Journals / Erzincan Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi / 2018 / Cilt: 11 - Sayı: 1

FRANSA’DAKİ ÜÇÜNCÜ KUŞAK TÜRKLERİN KÜLTÜREL UYUM DURUMLARININ İNCELENMESİ

Pages
55–66
Publication Date
2018-06-15
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu bağlamda, kültürel uyum karşısında göçmen dili olarak hâlâ direnen Türk dili ve Türk kültürü için önlemler almak gerektiği düşünülmektedir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu çalışmanın amacı, Türk kökenli göçmen ailelerinin çocukları olan üçüncü kuşak gençlerin miras kültüre karşı tutum ve farkındalıklarını belirlemektir.
📊
Key Findings & Data:Katılımcılar, Paris’te yaşayan ve yaş ortalamaları 23 olan üçüncü kuşak 30 Türk gencinden oluşmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Bu bağlamda, kültürel uyum karşısında göçmen dili olarak hâlâ direnen Türk dili ve Türk kültürü için önlemler almak gerektiği düşünülmektedir.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Kültürel uyum · Miras kültür · Fransa’da göçmen Türkler

Özet

Bu çalışmanın amacı, Türk kökenli göçmen ailelerinin çocukları olan üçüncü kuşak gençlerin miras kültüre karşı tutum ve farkındalıklarını belirlemektir. Bu çerçevede, gençlerin iki dilliliğe ve iki kültürlülüğe bakış açılarını göz önünde bulundurularak, iki kültür arasında kendilerini nasıl konumlandırdıkları ve miras kültürlerini koruyup koruyamadıkları saptanmaya çalışılmıştır. Çalışmanın yöntemi iki aşamadan oluşmaktadır. Birinci aşamada hazırlanan demografik bilgi formu aracılığıyla katılımcılar hakkında genel bilgi toplanmış, ikinci aşamada ise, nitel araştırma veri toplama yöntemlerinden biri olan görüşme yöntemi kullanılarak verilere ulaşılmıştır. Böylece gençlerin duyguları, düşünceleri ve yaşam biçimleri hakkında daha detaylı bilgi edinilmiştir. Katılımcılar, Paris’te yaşayan ve yaş ortalamaları 23 olan üçüncü kuşak 30 Türk gencinden oluşmaktadır. Elde edilen verilere göre, katılımcıların dilsel ve kültürel boyutta kökenlerini koruma bilincine sahip olmalarının yanı sıra Fransız toplumuna uyum sağladıkları da tespit edilmiştir. Bulundukları kültürel ortama uyum sağlamakla birlikte Fransız kültürünün öne geçmesine izin vermeden, iki kültürü bir arada yaşayabildikleri görülmüştür. Okul hayatı ve iş hayatından dolayı katılımcılar büyük ölçüde Fransız dilinde kendilerini geliştirdikleri için, kültürel uyum dolaylı olarak ana dil ve miras kültürü etkilemektedir. Bu bağlamda, kültürel uyum karşısında göçmen dili olarak hâlâ direnen Türk dili ve Türk kültürü için önlemler almak gerektiği düşünülmektedir.

🔖

Cite This Article

ÖZTÜRK, S. A., TAŞ, Y. T. Y. (2018). FRANSA’DAKİ ÜÇÜNCÜ KUŞAK TÜRKLERİN KÜLTÜREL UYUM DURUMLARININ İNCELENMESİ. Erzincan Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Cilt: 11 - Sayı: 1, 55–66. https://ajindex.com/articles/754703

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (13)

  1. Akıncı, M.A. (2009). Fransa’da Türkçenin Anadili ve Yabancı Dil Olarak Eğitimi, in Yabancılara Türkçe ögretimi: Politika, Yöntem ve Beceriler, Yaylı, D. & Bayyurt, Y. (eds), Istanbul, Anı yayınları, 204-222.
  2. Akıncı, M. A. (2014). Fransa’daki Türk Göçmenlerinin Etnik ve Dinî Kimlik Algıları. Bilig, Türk Dünyası Sosyal Bilimler Dergisi, 70, 22-58.
  3. Akıncı, M.A. (2018). Fransa’daki Türk Toplumun Türkçe ile İlişkisi. [Çevrim-içi: http://www.perspektif.eu/2018/04/01/fransadaki-turk-toplumunun-turkce-ile-iliskisi/], Erişim tarihi: 06.04.2018.
  4. Armagnague-Roucher, M. (2016). Une jeunesse Turque en France et en Allemagne. Ed.Le bord de l’eau. Arfaoui, H. (2004). L’immigration, métaphore de la diversité culturelle, In Barrak, A. & al. Diversité culturelle et mondialisation. Editions autrement-Collection Mutation no.233. Bastide, R. Acculturation. Encyclopædia Universalis. http://www.universalis.fr/encyclopedie/acculturation. Erişim tarihi: 09 / 06 / 2016
  5. Berry, J.W. (1980). Social and cultural change. Dans Handbook of cross-cultural psychology, publié sous la direction de H.C. Triandis et R. Brislin, volume 5, p.211-279. Boston: Allyn & Bacon. Berry, J.W. (1997). Immigration, acculturation and adaptation. Applied Psychology: An international Review, 46 (1): 5-34.
  6. Berry, J. W. (2006).
  7. Contexts of acculturation. Sam, D. L. ve Berry, J. W. (Ed.), The Cambridge handbook of acculturation psychology içinde (27-42). Cambridge University Press.
  8. Bogenç Demirel, E. & Bilir Ataseven, F. (2008). Intégration des immigrés turcs à travers les “médiateurs culturels. Synergie Turquie, No.1, 15-24.
  9. Cuche, D. (2016). La notion de culture dans les sciences sociales. La Découverte (5 ème Ed.), Paris. Cummins, J. (2001). La langue maternelle des enfants bilingues. Qu’est-ce qui est important dans leurs études? Sprogforum,19, 15-20.
  10. Demirkan, M. & Akgün, A. (2017). Kültür(süz)leşme ve dil erozyonu sorunsalı Fransa’daki Türklerin entegrasyon ve dilsel kimlik profilleri. Turkophone, 4 (1), 62-75.
  11. Grange, J. (2005). Que veut dire intégration? Histoire d’une notion. 20 ans de discours sur l’intégration, 41-47.
  12. Grosjean, F. (1993). Le bilinguisme et le biculturalisme: essai de définition. Travaux Neuchâtelois de Linguistique (TRANEL), 19, 13-42.
  13. Irtis-Dabbagh, Z.-V. (2001). Le processus de la socialisation des jeunes issus de l’immigration turque en France: Etat des lieux, Analyse et Perspectives. Thèse de doctorat. Université Paris V – René Descartes. Hamurcu, B. (2015). Développement du turc