SavedAdd your journal

Journals / Uluslararası İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi / 2021 / Cilt: 7 - Sayı: 1

SAĞLIK SEKTÖRÜNDE KAMU-ÖZEL ORTAKLIĞI MODELİNİN YÖNETİCİLER GÖZÜYLE DEĞERLENDİRİLMESİ: İZMİR İLİ ALAN ÇALIŞMASI

Muhammed TENŞİ
Ömer GİDER
Ertuğrul BAYER
Pages
104–123
Publication Date
2021-06-29
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Kalite boyutu açısından bakıldığında ise katılımcıların şehir hastanelerinin olumlu bir etki bırakacağına yönelik görüş bildirdikleri anlaşılmaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu çalışmanın amacı, Kamu-Özel Ortaklığı Modelinin şehir hastaneleri ekseninde ele alınarak sağlık sektörü yöneticilerinin görüşlerinin değerlendirilmesidir.
📊
Key Findings & Data:Çalışmada kullanılan anket; bilgi düzeyi, finansman ve maliyet, kalite, sağlık hizmetlerine erişim, verimlilik, projelendirme ve yönetim alt boyutlarına sahip toplam 36 sorudan oluşmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Kalite boyutu açısından bakıldığında ise katılımcıların şehir hastanelerinin olumlu bir etki bırakacağına yönelik görüş bildirdikleri anlaşılmaktadır.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Kamu-Özel Ortaklığı Modeli · Şehir Hastaneleri · Sağlık Politikası

Özet

Bu çalışmanın amacı, Kamu-Özel Ortaklığı Modelinin şehir hastaneleri ekseninde ele alınarak sağlık sektörü yöneticilerinin görüşlerinin değerlendirilmesidir. Çalışmada İzmir İlindeki Sağlık Bakanlığına bağlı sağlık kuruluşlarının üst ve orta düzey yönetim grubuna mensup personelin sağlık sektöründe Kamu-Özel Ortaklığı Modeli hakkındaki görüşlerini almak üzere anket uygulanmıştır. Çalışmada kullanılan anket; bilgi düzeyi, finansman ve maliyet, kalite, sağlık hizmetlerine erişim, verimlilik, projelendirme ve yönetim alt boyutlarına sahip toplam 36 sorudan oluşmaktadır. Çalışmada katılımcıların Kamu-Özel Ortaklığı Modeli hakkındaki bilgi düzeyinin çok düşük olduğu ve kamuoyuna daha çok bilgilendirmenin yapılması gerektiği sonucuna varılmıştır. Kalite boyutu açısından bakıldığında ise katılımcıların şehir hastanelerinin olumlu bir etki bırakacağına yönelik görüş bildirdikleri anlaşılmaktadır.

🔖

Cite This Article

TENŞİ, M., GİDER, Ö., BAYER, E. (2021). SAĞLIK SEKTÖRÜNDE KAMU-ÖZEL ORTAKLIĞI MODELİNİN YÖNETİCİLER GÖZÜYLE DEĞERLENDİRİLMESİ: İZMİR İLİ ALAN ÇALIŞMASI. Uluslararası İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 1, 104–123. https://ajindex.com/articles/816816

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (15)

  1. Acartürk, E., Keskin S. (2012). “Türkiye’de Sağlık Sektöründe Kamu Özel Ortaklığı Modeli”. Isparta: Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 3(17), 25-51.
  2. Alagöz, M., Yokuş, T. (2017). “Kamu Özel İşbirliği (KÖİ) Yatırımları ve Ekonomik İllüzyon Etkisi”. Karaman: Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi, Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 19 (32): 115-122.
  3. Atasever, M., Gözlü, M. (2018). Şehir Hastaneleri Araştırması. Ankara: Sağlık-Sen Stratejik Araştırmalar Merkezi (SASAM) Enstitüsü. EVOS Basım ve Yayın. Avrupa Komisyonu, (2004). Report on the Public Consultation on the Green Paper on PPP and Community Law on Public Contracts and Concessions, SEC(629), Brüksel. Boz, S. S. (2013). “Kamu Özel İşbirliği (PPP) Modeli”. Malatya: İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2(4), 277-332.
  4. Çakır, M. K. (2016). 6428 Sayılı Kanun’a Göre Kamu Özel İşbirliği Kavramı ve Yeni Bir Model: Yap Kirala Devret, Ankara:
  5. Seçkin Yayıncılık. Çalışkan, A. ve Pekkan, N.U. (2019). Sağlık sektörü çalışanlarında tükenmişlik duygusunun işten ayrılma niyetine etkisi: Kişi-Örgüt uyumunun aracılık rolü. Business and Economics Research Journal, 10 (2), 469-481.
  6. Dewulf, G., Bult-Spiering, M. (2006). Strategic Issues in Public–Private Partnerships An international perspective, Malden: Blackwell Publishing. Eker, A.Y. (2007). “Kamu Özel Sektör Ortaklıkları”. Bütçe Dünyası, 2, (25), 60. Erdem, A. (2014). Doktora Tezi: Kamu-Özel Ortaklığında Belediyelerin Sunduğu Hizmetler: Türkiye-İsveç Karşılaştırması, Antalya: Akdeniz Üniversitesi,
  7. Sosyal Bilimler Enstitüsü. Esen, E., Erdem, A. (2013). “Kamu-Özel Ortaklığının Değişen Koşulları: Türkiye Örneği”. Edirne: Elektronik Siyaset Bilimi Araştırmaları Dergisi, 2(4), 100-121.
  8. European Investment Bank (2018). EPEC Data Portal. http://data.eib.org/epec. (18.12.2018).
  9. Gürkan, M. F. (2014).
  10. Kamu Özel Ortaklığı, Ankara:
  11. Adalet Yayınevi.
  12. Güzelsarı, S. (2009). “Kamu Özel Ortaklıkları Üzerine Eleştirel Bir Değerlendirme”. Ankara: Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi, Yayın No: 5, 43-77.
  13. Kalkınma Bakanlığı (2014). Onuncu Kalkınma Planı 2014-2018. Ankara: Kamu Özel İşbirliği Özel İhtisas Komisyonu Raporu. Kalkınma Bakanlığı. (2012). Dünyada ve Türkiye'de Kamu-Özel İşbirliği Uygulamalarına İlişkin Gelişmeler. Ankara.
  14. Karasu, K. (2009). Kamu Özel Ortaklığı: Sözleşme Sisteminin Genelleşmesi, Ankara: Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Yayın No: 5, 79-91.
  15. Karasu, K. (2011). “Sağlık Hizmetlerinin Örgütlenmesind