Journals / Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD) / 2019 / Cilt: 19 - Sayı: 2

HOMICIDE AND THE PURPOSES OF SHARĪ’AH (MAQĀSID) RELATIONSHIP IN ISLAMIC LAW

İSLÂM HUKUKU’NDA KATL-MAKÂSID İLİŞKİSİ

Pages
495–524
Publication Date
2019-12-27
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

This study aims to examine the different types of homicide in terms of the aims and purposes of Sharī’ah.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The Qur’ān has the concept of “qatl” (killing) in many places.
📊
Key Findings & Data:In this sense, various types of killing have a significant relevance to the purposes in question.
💡
Conclusion & Impact:This study aims to examine the different types of homicide in terms of the aims and purposes of Sharī’ah.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:İslâm Hukuku · Kanun Koyucu · Öldürme

Abstract

The Qur’ān has the concept of “qatl” (killing) in many places. This concept, in Islamic law, has been dealt with under the headings of intentional homicide, intentional-like homicide and mistakenly homicide. Although it has a wide range of uses, the concept of killing has been dealt with in a very specific way in Islamic Law, and different forms of killing have been mentioned in accordance with the nature of the acts that lead to the killing. Like death, the killing is also the separation of the soul from the body. When someone else carries out the act of killing, it is called “qatl.” However, when the life is spontaneously ended it is called “mawt.” Islamic jurists did not regard spontaneously death, which happened without act of someone as homicide or killing. The notion of “qatl” has various meanings, such as killing himself/herself, to kill someone for right reasons, killing someone for unjust reasons, killing someone by mistake and being killed (martyrdom) in the way of Allah. “Maqāsıd” means the aims and purposes of the lawmaker (who is Allah for Islamic Law) behind the enacted laws. In this sense, various types of killing have a significant relevance to the purposes in question. When the concept of “qatl” is evaluated in this respect, the following result is obtained: It is forbidden for someone to kill himself and others unfairly. Nevertheless, to kill in the way of Allah and being killed for this cause are encouraged as well as the provisions related to the act of retaliation is determined. This study aims to examine the different types of homicide in terms of the aims and purposes of Sharī’ah.

Özet

Kur’ân’da birçok yerde zikri geçen “katl” kavramı, İslâm Hukukunda kasten, kasta benzer ve hataen öldürme gibi başlıklar altında incelenmiş ve bu kavrama sistematik bir yapı kazandırılmıştır. Geniş anlamda bir kullanımı olmakla birlikte “katl” kavramı İslâm Hukukunda çok özel bir tarzda ele alınmış, katle sebep olan fiillerin mahiyeti doğrultusunda farklı katl türlerinden bahsedilmiştir. Katl, ölümde olduğu gibi ruhun cesetten ayrılmasıdır. Ne var ki bu durum bir başkası tarafından gerçekleştirildiğinde katl; hayatın kendiliğinden sona ermesi durumunda ise “mevt” diye ifade edilmiştir. İslâm hukukçuları, birinin diğeri üzerinde herhangi bir fiili söz konusu olmaksızın hayatın kendiliğinden sona ermesini, yani “mevt’i” katl olarak değerlendirmemişlerdir. Öldürme anlamına gelen katl kavramı, haksız yere birini öldürme anlamına geldiği gibi, kişinin kendini öldürmesini, haklı gerekçelerle meydana gelen öldürmeleri, hataen vuku bulan öldürmeleri ve Allah yolunda öldürülmeyi/şehitliği de ifade eder. Hangi türden olursa olsun meydana gelen öldürmelerin ortak noktası, birinin hayat bütünlüğünün müessir bir fiille ortadan kaldırılmasıdır. Bu açıdan bakıldığında akla: “Nasıl olur da neticesi aynı olan bu fiillere farklı hükümler bağlanmıştır?” şeklinde bir soru gelebilir ki bu sorunun cevabını, kanun koyucunun hükümleri koymadaki maksatlarını/gâyelerini ifade eden bir kavram olan “makâsıd” çerçevesinde aramak daha doğru olacaktır. Bu bağlamada ele alındığında muhtelif katl türlerinin bu gâyeler ile önemli bir ilgisinin olduğu gözlenecektir. Örneğin Şâri’, kişinin başkalarını haksız yere öldürmesi ile kendini öldürmesini yasaklanmışken, Allah yolunda öldürme ve öldürülmeleri teşvik etmiş, bir hak gereği icra edilen öldürmeleri meşru görmüş, kısas ile ilgili hükümler tayin etmiştir. İşte bu çalışma, muhtelif öldürme türlerini Şâri’in gâyeleri açısından incelemeyi hedeflemektedir.

🔖

Cite This Article

KIYLIK, M. H. (2019). HOMICIDE AND THE PURPOSES OF SHARĪ’AH (MAQĀSID) RELATIONSHIP IN ISLAMIC LAW. Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD), Cilt: 19 - Sayı: 2, 495–524. https://ajindex.com/articles/749610

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (10)

  1. Abdulbâkî, Muhammed Fuâd, Mu’cemu’l-Müfehres li Elfâzi’l-Kur’âni’l-Kerîm, Dâru’l-Hadis, Kâhire 2007.
  2. Akşit, Cevat, İslâm Ceza Hukuku ve İnsani Esasları, Gâye Vakfı Yay., İstanbul 2004. Âmidî, Ebu’l-Hasen Seyyidu’d-Din, el-İhkâm fî Usûli’l-Ahkâm, I-IV, thk. Abdurrezzâk Afîfî, el-Mektebu’l-İslâmî, Beyrut ts. Apaydın, H. Yunus, “Hata” md., DİA, XVI, İstanbul 1997, (437-442).
  3. Apaydın, H. Yunus, “Namaz”, İlmihal I, İsam, İstanbul, 1998.
  4. Aslan, Nasi, “İslam Hukukunda Makâsıd/Gâî İlke Bağlamında Doğabilecek Zararlı Sonuçların Dikkate Alınması Esası”, Turkish Studies, Volume 13/3, Winter 2018, p. 79-90.
  5. Atar, Fahrettin, “Şehîd” md., DİA, XXXVIII, 2010, (428-431). Aynî, Ebû Muhammed b. Ahmed b. Musa b. Ahmed b. Hüseyn el-Ğitâbî Bedruddin, el-Binâye Şerhu’l-Hidâye, I-XIII, (1. Baskı), Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, Beyrut 2000. Bâbertî, Muhammed b. Muhammed b. Mahmûd, el-İnâye Şerhu’l-Hidâye, Dâru’l-Fikr, yy., ts. Bardakoğlu, Ali, “Eşkıya” md., DİA, XI, İstanbul 1995 (463-466 ). Bardakoğlu, Ali, “Had” md., DİA, XIV, İstanbul 1996, (547-551).
  6. Bardakoğlu, Ali, “Katil” md., DİA, XXV, Ankara 2002, (45-48).
  7. Bardakoğlu, Ali, “Tabiî Hukuk Düşüncesi Açısından İslâm Hukukçularının İstihsan ve İstıslah Görüşü”, Makâsıd ve İctihâd, İslâm Hukuk Felsefesi Araştırmaları, (Haz. Ahmet Yaman) 1. Baskı,
  8. Yediveren, Konya 2002. Belâzurî, Ahmed b. Yahya b. Câbir, Ensâbu’l-Eşrâf, (I-XIII), 1. Baskı, thk. Süheyl Zekkâr, Riyâz Zirikli, Dâru’l-Fikr, Beyrut 1996. Bereketî, Muhammed Umeym el-İhsan el-Müceddidî, et-Ta’rîfâtu’l-Fıkhiyye, (1. Baskı), Dâru’l- Kutubi’l-İlmiyye, yy. Berki, Ali Himmet (Derleyen), Mecelle-i Ahkâm-ı Adliyye, Ankara 1959. Beyhakî, Ebû Bekir Ahmed b. el-Hüseyin b. Ali b. Musa el-Hüsrevcirdî el-Horasânî, es- Sünenü’l-Kübrâ, I-X, (3. Baskı), thk. Muhammed Abdulkadir Atâ, Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, Beyrut 2003.
  9. Boynukalın, Ertuğrul, “Makâsıdü’ş-Şerîa”, md., DİA, XXVII, Ankara 2003, (423-427).
  10. Bozkurt, Nebi, “Fuhuş” md., DİA, XIII, İstanbul 1996, (211-214). Buhârî, Muhammed b. İsmail, Sahîhu’l-Buhârî, I-VIII, Çağrı Yay., İstanbul 1992. Buhûtî, Mansur b. Yunus b. Salahaddin İbn Hasen b. İdris, Keşşâfü’l-Kınâ’ an Metni’l- İknâ’, I-IV, Dâru’l-Fikr, Beyrut 1982. Ca’vânî, Muhammed Nâsır b. Abdurrahman, el-Kitâl fi’l-İslâm, Ahkâmuhu ve Teşrîâtuhu, Dirâse Mukârane, (2. Baskı), 1973, yy. Celâluddin es-Suyûtî, Abdurrahman b. Ebî Bekr, el-Eşbâh ve’n-Nezâir, 1. Baskı, Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 1990. Cessâs, Ahmed b. Ali Ebû Bekr er-Râzî, Ahkâmu’l-Kur’ân, I-V, thk. Muhammed Sadık el- Kamhâvî, D