Journals / Folklor Akademi Dergisi / 2022 / Cilt: 5 - Sayı: 2

DİJİTAL KÜLTÜR ÇAĞINDA GELENEKSEL TÜRK YEMEK KÜLTÜRÜ VE KUŞAKLARARASILIK

Pages
311–326
Publication Date
2022-08-25
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Ayrıca geleneksel Türk yemek kültürünün sürdürülebilirliğinin sağlanmasında genç nesillerin kritik misyonları belirtilmiş ve eski nesillerin kültürel hazineler olarak nitelendirilebilecek geleneksel yemek bilgilerinin değeri vurgulanmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Teknoloji ve insan ilişkisinin yeniden işaretlenmesi olarak tanımlanan dijital kültür, insan yaşamını pek çok yönden biçimlendiren bir olgudur.
📊
Key Findings & Data:Diğer taraftan dil, edebiyat, eğitim, ekonomi, siyaset, eğlence, müzik, spor, giyim-kuşam, teknoloji gibi dinamikler açısından kültürel etkileşim, değişim ve çatışmaların ortaya konulduğu temel bir alan olan kuşaklararasılık ise geleneksel yemek kültürü üzerinden de tartışılabilme potansiyeli göstermektedir.
💡
Conclusion & Impact:Ayrıca geleneksel Türk yemek kültürünün sürdürülebilirliğinin sağlanmasında genç nesillerin kritik misyonları belirtilmiş ve eski nesillerin kültürel hazineler olarak nitelendirilebilecek geleneksel yemek bilgilerinin değeri vurgulanmıştır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Dijitalleşme · dijital kültür · geleneksel Türk yemek kültürü

Özet

Teknoloji ve insan ilişkisinin yeniden işaretlenmesi olarak tanımlanan dijital kültür, insan yaşamını pek çok yönden biçimlendiren bir olgudur. Teknolojinin kendi dinamikleriyle toplumsal yapıyı ve kültürü şekillendirebilme gücüne karşılık insan faktörünün de teknolojik araçlara yön tayin edebilme ve bu araçlara kültürel içerik kazandırabilme yetileri bulunmaktadır. Teknoloji ve insan birlikteliğinin şimdiki durağı olan ve dijital kültür çağı adı verilen bu süreçte geleneksel Türk yemek kültürü bilgi, beceri, yaratıcılık, üretim, tüketim, anlatım, gösterim, eğlence, reklam, alışveriş, pazarlama gibi pek çok açıdan değişim ve dönüşüm içerisine giren alanların başında gelmektedir. Bu bağlamda insan ve doğa ilişkisi temelinde öğrenilmiş, oluşturulmuş, aktarılmış, olgunlaştırılmış ve zenginleştirilmiş yapısıyla geleneksel bilginin temel alanlarından olan geleneksel yemek kültürünün dijital çağdaki varlık alanı önem oluşturmaktadır. Diğer taraftan dil, edebiyat, eğitim, ekonomi, siyaset, eğlence, müzik, spor, giyim-kuşam, teknoloji gibi dinamikler açısından kültürel etkileşim, değişim ve çatışmaların ortaya konulduğu temel bir alan olan kuşaklararasılık ise geleneksel yemek kültürü üzerinden de tartışılabilme potansiyeli göstermektedir. Başka bir ifadeyle geleneksel yemek kültürü, kuşaklararası ilişkiler kurabilme gücünün yanı sıra kuşaklararası ilişkilerin yapısının çözümlenmesinde önemli bir zemin işlevindedir. Kuşaklararasılığın çözümlenmesinin başka bir nedeni ise geleneksel Türk yemek kültürünün sürdürülebilirliğinin sağlanmasında insan faktörüne dikkat çekmektir. Bu açılardan dijital kültür çağında geleneksel Türk yemek kültürü -müstakil olarak açılabilecek pek çok çalışma başlığının yanı sıra- kültürel aktarım, değişim ve dönüşüm olgusunun kuşaklararasılık bağlamında okunabileceği bir çalışma alanı olarak karşımızda durmaktadır. Bu çalışmada dijital kültür çağında geleneksel Türk yemek kültürü, kuşaklararasılık temelinde geleneksel yemek bilgisinin aktarımı ve öğrenimi; lezzet belleğinin nasıl oluştuğu ve işlediği; bu belleği biçimlendiren faktörlerin neler olduğu; yemeği kültürel açıdan kodlamanın değişen boyutu; alışveriş biçimleri ve bunların yansımaları; geleneksele dönüş hareketinde kuşakların tutumları; gelişmekte olan mutfak teknolojilerinin geleneksel Türk yemek kültürü üzerindeki olası etkileri üzerinden çözümlenmiştir. Bu bağlamda geleneksel Türk yemek kültürünün dijital dünyada nasıl bir coğrafi parça edindiği incelenmiştir. Ayrıca geleneksel Türk yemek kültürünün sürdürülebilirliğinin sağlanmasında genç nesillerin kritik misyonları belirtilmiş ve eski nesillerin kültürel hazineler olarak nitelendirilebilecek geleneksel yemek bilgilerinin değeri vurgulanmıştır.

🔖

Cite This Article

ALPYILDIZ, E. (2022). DİJİTAL KÜLTÜR ÇAĞINDA GELENEKSEL TÜRK YEMEK KÜLTÜRÜ VE KUŞAKLARARASILIK. Folklor Akademi Dergisi, Cilt: 5 - Sayı: 2, 311–326. https://ajindex.com/articles/758640

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (1)

  1. Referans1 ADORNO, T. ve HORKHEİMER, M. (2014). Aydınlanmanın Diyalektiği. (Çev.: N. Ülner ve E. Öztarhan Karadoğan), İstanbul: Kabalcı Yayıncılık. Referans2 ALEXANDER AGATİ, H. (2012). The Millennial Generation: Howe and Strauss Disputed. The College of William and Mary ProQuest Dissertations Publishing. Referans3 ALLEN, J. S. (2012). “Theory of Food as a Neurocognitive Adaptation”. American Journal of Human Biology, C. 24, S.2, 123–129. Referans4 ALPYILDIZ, E. (2019). “Dijital Kültür Çağında Yemek Kültürü”. Dijital Kültür. (Ed. M. Özdemir). İstanbul: Arı Sanat Yayınevi. (257-268). Referans5 ALPYILDIZ, E. (2020). “Dijital Kültür Çağında Geçiş Dönemleri”. Dijital Kültür 2. (Ed. F. Balcı), İstanbul: Arı Sanat Yayınevi. (207-234). Referans6 ALWİN, D. F. ve MCCAMMON, R. J. (2007). “Rethinking Generations. Research in Human Development”,C. 4, S. 3-4, 219-237. Referans7 ANDRİEVSKİKH, N. (2014), “Food Symbolism, Sexuality, and Gender Identity in Fairy Tales and Modern Women’s Bestsellers”. Studies in Popular Culture, C. 37, S. 1, 137-153. Referans8 ASSMANN, J. (2015). Kültürel Bellek. Eski Yüksek Kültürlerde Yazı, Hatırlama ve Politik Kimlik. (2. B.s.). (Çev.: A. Tekin). İstanbul: Ayrıntı Yayınları. Referans9 BARTHES, R. (2013), “Toward a Psychosociology of Contemporary Food Consumption”, Food and Culture (3), (Ed. C. Counihan and Penny V. Esterik), New York: Routledge. 23-30. Referans10 BEN-AMOS, D. (1984). “The Seven Strands of Tradition: Varieties in Its Meaning in American Folklore Studies”. Journal of Folklore Research, C. 21, S. 2/3, 97-131. Referans11 CONNERTON, P. (1999). Toplumlar Nasıl Anımsar. (Çev.: A. Şenel.), İstanbul: Ayrıntı Yayınları. Referans12 DE SOLİER, İ. (2018). “Tasting the Digital: New Food Media”. (Ed. K. LeBesco and P. Naccarato). The Bloomsbury Handbook of Food and Popular Culture (54-65). London: Bloomsbury. Referans13 DİJK, J. V. (2016). Ağ Toplumu. (Çev.: Ö. Sakin). İstanbul: Kafka Yayınları. Referans14 DROİT-VOLET, S. ve GİL, S. (2009). “The Time-Emotion Paradox”. Philosophical Transactions: Biological Sciences, C. 364, S. 1525,1943-1953. Referans15 EDMUNDS, June. ve TURNER B. S. (2005). “Global Generations: Social Change in The Twentieth Century”. The British Journal of Sociology, C. 56, S. 4, 559-577. Referans16 GERE, C. (2019). Dijital Kültür. (Çev.: A. Akın). Konya: Salon Yayınları. Referans17 GOODY, J. (2001). Yaban Aklın Evcilleştirilmesi, (Çev.: K. Değirmenci), Ankara: Dost Kitabevi Yayınları. Referans18 GUERRERO, L vd. (2009