Journals / Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD) / 2022 / Cilt: 22 - Sayı: 2

REFLECTİON OF THE “QAWWAM” ATTRİBUTE TO TURKİSH FAMİLY LAW İN THE CONTEXT OF REPRESENTATİON OF FAMİLY UNİTY

AİLE BİRLİĞİNİN TEMSİLİ BAĞLAMINDA KAVVÂMLIK SIFATININ TÜRK AİLE HUKUKUNA YANSIMASI

Pages
291–307
Publication Date
2022-12-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

This situation causes something which complicates the solution in case of problems in the representation of family unity.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:It is envisaged that the men and women who establish family unity must act within the framework of certain rules to maintain this unity in a prosperous way.
📊
Key Findings & Data:As it is defined in the 34th verse of the chapter of Nisa, the fact that men are superior to women in some matters and that men have the obligation to provide alimony is generally accepted, while there are different points of view.
💡
Conclusion & Impact:This situation causes something which complicates the solution in case of problems in the representation of family unity.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:İslâm Hukuku · Kavvâmlık · Aile Reisliği

Abstract

It is envisaged that the men and women who establish family unity must act within the framework of certain rules to maintain this unity in a prosperous way. As it is defined in the 34th verse of the chapter of Nisa, the fact that men are superior to women in some matters and that men have the obligation to provide alimony is generally accepted, while there are different points of view. While the man’s being ‘qawwam’ in Islamic Family Law was equivalent to ‘head of the family’ in the old Turkish Family Law, it was replaced by the ‘head of the house’ with the new Turkish Civil Code. The reason for this change is the idea of ensuring gender equality. According to the differences enumerated in article 10 of the Constitution, absolute equality between men and women requires non-discrimination; in Islamic law, provisions based on justice are made based on the differences in the creation and abilities of men and women. Accordingly, in many provisions, women will have the same rights and responsibilities as men. This situation causes something which complicates the solution in case of problems in the representation of family unity.

Özet

Aile birliğinin kurulmasını sağlayan kadın ve erkeğin, bu birliği müreffeh bir şekilde devam ettirebilmesi için belirli kurallar çerçevesinde hareket etmesi öngörülmektedir. Nisâ sûresi 34. âyette tanımlandığı şekliyle erkeklerin kadınlardan bazı konularda üstün olması ve ailenin nafakasını temin etme yükümlülüğünden dolayı, ailede erkeğin kadın üzerinde kavvâm olması genel kabul görürken, farklı bakış açıları da bulunmaktadır. İslâm aile hukukunda erkeğin ‘kavvâm’ olması, eski Türk aile hukukunda ‘aile reisliği’ ile karşılığını bulurken, yeni Türk Medenî Kanunu ile yerini ‘ev başkanlığı’na bırakmıştır. Bu değişimin gerekçesini kadın-erkek eşitliğinin sağlanması düşüncesi oluşturmaktadır. Anayasa’nın 10. maddesinde sayılan farklılıklara göre, kadın ve erkek arasındaki mutlak eşitlik, ayırım yapılmamasını gerektirirken, İslâm hukukunda kadın ve erkeğin yaratılış ve kabiliyetlerdeki farklılıklarına dayanarak adalet esasına dayalı hükümler konmaktadır. Türk aile hukukundaki bu düzenleme ile pek çok hükümde kadın, erkekle aynı hak ve sorumluluğa sahip olmaktadır. Bu durum ise aile birliğinin temsilinde problem çıkması halinde çözümü zorlaştıran durumlara sebep olmaktadır.

🔖

Cite This Article

DUMAN, V. S. (2022). REFLECTİON OF THE “QAWWAM” ATTRİBUTE TO TURKİSH FAMİLY LAW İN THE CONTEXT OF REPRESENTATİON OF FAMİLY UNİTY. Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Cilt: 22 - Sayı: 2, 291–307. https://ajindex.com/articles/867655

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (14)

  1. Acar, H. İbrahim. “Tefrik”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 40/277-279. İstanbul: TDV Yayınları, 2011.
  2. Ahmed b. Hanbel, Ebû Abdillâh eş-Şeybânî el-Mervezî. Müsned. şrh. Ahmed Muhammed Şakir. 20 Cilt. Mısır: Dârü’l-Maârif, 1949.
  3. Aydın, Mehmet Âkif. “Mehir”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 28/389-391. İstanbul: TDV Yayınları, 2003.
  4. Başöz, Lütfü - Ramazan Çakmakçı. Atıflı Karşılaştırma Tablolu Yeni ve Eski Kanun Metinleri ile Birlikte Yeni Türk Medeni Kanunu. İstanbul: Legal Yayınları, 2002. Buhârî, Ebû Abdillâh Muhammed b. İsmâîl b. İbrâhîm el-Cu‘fî. Sahîhu’l-Buhârî. Beyrut: Dâru İbn Hazm, 2009.
  5. Büyüktanır, Tahir. “Türk Medeni Kanunu Değişiklikler ve Yeni Düzenlemelere İlişkin Açıklamalar”. Ankara Barosu Dergisi 2 (2002), 55-110. Cârullah, Mûsâ. Hâtun. Ankara: Kitâbiyât, 1999.
  6. Çakırca, Seda İrem. Kadın Erkek Eşitliği Açısından MK m. 187’nin Değerlendirilmesi. Prof. Dr. Rona Serozan’a Armağan. 2 Cilt. İstanbul: XII Levha Yayıncılık, 2010.
  7. Çakırca, Seda İrem. “Evli Kadının Soyadına İlişkin Güncel Gelişmelerin Değerlendirilmesi”. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mecmuası 70/2 (2012), 145-164.
  8. Dalgın, Nihat. Gündemdeki Tartışmalı Dini Konular. 7.Baskı. İstanbul: Ensar Neşriyat, 2013. Ebû Dâvûd, Süleyman b. Eş’as es-Sicistânî. Sünenü Ebî Dâvûd. Beyrut. Müessesetü’r-Risâle Nâşirûn, 2013. Ebû Dâvûd, Süleyman b. Eş’as es-Sicistânî. Avnü’l-Ma’bûd şerhu Süneni Ebî Dâvûd, şerh. Azîmâbâdî. 7 Cilt. Suriye: Dârü’l-Menhel Nâşirûn, 2009. Ebu Mansur el-Mâtüridî. Te’vîlâtü Ehli’s-Sünne. thk. Fatıma Yusuf el-Haymi. 5 Cilt. Beyrut: Müessesetü’r-Risâle Nâşirûn, 2004.
  9. Erbay, Celal. “Nafaka”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 32/282-285. İstanbul: TDV Yayınları, 2006.
  10. Erdoğan, Mehmet. Fıkıh ve Hukuk Terimleri Sözlüğü. İstanbul: Ensar Neşriyat, 3. Basım, 2010.
  11. Feyzioğlu, Feyzi Necmeddin. Aile Hukuku. 3. Baskı. İstanbul: Filiz Kitabevi, 1986.
  12. Günay, Hacı Mehmet. “Nüşuz”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 33/303-304. İstanbul: TDV Yayınları, 2007. Hatemî, Hüseyin - Kalkan Oğuztürk, Burcu. Aile Hukuku. 4.Baskı. İstanbul: Vedat Kitapçılık, 2014.
  13. Havutçu, Ayşe. “Evli Kadının Yerleşim Yeri”. Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 7/1 (2005), 29-50.
  14. Hibri, Azizah. “İslâmi Kadın Tarih Yazımı Üzerine Bir Çalışma veya Biz Bu Yanlış Duruma Nasıl Düştük?”. İslâm ve Kadın: Kadın Çalışmaları Uluslararası Forum Dergisi 5 (1982), 193-206. İbn Âbidîn, Muhammed Emîn b. Ömer b. Abdilazîz el-Hüseynî ed-Dımaşkî. Reddü’l-muhtâr ʿale’d-Dürri’l-muhtâr