SavedAdd your journal

Journals / Economics Business and Organization Research / 2019 / Cilt: 1 - Sayı: 1

Osmanlı’dan Cumhuriyete Tarikatların Sivil Toplum Kuruluşu Nitelikleri

Utku AYBUDAK
Pages
62–84
Publication Date
2019-12-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Ayrıca tarihi süreci içinde tarikatların devlet ile olan ilişkisi bağlamında sivil toplum kurumu olmaya yaklaşıp uzaklaşması incelenmektedir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Sivil toplum, Batı medeniyetinin tarihsel gelişimi sırasında ortaya çıkmış bir kavramdır.
📊
Key Findings & Data:Bu çalışmada temel olarak tarikatların, Osmanlı toplumunda sivil toplum benzeri bir yapı olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ele alınmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Ayrıca tarihi süreci içinde tarikatların devlet ile olan ilişkisi bağlamında sivil toplum kurumu olmaya yaklaşıp uzaklaşması incelenmektedir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Sivil Toplum · Tarikat · Osmanlı toplumu

Özet

Sivil toplum, Batı medeniyetinin tarihsel gelişimi sırasında ortaya çıkmış bir kavramdır. Totaliter devlet deneyimlerinden sonra, bireyi devletin keyfiliğinden koruma işlevini üstlenebilecek özerk toplumsal yapılar önem kazanmıştır. II. Dünya Savaşı sonrasında sivil toplum çalışmalarının artması bunun en bariz örneğidir. Bireyi tamamıyla kontrol altına alan ve toplumdan özerk yapılar çıkmasına müsaade etmeyen bir devlet sisteminin zararları görülmüştür. Hem akademide hem siyasi düzeyde sivil topluma ilgi artmıştır. Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği dağıldıktan sonra da Batı dışı toplumlarda sivil toplumun yahut sivil toplum benzeri yapıların varlığı araştırılmıştır. Öncelikle Doğu Avrupa toplumları bu açıdan incelemeye tabi tutulmuş daha sonra ise kaçınılmaz olarak araştırmacılar İslam toplumlarına yönelmiştir. Müslüman toplumlarda da sivil toplum benzeri yapılar olarak vakıflar ve tarikatlar ön plana çıkmıştır. Bu çalışmada temel olarak tarikatların, Osmanlı toplumunda sivil toplum benzeri bir yapı olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ele alınmaktadır. Ayrıca tarihi süreci içinde tarikatların devlet ile olan ilişkisi bağlamında sivil toplum kurumu olmaya yaklaşıp uzaklaşması incelenmektedir.

🔖

Cite This Article

AYBUDAK, U. (2019). Osmanlı’dan Cumhuriyete Tarikatların Sivil Toplum Kuruluşu Nitelikleri. Economics Business and Organization Research, Cilt: 1 - Sayı: 1, 62–84. https://ajindex.com/articles/751800

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (32)

  1. Akşit, B., Tol, U. U., Küçükural, Ö., & Cengiz, K. (2005). Türkiye ve Orta Doğu'da Sivil Toplum Tartışmaları. l. sunar içinde, Sivil Toplum ve Demokrasi (s. 213-259). İstanbul:
  2. Kaknüs Yayınları.
  3. Apaydın, H. (2006). Atatürk'ün Dine Bakışına Psiko-Sosyal Bir Yaklaşım. KSÜ Sosyal Bilimler Dergisi, 3(1), 57-66.
  4. Aybudak, U. (2014). Nakşibendiliğin Politik Evrimi ve İskenderpaşa Cemaati. Ankara: Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü (Yüksek Lisans Tezi). Bayhan, V. (2002). Demokrasi ve Sivil Toplum Örgütlerinin Engelleri: Patronaj ve Nepotizm. Cumhuriyet Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 26(1), 1-13.
  5. Bernhard, M. (1993). The Origins of Democratization. New York: Columbia University Press.
  6. Buluş, A. (2009). Sivil Toplum Kuruluşlarına Tarihsel Bir Örnek: Osmanlı Vakıfları. Selçuk Üniversitesi İİBF Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi(16), 22-36.
  7. Bumin, K. (1981). Sivil Toplum ve Devlet. İstanbul:
  8. YAZKO. Cohen, J., & Arato, A. (2013). Sivil Toplum ve Siyasal Teori. (U. Bayraktar, Çev.) Ankara:
  9. Efil Yayınevi.
  10. Çaha, Ö. (2004). Açık Toplum Yazıları. Ankara:
  11. Liberte Yayınları.
  12. Çizakça, M. (2005). Sivil Toplum Kuruluşları İslam Dünyası ve Demokrasi. L. Sunar içinde, Sivil Toplum ve Demokrasi (s. 171-177). İstanbul:
  13. Kaknüs Yayınları.
  14. Gellner, E. (1994). Conditions of Liberty: Civil Society and Its Rivals. London: Penguin Press.
  15. Giddens, A. (1992). The Nation State and Violence: A Contemporary Critique of Historical Materialism. Cambridge: Polity Press.
  16. Gözaydın, İ. (2009). Diyanet: Türkiye Cumhuriyeti'nde Dinin Tanzimi. İstanbul:
  17. İletişim Yayınları.
  18. Gündüz, İ. (1984). Gümüşhanevi Ahmed Ziyaüddin Hayatı-Eserleri Tarikat Anlayışı ve Halidiyye Tarikatı. İstanbul:
  19. Seha Neşriyat. İnalcık, H. (1992). Tanzimat ve Bulgar Meselesi. İstanbul:
  20. Eren Yayıncılık. Işık, Ş. (2005). Türkiye'de Kentleşme ve Kentleşme Modelleri. Ege Coğrafya Dergisi(14), 57-71.
  21. Kara, İ. (2012). Cumhuriyet Türkiyesi'nde Bir Mesele Olarak İslam 1. İstanbul:
  22. Dergah Yayınları.
  23. Kara, M. (2010). Metinlerle Günümüz Tasavvuf Hareketleri. İstanbul:
  24. Dergah Yayınları.
  25. Kara, M. (2013). Tasavvuf ve Tarikatlar Tarihi. İstanbul:
  26. Dergah Yayınları.
  27. Kean, J. (1993). Sivil Toplum ve Devlet Avrupa'da Yeni Yaklaşımlar. İstanbul:
  28. Ayrıntı Yayınları.
  29. Kılıç, R. (2006). Osmanlı Devletinde Yönetim Nakşibendi İlişkisine Farklı Bir Bakış; Halidi Sürgünleri. Tasavvuf İlmi ve Akademik Araştırma Dergisi(17), 106-116.
  30. Mardin, Ş. (2012). Türkiye İslam ve Sekülarizm. İstanbul:
  31. İletişim Yayınları.
  32. Parlak, B. (2013). Yönetim