotipleri, ileri ıslah kademesine aktarılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu çalışma, 2013-2014 yıllarında Batı Akdeniz Tarımsal Araştırma Enstitüsü deneme alanlarında, tesadüf blokları deneme deseninde üç tekrarlamalı olarak yürütülmüştür.
📊
Key Findings & Data:Bu amaçla Antalya iline ait 13 ilçeden, 26 farklı duraktaki doğal vejetasyondan seçilen üstün yonca genotiplerinde, kalite özelliklerinin belirlenmesi için önem arz eden, ham protein (HP) oranı, asit deterjan fiber (ADF), nötr deterjan fiber (NDF) oranları saptanmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Kalite kriterleri açısından Gazipaşa1, Alanya1, Aksu2, Kepez1, Döşemealtı1, Konyaaltı1, Kemer1, Finike2, Demre1 ve Kaş1 genotipleri, ileri ıslah kademesine aktarılmıştır.
🔬Design:Experimental Field Trial
📍Scope:2013-2014 Verileri
⚙️Variables:Yonca · Kalite · ADF

Özet

Bu çalışma, 2013-2014 yıllarında Batı Akdeniz Tarımsal Araştırma Enstitüsü deneme alanlarında, tesadüf blokları deneme deseninde üç tekrarlamalı olarak yürütülmüştür. Araştırmadan elde edilen veriler ile ileri kademede oluşturulacak yonca ıslah çalışmalarına materyal temin edilmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla Antalya iline ait 13 ilçeden, 26 farklı duraktaki doğal vejetasyondan seçilen üstün yonca genotiplerinde, kalite özelliklerinin belirlenmesi için önem arz eden, ham protein (HP) oranı, asit deterjan fiber (ADF), nötr deterjan fiber (NDF) oranları saptanmıştır. En yüksek HP oranı, Finike1, Finike2, Gazipaşa1 ve Aksu2 genotiplerinde, en yüksek ADF oranı, Serik2 genotipinde ve en yüksek NDF oranı ise Manavgat2 genotipinde tespit edilmiştir. Kalite kriterleri açısından Gazipaşa1, Alanya1, Aksu2, Kepez1, Döşemealtı1, Konyaaltı1, Kemer1, Finike2, Demre1 ve Kaş1 genotipleri, ileri ıslah kademesine aktarılmıştır.

🔖

Cite This Article

ÖTEN, M., ALBAYRAK, S. (2018). Bazı Yonca (Medicago sativa L.) Genotiplerinin Kalite Özelliklerinin Belirlenmesi. Biotech Studies, Cilt: 27 Sayı: 2, 55–61. https://ajindex.com/articles/892540

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (12)

  1. Açıkgöz, E. (2001).
  2. Yem Bitkileri, VIPAS Yayın No 58, 584s. Bursa. Albayrak, S., Türk, M., & Yüksel, O. (2009). Effects of phosphorus fertilization and harvesting stages on forage yield and quality of Woolypod Vetch. Turkish Journal of Field Crops, 14(1), 30-40.
  3. Albayrak, S., Türk, M., Sevimay, C.S., Kazaz, S., & Tong, M. (2014). Göller Yöresinde adi yonca (Medicago sativa L.) populasyonlarının toplanması ve karakterizasyon çalışmaları, TUBİTAK Proje No 110O257 Sonuç raporu. 74s. Avcı, M., Çınar, S., Kızıl, S., Aktaş, A., Yücel, C., Hatipoğlu, R., … Yücel, H., Kılıçalp, N., İnal, İ., Gültekin, R. (2009). Çukurova taban koşullarında farklı yonca çeşitlerinin ot verimleri ve ot kalitesi üzerine bir araştırma. Türkiye VIII. Tarla Bitkileri Kongresi, 19-22
  4. Ekim, Hatay. Avcı, M., Çınar, S., Yücel, C., & İnal, İ. (2010). Evaluation of some selected alfalfa (Medicago sativa L.) lines for herbage yield and forage quality. Çukurova Agricultural Research Institute, 8(3&4), 545-549.
  5. Avcı, M., Çınar, S., Yücel, C., Kızıl Aydemir, S., & Hatipoğlu, R. (2011). Farklı yonca genotiplerinin dormansi oranları ile verim ve verim unsurları arasındaki ilişkiler. Türkiye IX. Tarla Bitkileri Kongresi, 12-15
  6. Eylül, Bursa. Başbağ, M., Demirci, R., & Avcı, M. (2009). Determination of some agronomical and quality properties of wild alfalfa (Medicago sativa l.) clones in Turkey. Journal of Food Agriculture and Environment, 7(2), 357-359.
  7. Budak, F. & Budak, F. 2014. Yem Bitkilerinde kalite ve yem bitkileri kalitesini etkileyen faktörler. Türk Bilimsel Derlemeler Dergisi (7)1:01-06.
  8. Düzgüneş O., Kesici, T., & F. Gürbüz. (1987). Araştırma ve Deneme Metodları (İstatistik Metodları-II). Ankara Üniv. Ziraat Fak. Yay.1021, Ders Kit. 295. Gençkan, M.S., (1983). Yem Bitkileri Tarımı. Ege Üniv. Ziraat Fak. Yay. No 464 519. s: 5-6
  9. İzmir.
  10. Güney, M., Bingöl, N., & Aksu,T. (2016). Kaba yem kalitesinin sınıflandırılmasında kullanılan göreceli yem değeri (GYD) ve göreceli kaba yem kalite indeksi (GKKİ). Atatürk Üniversitesi Vet. Bil. Derg.11(2): 254-258.
  11. Kacar, B., & İnal, A. (2008). Bitki Analizleri. Nobel yayınları. No: 1241, 892s, Ankara.
  12. Karagül T.E. (2017) Türkiye Yemeklik Tane Baklagil Genetik Kaynakları. Anadolu, J. of AARI 27(1), 56-70. Katić, S., Milić, D., Karagić, D., Vasiljević, S., Glamočić, D., & Jajić, I. (2009). Variation of protein, cellulose and mineral contents of lucerne as ınfluenced by cultivar and cut. Biotechnology in Animal Husbandry, http://istocar.bg.ac.rs/radovi8/2/73.engl