Journals / Abant İzzet Baysal Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2020 / Cilt: 8 - Sayı: 2

Origins of Fasting During the Day of Ashoura and Its Verification in terms of Fiqh

Âşûrâ Orucunun Kökeni ve Fıkhi Hükmünün Tahkiki

Pages
732–759
Publication Date
2020-11-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this article, two main topics are examined: if there is a karahat to fast only at the 10th day of Muharram and whether the ashoura is a Jewish fast by comparing narratives and calendars.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The term “ashoura” is used in Islamic culture for the 10th day of Muharram.
📊
Key Findings & Data:That situtaion created discomfort among Muslims, thereupon Rasulullah ordered them to fast during the 9th day either, yet he passed away without practising it.
💡
Conclusion & Impact:In this article, two main topics are examined: if there is a karahat to fast only at the 10th day of Muharram and whether the ashoura is a Jewish fast by comparing narratives and calendars.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Fasting · Ashorua · Calendar

Abstract

The term “ashoura” is used in Islamic culture for the 10th day of Muharram. It’s known that Rasulullah fasted in Muharram when he was in Macca and he ordered Muslims to do so in first Muharram after the hejira of Madina. After fasting during Ramadan became fardh, Ashoura fasting has been reccomended but never been accepted as compulsory. There are number of hadith about the jews performing the same fast and blessing that day. That situtaion created discomfort among Muslims, thereupon Rasulullah ordered them to fast during the 9th day either, yet he passed away without practising it. Referring to these riwayat, it’s been encouraged to fast both in 9th and 10th day of Muharram; moreover Hanafis have accepted fasting during only the 10th day of Muharram as makruh tanzihi since it could be meant to resemble the jews. Most of the orientalists and Muslims following them claimed that ashoura fasting takes its source from the jews by looking at their blessing and performance of it. In this article, two main topics are examined: if there is a karahat to fast only at the 10th day of Muharram and whether the ashoura is a Jewish fast by comparing narratives and calendars.

Özet

Muharrem ayının onuncu günü için İslam kültüründe âşûrâ kelimesi kullanılmaktadır. Rasûlullah’ın daha Mekke’de iken âşûrâ günü oruç tuttuğu, Medine’ye hicret ettikten sonra ilk Muharrem ayında hem kendisinin tutup hem de Müslümanlara emrettiği bilinmektedir. Ramazan orucu farz olduktan sonra âşûrâ günü oruç tutmak teşvik edilmiş ancak tutup tutmamak kişilere bırakılmıştır. Medine’de yaşayan Yahudilerin de bu günde oruç tuttuğuna ve bu güne tazim ettiğine dair çok sayıda hadis rivayet edilmiştir. Bu durum bazı Müslümanlar arasında rahatsızlık oluşturmuş, durumu Rasûlullah’a aktarmışlar, o da dokuzuncu günü de oruç tutulmasını emretmiş ancak kendisi bunu uygulamadan vefat etmiştir. Bu rivayetlere istinaden mezheplerde Muharrem’in dokuz ve onunda iki gün oruç tutmak teşvik edilmiş; Hanefî uleması ise Yahudilere benzemek manası taşıyacağı için sadece Muharrem’in onunda oruç tutmayı tenzihen mekruh görmüştür. Yahudilerin o gün oruç tuttuğuna ve tazim ettiklerine dair rivayetlere bakarak müsteşriklerin çoğunluğu ve onları takip eden bazı Müslüman araştırmacılar âşûrâ orucunun Yahudilerden alınan bir oruç olduğunu iddia etmişlerdir. Bu makalede âşûrâ ile ilgili bu iki konu yani âşûrânın bir Yahudi orucu olup olmadığı ve sadece Muharrem’in onunda oruç tutmakta kerahet bulunup bulunmadığı, rivayetler ve takvim karşılaştırmaları yapılarak incelenmiştir.

🔖

Cite This Article

DURSUN, A. (2020). Origins of Fasting During the Day of Ashoura and Its Verification in terms of Fiqh. Abant İzzet Baysal Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 8 - Sayı: 2, 732–759. https://ajindex.com/articles/79471

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (13)

  1. Abdürrezzâk San‘ânî, Ebû Bekir Abdurrezzâk b. Hemmâm b. Nâfî. el-Muṣannef, thk. Habîburrahman el-A’zemî. 11 Cilt. Hind: el-Meclisü’l-İlmî, 1403. Ahmed b. Hanbel, Ebû Abdillâh Ahmed b. Muhammed b. Hanbel eş-Şeybânî, el-Müsned, thk. Şuayb Arnavud vd. 45 Cilt. Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 1421/2001.
  2. Akgür, A. Necati. "Takvim". Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. Erişim 31 Mayıs 2020. https://islamansiklopedisi.org.tr/takvim
  3. Akgür, A. Necati. “Nesi'li Takvimde Hz. Peygamber'in Doğumu ve Hicret Günleri”. Türk Dünyası Araştırmaları 84 (Haziran 1993), 59-90.
  4. Akram, Muhammad. “Dinler Tarihi Açısından Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam’da Orucun Anlamı ve Önemi”. Ramazan ve Oruç. ed. Berat Açıl vd. 45-62. İstanbul:
  5. Ümraniye Belediyesi, Haziran 2015.
  6. Altıntaş, Yusuf, “Musevi Dinî Bayramları ve Kutsal Günleri”, Türk Yahudileri. Erişim 31 Mayıs 2020. http://www.turkyahudileri.com/index.php/tr/yahudilik/106-musevi-dini-bayramlari-ve-kutsal-gunleri.
  7. Apaydın, H. Yunus vd. İlmihâl. 2 Cilt. Ankara:
  8. Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, Dördüncü baskı, 2003.
  9. Arslantaş, Nuh. “Hz. Peygamber’in Çağdaşı Yahudilerin İnanç-İbadet ve Dinî Hayatları ile İlgili Bazı Tespitler”. Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 34 (2008), 55-92. Âsım Efendi. Mütercim, Kâmus Tercümesi. 4 Cilt. İstanbul: Bahriye Matbaası, 1305. Atasağun, Galip. “Yahudilikte Dinî Sembol ve Kavramlar”. Selçuk Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 11/1 (2001), 125-156. Aynî, Ebû Muhammed (Ebu’s-Senâ) Bedrüddîn Mahmûd b. Ahmed b. Mûsâ b. Ahmed, el-Binâye fî şerḥi’l-Hidâye. 13 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübü’l-İlmiyye, 2000. Aynî, Ebû Muhammed (Ebu’s-Senâ) Bedrüddîn. ʿUmdetü’l-ḳārî fî şerḥi Ṣaḥîḥi’l-Buḫârî. 25 cilt. Beyrut: Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-‘Arabî, ts. Baş, Eyüp. “Aşûre Günü, Tarihsel Boyutu ve Osmanlı Dinî Hayatındaki Yeri Üzerine Düşünceler”. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 45/1 (2004), 167-190.
  10. Başar, Kevser. Câhiliye Dönemi Arap Takviminde Nesî. İstanbul:
  11. Marmara Üniversitesi,
  12. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2006. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed b. el-Hüseyin b. Ali. Şuʿabü’l-îmân. thk. Abdülalî Abdülhamid. 14 Cilt. Riyad: Mektebetü’r-Rüşd, 2003.
  13. Bilmen, Ömer Nasûhi. Büyük İslam İlmihâli. sad. Akif Dursun. İstanbul: Nuh Yayınları, 2015. Bîrûnî, Ebu’r-Reyhân Muhammed b. Ahmed. el-Âs̱ârü’l-bâḳıye ʿani’l-ḳurûni’l-ḫâliye. Kahire: Mektebetü’s-Sekâfe, 2008. Buhârî, Muhammed b. İsmail b. İbrahim. el-Câmiʿu’ṣ-ṣaḥîḥ, thk. Muhammed Züheyr b. Nâsır. 9 Cilt. b.y.: Dâru Tavki’n-Necât, 142