Journals / Kapadokya Akademik Bakış / 2017 / Cilt: 1 - Sayı: 2

BARIŞ SÜRECİNDE BOZGUNCULAR SORUNU: ABU SAYYAF ÖRNEĞİ

Pages
74–93
Publication Date
2017-12-28
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu çerçevede makale, Filipinler’de 2009’dan itibaren ateşkesi korumayı başaran barış koruyucularının güç kullanma ve kalkan tren stratejileri ile başarılı bir politika uyguladıklarını ortaya koymaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:İç çatışmaların yaşandığı ülkelerde barış süreçlerinin kilit aktörlerinden biri olan bozguncular, kırılgan barış sürecini çeşitli yöntemler ile tehdit ederler.
📊
Key Findings & Data:Bu makale, Stedman’ın bozguncular modelinden yola çıkarak, 1976’dan beri Filipinler hükümeti ile Moro temsilcileri arasında sürdürülen barış sürecinde bozguncu bir aktör olarak tanımlanan Abu Sayyaf örgütünü analiz etmeyi amaçlamaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Bu çerçevede makale, Filipinler’de 2009’dan itibaren ateşkesi korumayı başaran barış koruyucularının güç kullanma ve kalkan tren stratejileri ile başarılı bir politika uyguladıklarını ortaya koymaktadır.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:2009 Verileri
⚙️Variables:bozguncular · Filipinler barış süreci · Abu Sayyaf örgütü

Özet

İç çatışmaların yaşandığı ülkelerde barış süreçlerinin kilit aktörlerinden biri olan bozguncular, kırılgan barış sürecini çeşitli yöntemler ile tehdit ederler. Barış sürecine ikna olmayan, bu sürecin amaçları ile çeliştiğini ya da çıkarlarına zarar verdiğini düşünen bu aktörler barış araştırmaları literatüründe çeşitli boyutları ile ele alınmaktadır. Bu makale, Stedman’ın bozguncular modelinden yola çıkarak, 1976’dan beri Filipinler hükümeti ile Moro temsilcileri arasında sürdürülen barış sürecinde bozguncu bir aktör olarak tanımlanan Abu Sayyaf örgütünü analiz etmeyi amaçlamaktadır. Makale öncelikli olarak Stedman tarafından önerilen teorik modele odaklanmakta ve ağırlıklı olarak tümcü, doyumsuz ve sınırlı olarak adlandırılan bozguncu tipleri ile önerilen çözüm stratejilerini takdim etmektedir. İzleyen bölüm Moro sorununun kökenleri ile Filipinler barış sürecine ilişkin tarihsel bir analiz sunmakta ve Abu Sayyaf örgütünün kuruluş ve gelişimini incelemektedir. Son olarak, Abu Sayyaf örgütünü tümcü bozguncu olarak tanımlayan makale, örgütü Stedman’ın modeli ışığında analiz etmekte ve bozguncu modelinin güçlü ve zayıf yönleri tartışmaktadır. Bozguncu modelinde öngörüldüğü üzere, barış koruyuculuğu rolünü üstlenen Filipinler hükümeti ve Moro Cephesinin temsilcileri bu süreçte, bozguncuyla baş etmek için zor kullanma yöntemlerine başvurmaktadır. Bu çerçevede makale, Filipinler’de 2009’dan itibaren ateşkesi korumayı başaran barış koruyucularının güç kullanma ve kalkan tren stratejileri ile başarılı bir politika uyguladıklarını ortaya koymaktadır.

🔖

Cite This Article

TANRIVERDİ, G. (2017). BARIŞ SÜRECİNDE BOZGUNCULAR SORUNU: ABU SAYYAF ÖRNEĞİ. Kapadokya Akademik Bakış, Cilt: 1 - Sayı: 2, 74–93. https://ajindex.com/articles/783632

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (12)

  1. Abinales, P. N. ve Donna J. A. (2005).
  2. State and society in the Philippines, Lanham: Rowman& Littlefield Publishers.
  3. Abuza, Z. (2005). Balik-Terrorism: The return of the Abu Sayyaf, http://www.strategicstudiesinstitute.army.mil/pdffiles/pub625.pdf, (Erişim Tarihi: 30.09.2016). Abu Sayyaf Group. http://web.stanford.edu/group/mappingmilitants/cgi-bin/groups/view/152, Erişim Tarihi 11.09. 2016.
  4. Aggestam, K. (2006). “Internal and external dynamics of spoiling: A Negotiation approach”, E. Newman, O. Richmond (Eds.) Challenges to Peacebuilding: Managing spoilers during conflict resolution, New York: United Nations University Press.
  5. Agrasada, D. (2003, 08 December). Peace derivatives and probabilities in Muslim Mindanao, Erişim Tarihi 02.09.2016, http://www.asianresearch.org/articles/1498.html.
  6. Atkinson, G. (2012). “Abu Sayyaf: The father of the swordsman: A review of the rise of Islamic insurgency in the Southern Philippines”, American Security Project: Perspective. Banlaoi, R. C. (2006). “The Abu Sayyaf Group: From mere banditry to genuine terrorism”, Southeast Asian Affairs, 247-262.
  7. Bangloi, R. C. (2010). The sources of teh Abu Sayyaf’s resilience in the southern Philippines, CTS Sentinel, 3 (5), 17-19. Bomb caused Philippine ferry fire. (2004, 11 November). BBC News, Erişim Tarihi 11.10.2016, http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/asia-pacific/3732356.stm.
  8. Chalk, P. (1997). “The Davao consensus: A Panacea for the Muslim insurgency in Mindanao?”, Terrorism and violence, 9 (2), 79-98.
  9. DeRouen, K. ve Jr. U. H. (2007). Civil wars of the world: Major conflicts since World War II, California: ABC Clio. Ebbighausen R. ve Duerr R. (2017, 27 Şubat). Ebu Sayyaf örgütü ve IŞİD'le bağlantısı, Erişim Tarihi 9.9.2017, http://www.dw.com/tr/ebu-sayyaf-%C3%B6rg%C3%BCt%C3%BC-ve-i%C5%9Fidle-ba%C4%9Flant%C4%B1s%C4%B1/a-37731460.
  10. East, B. T. (2013). Truncated of the Abu Sayyaf Group from the crucial year, UK: Cambridge Scholars Publishing. Erasga, D. S. (2008). “Ancestral domain claim: The case of the indigenous people in Muslim Mindanao (ARMM)”, Asia- Pacific Social Science Review, 8 (1), 33-44.
  11. Fellman, Z. (2011).
  12. Abu Sayyaf Group, Center for Strategic & International Studies, Washington. Frake, C. O. (1998). “Violence and identity among Philippine Muslims”, American Anthropologist, New Series, 100 (1), 41-54. Global terrorism database. Erişim Tarihi 9.10.2017. https://www.start.umd.edu/gtd/search/Results.aspx? page=2&casualties_type=b&casualties_max=&start_yearonly=1991&end_yearonl