SavedAdd your journal

Journals / Stratejik ve Sosyal Araştırmalar Dergisi / 2019 / Cilt: 3 - Sayı: 2

KENT YAŞAMI MEMNUNİYETİ, STRESLE BAŞA ÇIKMA VE YAŞAM DOYUMU İLİŞKİSİ: İSTANBUL ÖRNEĞİ

Ferda Şule KAYA
Pages
325–342
Publication Date
2019-07-24
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Sonuç olarak; İstanbul’un kültür kenti değil, AVM kenti olduğu, eğitim kurumlarının niceliksel arttığı fakat kültürel etkinliklerin azlığı sebebi ile niteliksel artmadığı ve gürültü ve hava kirliliğine sahip bir arada yaşamaktan zorlanan insan kalabalığına sahip bir şehir olarak algılandığı bulgusuna ulaşılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu çalışma; İstanbul’da ikamet edenlerin şehir memnuniyet düzeyi ile yaşam doyumu ve stres düzeyleri arasındaki ilişki incelenmiştir.
📊
Key Findings & Data:Örnekleminin İstanbul popülasyonunu temsil etmesi için TÜİK 2018 verilerine göre İstanbul eğitim ortalamasını temsil eden semtlerde yaşayan (169 kişi), ortalamanın altındaki semtlerde yaşayan (103 kişi) ve ortalamanın üstündeki semtlerde yaşayan (160 kişi) toplam 434 gönüllü katılımcı oluşturmuştur.
💡
Conclusion & Impact:Sonuç olarak; İstanbul’un kültür kenti değil, AVM kenti olduğu, eğitim kurumlarının niceliksel arttığı fakat kültürel etkinliklerin azlığı sebebi ile niteliksel artmadığı ve gürültü ve hava kirliliğine sahip bir arada yaşamaktan zorlanan insan kalabalığına sahip bir şehir olarak algılandığı bulgusuna ulaşılmıştır.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:2018 Verileri
⚙️Variables:Şehir · Şehir Memnuniyeti · Stres

Özet

Bu çalışma; İstanbul’da ikamet edenlerin şehir memnuniyet düzeyi ile yaşam doyumu ve stres düzeyleri arasındaki ilişki incelenmiştir. Bu araştırmanın evrenini İstanbul’da ikamet eden yetişkinler oluşturmaktadır. Örnekleminin İstanbul popülasyonunu temsil etmesi için TÜİK 2018 verilerine göre İstanbul eğitim ortalamasını temsil eden semtlerde yaşayan (169 kişi), ortalamanın altındaki semtlerde yaşayan (103 kişi) ve ortalamanın üstündeki semtlerde yaşayan (160 kişi) toplam 434 gönüllü katılımcı oluşturmuştur. Araştırmada kişisel bilgi formu ve 3 ölçek kullanılmıştır. Kişisel bilgi formu; yaş, cinsiyet, eğitim düzeyi, medeni durumu, İstanbul’u vazgeçilmez yapan özellik nedir sorularından oluşmaktadır. Araştırmada ayrıca; Tatar vd. (2017) tarafından geliştirilen “Kent Yaşamından Memnuniyet Ölçeği”, Kaba vd. (2018) tarafından geliştirilen “Yetişkin Yaşam Doyum Ölçeği”, Moos (1993) tarafından geliştirilen “Stresle Başa Çıkma Yöntemleri Ölçeği” kullanılmıştır. Araştırma bulgularında; kent memnuniyeti, yaşam doyumu ve stres başa çıkma açısından anlamlı bir ilişki bulunmuştur. İstanbul market, kafe, eğitim kurumları konusunda memnun olunan bir şehir olarak görülürken, gürültü kirliliği, ev- kira fiyatlarının yüksek olması, insan yoğunluğu, hava kirliliği, çarpık kentleşme açılarından memnun olunmayan bir şehir olarak ifade edilmiştir. İstanbul’u vazgeçilmez kılan durum olarak tarihi özelliği ifade edilmiştir. Sonuç olarak; İstanbul’un kültür kenti değil, AVM kenti olduğu, eğitim kurumlarının niceliksel arttığı fakat kültürel etkinliklerin azlığı sebebi ile niteliksel artmadığı ve gürültü ve hava kirliliğine sahip bir arada yaşamaktan zorlanan insan kalabalığına sahip bir şehir olarak algılandığı bulgusuna ulaşılmıştır.

🔖

Cite This Article

KAYA, F. Ş. (2019). KENT YAŞAMI MEMNUNİYETİ, STRESLE BAŞA ÇIKMA VE YAŞAM DOYUMU İLİŞKİSİ: İSTANBUL ÖRNEĞİ. Stratejik ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, Cilt: 3 - Sayı: 2, 325–342. https://ajindex.com/articles/802755

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (17)

  1. Bal, H. (1999). Kent Sosyolojisi. Ankara:
  2. Turhan Kitabevi.
  3. Bell, P. A., Fisher, J. D., & Loomis, R. J. (1978). Environmental psychology. Philadelphia: Saunder Company. Benevolo, L., & Nirven, N. (1995). Avrupa tarihinde kentler. İstanbul: AFA Yayınları.
  4. Berkowitz, L. (1989). Frustration-aggression hypothesis: Examination and reformulation. Psychological Bulletin,106(1), 59-73. doi:10.1037//0033-2909.106.1.59 Boyer, R., & Savageau, D. (1981). Places rated almanac. Chicago: Rand McNally. Bookchin, M. (1999) Kentsiz Kentleşme: Yurttaşlığın Yükselişi ve Çöküşü, Çev. Burak Özyalçın, Ayrıntı, İstanbul, s.9-39
  5. Bulut, Y., Atabeyoğlu, Ö, & Yeşil, P. (2008). Erzurum Kent Merkezi Donatı Elemanlarının Ergonomik Özelliklerinin Değerlendirilmesi Üzerine Bir Araştırma. Tarım Bilimleri Dergisi,14(2), 131-138.
  6. Çizgen, N (1994),
  7. Kent Ve Kültür, Say Yayınları,
  8. İstanbul Diener, E., Oishi, S., & Lucas, R. E. (2003).
  9. Personality, Culture, and Subjective Well-Being: Emotional and Cognitive Evaluations of Life. Annual Review of Psychology,54(1), 403-425. doi:10.1146/annurev.psych.54.101601.145056 Doğan, B., & Eser, M. (2013). Üniversite Öğrencilerinin Stresle Başa Çıkma Yöntemleri: Nazilli Myo Örneği. Electronic Journal of Vocational Colleges,3(4), 29-39.
  10. Duru, B. (2001)
  11. Gökdelenler ve Kent, Prof.Dr.Cevat Geray'a Armağan, Mülkiyeliler Birliği Yayınları, Ankara, s.331-362.
  12. Engez, A. (2007) Küreselleşme Sürecinde Kentlerin İmaj ve Kimlikleri: Karşılaştırmalı İstanbul Örneği, Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Evans, D. R. (1994). Enhancing Quality of Life in the Population at Large. Social Indicators Research,33(1), 5-22. doi:10.1007/BF01078958 İstanbul. (n.d.). Retrieved from https://tr.wikipedia.org/wiki/İstanbul#Nüfus_yapısı
  13. Kamp, I. V., Leidelmeijer, K., Marsman, G., & Hollander, A. D. (2003). Urban environmental quality and human well-being. Landscape and Urban Planning,65(1-2), 5-18. doi:10.1016/s0169-2046(02)00232-3
  14. Kaypak, Ş. (2013), Küreselleşme Sürecinde Kentlerin Markalaşması Ve “Marka Kentler” C.Ü. İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, Cilt 14, Sayı 1, 2013
  15. Korpela, K. M. (1989). Place-identity as a product of environmental self-regulation. Journal of Environmental Psychology,9(3), 241-256. doi:10.1016/s0272-4944(89)80038-6
  16. Lalli, M. (1992). Urban-related identity: Theory, measurement, and empirical findings. Journal of Environmental Psychology,12(4), 285-303. doi:10.1016/s0272-4944(05)80078-7
  17. Lazarus, R. S., & Folkman, S.