Bununla birlikte OECD tarafından yapılan hesaplamalara göre Türkiye’de sosyal devletin gelişmişlik düzeyi, halen daha merkez ülkelerinin bir hayli gerisindedir.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Öz Sosyal devletin gelişmişlik düzeyine ilişkin değerlendirmeler, sosyal koruma harcamaları ile sınırlı bir çerçeve içinden bakılarak yapılmaktadır.
📊
Key Findings & Data:Bu çalışmada, sosyal devlet harcamalarının bütçeden yapılan faizdışı transfer harcamaları, eğitim harcamaları ve sağlık harcamaları toplamından ibaret olduğu önkabulünden hareketle farklı bir analitik çerçeve oluşturularak Türkiye’de sosyal devletin gelişmişlik düzeyi belirlenmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Bununla birlikte OECD tarafından yapılan hesaplamalara göre Türkiye’de sosyal devletin gelişmişlik düzeyi, halen daha merkez ülkelerinin bir hayli gerisindedir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Anahtar Kelimeler Sosyal Devlet Harcamaları · Büyüme Hızı · Gini Katsayısı
Özet
Öz Sosyal devletin gelişmişlik düzeyine ilişkin değerlendirmeler, sosyal koruma harcamaları ile sınırlı bir çerçeve içinden bakılarak yapılmaktadır. Bu çalışmada, sosyal devlet harcamalarının bütçeden yapılan faizdışı transfer harcamaları, eğitim harcamaları ve sağlık harcamaları toplamından ibaret olduğu önkabulünden hareketle farklı bir analitik çerçeve oluşturularak Türkiye’de sosyal devletin gelişmişlik düzeyi belirlenmiştir. Yapılan hesaplamalar, son yıllarda sosyal devlet harcamalarının ciddi ölçülerde arttığını göstermektedir. Üstelik bu esnada iktisadi büyüme ivmesi de yükselmiştir. Bununla birlikte OECD tarafından yapılan hesaplamalara göre Türkiye’de sosyal devletin gelişmişlik düzeyi, halen daha merkez ülkelerinin bir hayli gerisindedir.
Aydın, M. K., Çakmak, E. E. (2018). Sosyal Devlet ve Türkiye. Bilgi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 20 - Sayı: 2, 1–12. https://ajindex.com/articles/78179
Anderson, C. J. and J. Pontusson (2006), “Workers, Worries and Wel-fare States: Social Protection and Job Insecurity in 15 OECD Coun-tries”, European Journal of Political Research, 46 (2): 211-235.
Arsan, Ü. (1982), “Transfer Giderleri”, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, 37 (1): 115-127.
Aydın, M. Kemal ve Eyüp Ensar Çakmak (2017), “Sosyal Devletin Dönüşümü”, Sakarya İktisat Dergisi, 6 (4): 1-11.
Bayri, O. (2013), Türkiye’de Sosyal Güvenlik Sisteminin Kurum ve Kapsam Olarak Gelişimi ve Sosyal Güvenlik Adaleti, Sosyal Güvenlik Dergisi, 3 (2): 18-60.
Bradley, D., E. Huber, S. Moller, F. Nielsen and J. Stephens (2003), “Distribution and Redistribution in Post-Industrial Democracies”, World Politics, 55 (2): 193-228.
Dunn, S. S. (1956), “The Welfare State and Its Consequences for Edu-cation”, The Australian Quarterly, 28 (2): 68-72.
Esping-Andersen, Gøsta (1990), The Three Worlds of The Welfare Capitalism, Oxford: Polity Press.
Midgley, J. and K. L. Tang (2001), “Social Policy, Economic Growth and Developmental Welfare”, International Journal of Social Welfare, 10 (4): 244-252.
Murat, Sedat (1995), “İstihdam Açısından KİT’ler ve Özelleştirilmeleri”, Sosyal Siyaset Konferansları Dergisi, 40 (1): 97-131.
Sanchez, X, E. Arcos, M. C. Toffoletto, M. Baeza, P. Gazmuri, L. A. Munoz and A. Vollrath (2014), “Social Protection Systems in Vul-nerable Families: Their Importance for the Public Health”, Rev Saude Pub-lica, 48 (3): 398-405.
Shaikh, A. (2003), “Who Pays for the ‘Welfare’ in the Welfare State: A Multicountry Condition”, Social Research, 70 (2): 531-550.
Solmaz, Erol ve Mehmet Avcı (2017), “Yoksullukla Mücadelede Sos-yal Koruma Harcamaları: Avrupa Birliği Ülkeleri Üzerine Bir İnce-leme”, Ekonomi ve Yönetim Araştırmaları Dergisi, 6 (1): 46-72.
Taşçı, F. (2008), “Sosyal Yardım Yapma(ma) Gerekçeleri Üzerine Yak-laşımlar” Kamu-İş, İş Hukuku ve İktisat Dergisi, 12: 114-130.
TCKB (2015), Ekonomik ve Sosyal Göstergeler: 1950-2104, Ankara: Türkiye Cumhuriyeti Kalkınma Bakanlığı. TCKB (2017), 2018