Journals / ASSAM Uluslararası Hakemli Dergi / 2016 / Cilt: 3 - Sayı: 6

HAKKARİ BÖLGESİNDE YAŞAMIŞ DİNİ TOPLULUKLAR

Pages
33–53
Publication Date
2016-12-07
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bir dönem Rusların, sonrasında da İngilizlerin bölgedeki emellerine ulaşmasında bir araç görevi gören Nasturilerin kendilerine ait bir toprağı olmadı. 1930’lu yıllardan sonra tamamen dağılarak dünyanın değişik kesimlerine göç etmek zorunda kaldılar.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Hakkari bölgesinde uzun yıllar yaşamış olan dini topluluklar Nasturiler, Ermeniler, Yezidiler ve Yahudilerdir.
📊
Key Findings & Data:Özellikle Kürtlerle Nasturiler arasında çok az farklılıklar vardı.
💡
Conclusion & Impact:Bir dönem Rusların, sonrasında da İngilizlerin bölgedeki emellerine ulaşmasında bir araç görevi gören Nasturilerin kendilerine ait bir toprağı olmadı. 1930’lu yıllardan sonra tamamen dağılarak dünyanın değişik kesimlerine göç etmek zorunda kaldılar.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Aşiret · Kimlik · Sınır

Özet

Hakkari bölgesinde uzun yıllar yaşamış olan dini topluluklar Nasturiler, Ermeniler, Yezidiler ve Yahudilerdir. Kürtlerle bu Hıristiyan topluluklar birbirlerinin örf ve adetlerini alırcasına kaynaşmışlardır. Özellikle Kürtlerle Nasturiler arasında çok az farklılıklar vardı. Giyim kuşamları ve geçim kaynakları birbirinin aynısıydı. Nasturiler Hakkari Beyliğinin dirilişinde olduğu kadar yıkılmasında da etkili oldu. Dini topluluklar içinde nüfusu en fazla olan Nasturiler idi. Hakkari bölgesinin hemen hemen her kesiminde Nasturiler yaşamlarını sürdürdüler. Yezidiler ise genellikle Irak sınırı ve Çukurca Çayırlı bölgelerinde iskan etmişlerdi. Başkale ve Yüksekova kazalarında nüfusu görülen Yahudiler, İsrail devletinin kurulduğu 1948 yılına kadar diğer dini topluluklar gibi sorunsuz bir şekilde yaşadılar. Ermeniler sayısı az olmakla birlikte sadece Beytüşşebap ve Şemdinli kazasında vardı. Özellikle Osmanlı döneminde çok rahat bir hayat yaşan Nasturiler XIX. yüzyılın ortalarından itibaren devletle ve bölgedeki Kürtlerle sürtüşme içerisine girdiler. Tabii ki bunda bu bölgede dolaşan misyonerlerin çok fazla etkisi vardı. Cumhuriyetin kurulmasından sonra da Nasturiler bölgede sorun olmaya devam etti. Bir dönem Rusların, sonrasında da İngilizlerin bölgedeki emellerine ulaşmasında bir araç görevi gören Nasturilerin kendilerine ait bir toprağı olmadı. 1930’lu yıllardan sonra tamamen dağılarak dünyanın değişik kesimlerine göç etmek zorunda kaldılar.

🔖

Cite This Article

ÖZGEN, Ö. (2016). HAKKARİ BÖLGESİNDE YAŞAMIŞ DİNİ TOPLULUKLAR. ASSAM Uluslararası Hakemli Dergi, Cilt: 3 - Sayı: 6, 33–53. https://ajindex.com/articles/735057

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (19)

  1. Sayı: 6 Yıl: 2016 51 Nesturiler.”Beşinci Askeri Tarih Semineri Bildirileri I (23-25 Ekim 1995): 88-101.
  2. Çığ, M. İ. (1994 Aralık). “Sümerlilerden Yahudilik, Hıristiyanlık ve Müslümanlığa Ulaşan Etkiler ve Din Kitaplarına Giren Konular.” Belleten, LVIII (223). Dalyan, M. G. (2011). “XIX. Yüzyılda Nasturilerde Tarım ve Tarımsal Faaliyetler.”Zonguldak Karaelmas Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 7 (14): 395-409.
  3. Dalyan, M. G. (2012). XIX. Yüzyılda Amerikalı Misyonerlerin Hakkari Günlüğü (1830-1870). Ankara:
  4. Öncü Yayınları.
  5. Dündar, S. (2009). Kürtler ve Azınlık Tartışmaları. İstanbul:
  6. Doğan Kitap. Elove, M. E. (1953). “Türkiye’de Din İmtiyazları.”Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 10 (1). Ercan, Y. (2006). “Türkiye’de Azınlık Sorununun Kökeni.” Ankara Üniversitesi Osmanlı Tarihi Araştırma ve Uygulama Merkezi Dergisi, 20. Erdost, M. İ. (1993). Şemdinli Röportajı. Ankara:
  7. Onur Yayınları.
  8. General Mayewski. (1914).
  9. Van, Bitlis Vilayetleri Askeri İstatistiki. İstanbul:
  10. Askeriye Matbaası. Gümüş, N. (2009). “Osmanlı’da Birlikte Yaşama Tecrübesi: Ermeniler Örneği.” Milel ve Nihal: İnanç, Kültür ve Mitoloji Araştırmaları Dergisi, VI (2). Gürün, K. (1983). Ermeni Dosyası. Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  11. Halaçoğlu, Y. (2001). Ermeni Tehciri ve Gerçekler (1914-1918).Ankara:
  12. Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  13. Heckman, L.Y. (2002). Kürtlerde Aşiret ve Akrabalık İlişkileri. İstanbul:
  14. İletişim Yayınları.
  15. İpek, N ve Kodaman, B. (1993 Ağustos). “Yahudilerin Filistin’e Yerleştirilmeleriyle İlgili Olarak II. Abdülhamid’e 1879’da Sunulan Layiha.” Belleten, LVII (219). İskefiyeli, Z. (2007). “Ermeni Kimliğinin Oluşumunda Din Faktörü: Hırsitiyanlık, Kilise ve Misyonerler.” SBE Akademik İncelemeler Dergisi, II (1). İstiklal Harbi Gazetesi. (13 Ağustos 1919). “Musevilerin de Askerlik Yapmamaları Kararlaştı.” İzbırak, R. (1951). Cilo Dağı ve Hakkâri İle Van Gölü Çevresinde Coğrafya Araştırmaları. İstanbul:
  16. Anıl Matbaası. Kılıç, S. (2005). “Asuriler.”Fırat Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 10 (1): 97-106.
  17. Kılıç, S. (2011 Yaz). “Yezidilik ve Yezidilikte Harrani İzleri.”TurkishStudies, 6 (3). Konan, B. (2015). “Gayrimüslim Osmanlı Vatandaşlarının Hukuki Durumuna İlişkin Bir Değerlendirme.” Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 64 (1). Kutlay, N. (2012). Kürt Kimliğinin Oluşum Süreci. Ankara:
  18. Dipnot Yayınları.
  19. Külekçi, C. (2013). “Toplumsal Boyutlarıyla Osmanlı Devleti’nde Heterodoks Ermeniler.” İslam, Sanat, Tarih, Edebiyat ve Musiki Dergisi, XI (21). Layard, A. H