Journals / Balıkesir İlahiyat Dergisi / 2022 / Sayı: 15

The Concept Of Imam In Religious Terminology: An Analytic Approach

Dini Terminolojide İmam: Analitik Bir Yaklaşım

Pages
115–147
Publication Date
2022-06-21
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Today, in modern Turkish social life, "imam" is more often than not confined to a professional title as "a religious official who leads prayers." Relying on certain Arabic and Turkish dictionaries, this article demonstrates and examines a gamut of meanings related to the word "imam" based on Islamic literature and Ottoman archival documents.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The word "imam" originates from the Arabic root “EMM” and has several meanings such as "chief, pioneer, leader, caliph, and guide." Drawing upon its lexical definitions, religious literature has covered a wide spectrum of its usage over time.
📊
Key Findings & Data:Naturally, it has gained various meanings in different contexts ranging from spiritual life to social relations.
💡
Conclusion & Impact:Today, in modern Turkish social life, "imam" is more often than not confined to a professional title as "a religious official who leads prayers." Relying on certain Arabic and Turkish dictionaries, this article demonstrates and examines a gamut of meanings related to the word "imam" based on Islamic literature and Ottoman archival documents.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:İslam Tarihi · imam · imamet

Abstract

The word "imam" originates from the Arabic root “EMM” and has several meanings such as "chief, pioneer, leader, caliph, and guide." Drawing upon its lexical definitions, religious literature has covered a wide spectrum of its usage over time. Naturally, it has gained various meanings in different contexts ranging from spiritual life to social relations. The richness of its implications also stems from the Quran, which presents distinct semantic usages of imam. Therefore, in their respective literature, the sub-disciplines of Islamic studies such as tafsir, kalam, fiqh, and Sufism have developed different concepts related to the very same word. Moreover, Shi‘i tradition has produced its own theological and political notions concerning “imam” and “the imamate,” a derivative from the same Arabic root. Consequently, it broadened the repertoire of the signification of the term “imam.” Inheriting the legacy of Islamic civilization, the Ottomans used the word imam extensively in their daily lives, such as in their cuisine or mosques. Today, in modern Turkish social life, "imam" is more often than not confined to a professional title as "a religious official who leads prayers." Relying on certain Arabic and Turkish dictionaries, this article demonstrates and examines a gamut of meanings related to the word "imam" based on Islamic literature and Ottoman archival documents.

Özet

Arapça “EMM” kökünden gelen ve “önder, öncü, lider, rehber” gibi anlamlarla açıklanan “imam” kelimesi, sözlük anlamlarına bağlı olarak dini literatürde çok zengin bir kullanıma sahip olmuştur. Zamanla dini hayattan sosyal hayata birçok farklı alanda farklı anlamlar kazanmıştır. Bu anlam zenginliğinde imam kelimesinin Kur’ân-ı Kerim’de farklı anlamlarda kullanılmasının büyük tesiri vardır. Bu etkinin sonucu olarak tefsir bilimi başta olmak üzere hadis, kelam, fıkıh ve tasavvuf literatüründe imam kelimesine farklı anlamlar yüklenmiştir. Bunun yanında İslam dünyasında teşekkül etmeye başlayan Şiî ekolün imam ve aynı kökten gelen imamet kelimesine yüklediği siyasi anlamlar, bu kelimenin fıkıh, kelam ve tasavvuf literatüründe var olan anlam yelpazesini oldukça genişletmiştir. İslam kültür ve medeniyetinin en önemli mirasçılarından biri olan Osmanlı Devleti’nde de “imam” kelimesi, camiden mutfağa kadar birçok yerde zengin bir kullanıma sahip olmuştur. Bu makalede günümüzde “namaz kıldıran din görevlisi” gibi oldukça dar bir anlama hapsedilen imam kelimesinin, aslında oldukça geniş ve zengin olan anlam yelpazesine Arapça ve Türkçe lügatler başta olmak üzere İslam literatürü ve arşiv vesikaları bağlamında işaret edilecektir.

🔖

Cite This Article

DÖGÜŞ, N. (2022). The Concept Of Imam In Religious Terminology: An Analytic Approach. Balıkesir İlahiyat Dergisi, Sayı: 15, 115–147. https://ajindex.com/articles/739009

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (9)

  1. Abdurrezzak Kâşânî. Letâifu’l-i’lam fî işârâti ehli’l-İlhâm. nşr. Saîd Abdulfettah, 2 Cilt. Kahire: Darü’l-Kütübi’l-Mısriyye, 1996. Abdulaziz İzzeddin Seyrevan. el-Mu‘cemü’l-câmi‘: li-garîb-i müfredâti’l-Kur’âni’l-Kerîm. Beyrut: Darü’l-İlm li’l-Melayin, 1986. Ahmed Muhtar Ömer. Mu‘cemü’l-lugati’l-Arabiyyeti’l-muâsıra. 4 Cilt. Kahire: Alemü’l-Kütüb, 2008. Ahmed Muhtar Ömer. El-Mu‘cemü’l-mevsûî li-elfâzi’l-Kur’âni’l-Kerim ve kıraatih. Riyad: Müessesetü Sutûri’l-Ma‘rife, 2002. Ahmed Vefik Paşa. Lehçe-i Osmanî. Ankara: TDK, 2000. Ahmed b. Hanbel. el-Müsned. nşr. Hamza Ahmed ez-Zeyn. 20 Cilt. Kahire: Dâru’l-Hadis, 1995. Ahmed b. Yusuf. Umdetu’l-huffâz fî tefsîr-i eşrefi’l-elfâz. thk. Muhammed Tenûhî. Beyrut: Âlemü’l-Kütüb, 1993. Ahterî Mustafa Efendi. Ahterî-i Kebir. İstanbul: Nadir Eserler Kitaplığı. 2. Basım, 2014.
  2. Akgündüz, Ahmet. Osmanlı Tarih ve Hukuk Istılahları Kâmûsu. İstanbul: OSAV, 2018.
  3. Akgündüz, Ahmet. Şeyhülislam Ebussuud Efendi Fetvaları. İstanbul: OSAV, 2018.
  4. Akgündüz, Ahmet. Osmanlı Kânunnâmeleri. 11 Cilt. İstanbul: OSAV, 1996. Âmid, Hasan. Ferheng-i Âmid. 3 Cilt. Tahran: Müessese-i İntişârât-ı Emîr Kebîr, 1363. Ayvansarâyî Hüseyin Efendi. Hadîkatu’l-Cevami‘. nşr. Ahmet Nezih Galitekin. İstanbul: İşaret Yayınları, 2001.
  5. Aydınlı, Abdullah. Hadis Istılahları Sözlüğü. İstanbul: MÜ İlahiyat Fakültesi Yayınları, 2009.
  6. Aydın, Mehmet Akif. “İmâmet”. Türkiye Diyânet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 22/203-207. İstanbul: TDV Yayınları, 2000.
  7. Ayverdi, İlhan. Misalli Büyük Türkçe Sözlük. 3 Cilt. İstanbul: Kubbealtı Neşriyatı, 2005. Basmacî, Sâir. Mu’cemu mustalahâti elfâzi’l-fıkhi’l-İslâmî. Dımeşk: Dâru Safahat, 2. Basım, 2015.
  8. Barkan, Ömer Lütfi - Meriçli, Enver. Hüdavendigâr Livası Tahrir Defterleri. 2 Cilt. Ankara: TTK, 1988.
  9. Bihişti, Mehmed. Ferheng-i Sabâ Fârisî, Tahran: İntişârât-ı Saba, 1369. BOA, Osmanlı Arşivi. Sadâret Mektûbî Kalemi Evrakı [A.}MKT], No: 193, Gömlek no: 11. BOA, Osmanlı Arşivi. Sadâret Mektûbî Mühimme Kalemi Evrakı [A} MKT MHM], No: 32, Gömlek no: 70. BOA, Osmanlı Arşivi. Sadâret Mektûbî Kalemi Nezaret ve Devair Kalemi [A.}MKT. NZD], No: 285, Gömlek no: 84; No: 6, Gömlek no: 25. BOA, Osmanlı Arşivi. Bâbıâli Evrak Odası Evrakı [BEO], No: 892, Gömlek no: 66852. BOA, Osmanlı Arşivi. Cevdet Evkâf [C. EV], No: 67, Gömlek no: 3349. BOA, Osmanlı Arşivi. Cevdet Dâhiliye [C. DH], No: 319, Gömlek no: 15928. BOA, Osmanlı Arşivi. Cevdet Zabtiye [C. ZB], No: 52, Gömlek no: 2557. BOA, Osmanlı Arşivi. Hatt-ı Hümâyûn [HAT], No: 1247, Gömlek no: 48344-A