Journals / ADYUTAYAM Dergisi / 2022 / Cilt: 10 - Sayı: 2

ORGANİK TARIMDA YEŞİL GÜBRE UYGULAMASININ ÖNEMİ VE SÜRDÜRÜLEBİLİRLİĞİ

Pages
161–174
Publication Date
2022-12-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Especially in organic agriculture, the application and sustainability of green manure is important in terms of increasing the amount of soil organic matter and providing many ecological improvements.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Due to heavy and continuous tillage, both the physical and chemical structures of our country's soils are deteriorating and our soils are getting poorer day by day as a result of these and similar practices.
📊
Key Findings & Data:Soil fertility is gradually decreasing as the soils are plowed too much and fertilized with chemical-synthetic fertilizers, which is essentially a salt, with the currently applied agricultural methods.
💡
Conclusion & Impact:Especially in organic agriculture, the application and sustainability of green manure is important in terms of increasing the amount of soil organic matter and providing many ecological improvements.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Organik tarım · yeşil gübreleme · sürdürülebilirlik.

Abstract

Due to heavy and continuous tillage, both the physical and chemical structures of our country's soils are deteriorating and our soils are getting poorer day by day as a result of these and similar practices. Soil fertility is gradually decreasing as the soils are plowed too much and fertilized with chemical-synthetic fertilizers, which is essentially a salt, with the currently applied agricultural methods. Sustainable agriculture system practices are important in this context; It is an agricultural system that improves and repairs the physical, chemical and biological qualities of the soil. In a sustainable farming system, soils basically have physical properties. Its chemical and biological properties also have undeniable effects on soil organic matter. Especially in organic agriculture, the application and sustainability of green manure is important in terms of increasing the amount of soil organic matter and providing many ecological improvements.

Özet

Ağır ve sürekli toprak işleme sebebiyle ülkemiz topraklarının hem fiziksel hem de kimyasal yapıları bozulmakta ve her geçen gün bu ve benzeri uygulamalar neticesinde giderek topraklarımız fakirleşmektedir. Halihazırda uygulanan tarımsal yöntemlerle topraklar fazla sürülüp özünde bir tuz olan kimyasal-sentetik gübrelerle gübrelendiği için toprak verimliliği de git gide azalmaktadır. Sürdürülebilir tarım sistemi uygulamaları bu bağlamda önem arz etmekte olup; toprağın fiziki, kimyasal ve biyolojik niteliklerini iyileştiren ve onaran bir tarımsal sistemdir. Sürdürülebilir tarım sisteminde toprakların temelde sahip olduğu fiziksel, kimyasal ve biyolojik özelliklerinin toprak organik maddesi üzerinde de yadsınamaz derecede etkileri bulunmaktadır. Bilhassa organik tarımda toprak organik madde miktarının artırılması ve beraberinde ekolojik anlamda pek çok iyileştirmenin sağlanması açısından yeliş gübre uygulanması ve sürdürülebilirliği önemlidir.

🔖

Cite This Article

AKKEÇECİ, Ş., ÖZKAN, Ç. Ö. (2022). ORGANİK TARIMDA YEŞİL GÜBRE UYGULAMASININ ÖNEMİ VE SÜRDÜRÜLEBİLİRLİĞİ. ADYUTAYAM Dergisi, Cilt: 10 - Sayı: 2, 161–174. https://ajindex.com/articles/866763

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (10)

  1. Ak, İ., 2004, “Apolyont Doğal Tarım ve Hayvancılık Projesi”. I. Uluslararası organik hayvansal üretim ve gıda güvenliği kongresi. 28 Nisan–1 Mayıs, 2004, s.144. Akman, Z., Kara, B., 2001., “Ekolojik Tarımda Birlikte Ekim (Intercropping)’in Rolü”. Türkiye İkinci Ekolojik Tarım Sempozyumu, 14-16 Kasım 2001, 375-383s. Antalya. Aksoy, E., 2003, “Organik Tarımda Yabancı Ot Yönetimi”. Eğitim Notları, Adana Zirai Mücadele Araştırma Enstitüsü. http://www.tedgem.gov.tr/yayim/e_organik_sunu.htm
  2. Aksoy, U., Altındişli, A., 1999, “Dünya’da ve Türkiye’de Ekolojik Tarım Ürünleri Üretimi, İhracatı ve Geliştirme Olanakları”. İstanbul Ticaret Odası Yayınları, Yayın No: 1990-70, 123 s, İstanbul.
  3. Aksoy, U., Altındişli, A., 1998., “Ekolojik (Organik, Biyolojik) Tarım”. Ekolojik Tarım Organizasyonu Derneği, 125 s, İzmir.
  4. Altınok, M.A., 2011., “Biyolojik Mücadele ve Organik Tarım” syf:197. Organik Tarım Eğitim Kitabı. Kayseri. Anglade, J., Billen, G., Garnier, J., Makridis, T., Puech, T., Tittel, C., 2015, Agricultural Systems. Volume139, Pages 82 – 92 Avcıoğlu, R., Hatipoğlu, R., & Karadağ, Y., 2009,
  5. Baklagil Yem Bitkileri, Cilt II. Tarım ve Köyişleri Bakanlığı, Tarımsal Üretim ve Geliştirme Genel Müdürlüğü, İzmir.
  6. Ayla, D., Altıntaş, D., 2017, “Organik Üretim ve Pazarlama Sorunları Üzerine Bir Değerlendirme”. Kastamonu Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi- Cilt 19, Sayı 4. Başaran,M.,2011., “Organik Gübreler, Gübreleme ve Yeşil Gübrelr” syf: 130. Organik Tarım Eğitim Kitabı. Kayseri. Bayram, B., Yolcu, H., Aksakal, V., 2007. “Türkiye’de Organik Tarım ve Sorunları”. Atatürk Üniv. Ziraat Fak. Derg. 38 (2), 203-206, 2007 ISSN: 1300-9036. Demiryürek,K., 2011., “Organik Tarım Kavramı ve Organik Tarımın Dünya ve Türkiye’deki Durumu”. GOÜ, Ziraat Fakültesi Dergisi, 28(1), 27-36
  7. ERYILMAZ, G. A., KILIÇ, O., & İsmet, B. O. Z. 2019, Türkiye’de organik tarım ve iyi tarım uygulamalarının ekonomik, sosyal ve çevresel sürdürülebilirlik açısından değerlendirilmesi. Yüzüncü Yıl Üniversitesi Tarım Bilimleri Dergisi, 29(2), 352-361.
  8. Gök, S.A. (2008) “Genişleyen Avrupa Birliği Pazarında Türkiye’nin Organik Tarım Ürünleri Ticareti Açısından Değerlendirilmesi”. AB Uzmanlık Tezi, Ankara. www.tarım.gov.tr 18.07.2015.
  9. Güner, A., Aslan, S., Ekim, T., Vural, M., ve Babaç, M.T. (edlr.) 2012, “Türkiye Bitkileri Listesi Damarlı Bitkiler”. Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi Botanik Bahçesi ve Flora Araştırmalı Derneği Yayını, Flora Dizisi 1, İstanbul.
  10. Hekimoğlu, B., Altındeğer, M., 2006,