SavedAdd your journal

Journals / Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi / 2016 / Cilt: 6 - Sayı: 45

Kanıta Dayalı Uygulamalar ve Psikolojik Danışma ve Rehberlik Alanına Yansımaları

Ferhat KARDAŞ
İlhan YALÇIN
Pages
13–24
Publication Date
2016-01-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu çerçevede, psikolojik danışma ve rehberlik alanı açısından kanıta dayalı uygulamaların kullanılmasına ilişkin çeşitli konular ele alınmış, halihazırdaki duruma ilişkin bir değerlendirme yapılmış ve kanıta dayalı müdahalelerin kullanılmasına ilişkin çeşitli öneriler sunulmuştur.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Yirmibirinci yüzyılda çeşitli alanlarda yaşanan hızlı değişimler ruh sağlığı hizmetlerine olan gereksinimi arttırmaktadır.
📊
Key Findings & Data:Artan gereksinimle beraber, ruh sağlığı hizmetleri ile ilgili anlayış da farklılaşmakta, sunulan hizmetlerin niteliği ile ilgili beklentiler artmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Bu çerçevede, psikolojik danışma ve rehberlik alanı açısından kanıta dayalı uygulamaların kullanılmasına ilişkin çeşitli konular ele alınmış, halihazırdaki duruma ilişkin bir değerlendirme yapılmış ve kanıta dayalı müdahalelerin kullanılmasına ilişkin çeşitli öneriler sunulmuştur.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Kanıta dayalı uygulama · deneysel destekli tedaviler · hesap verilebilirlik

Özet

Yirmibirinci yüzyılda çeşitli alanlarda yaşanan hızlı değişimler ruh sağlığı hizmetlerine olan gereksinimi arttırmaktadır. Artan gereksinimle beraber, ruh sağlığı hizmetleri ile ilgili anlayış da farklılaşmakta, sunulan hizmetlerin niteliği ile ilgili beklentiler artmaktadır. Bu bağlamda, son zamanlarda üzerinde durulan önemli konulardan birisi de ruh sağlığı alanında “kanıta dayalı uygulamalar” yaklaşımıdır. Kanıta dayalı uygulamalar konusu, yurt dışında uzun süredir tartışılan ve önemli gelişmelerin yaşandığı konulardan birisidir. Bu çalışmada, ruh sağlığı alanında kanıta dayalılık kavramı, bu kavramın tanımı, tarihçesi, içeriği ve önemi üzerinde durulmuş, bu kavramla ilgili tartışma alanları ele alınmış ve bu uygulamalar ile ilgili yurt dışında ve Türkiye'de gelinen nokta ile ilgili bir değerlendirme yapılmıştır. Bu çerçevede, psikolojik danışma ve rehberlik alanı açısından kanıta dayalı uygulamaların kullanılmasına ilişkin çeşitli konular ele alınmış, halihazırdaki duruma ilişkin bir değerlendirme yapılmış ve kanıta dayalı müdahalelerin kullanılmasına ilişkin çeşitli öneriler sunulmuştur.

🔖

Cite This Article

KARDAŞ, F., YALÇIN, İ. (2016). Kanıta Dayalı Uygulamalar ve Psikolojik Danışma ve Rehberlik Alanına Yansımaları. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, Cilt: 6 - Sayı: 45, 13–24. https://ajindex.com/articles/64469

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (15)

  1. American Counseling Association. (2005).
  2. ACA code of ethics. Alexandria, VA: Author. American School Counselor Association. (2012). The ASCA national model: A framework for school counseling programs (3. bs.). Alexandria, VA: Author. Anthony, W. A. ve Mizock, L. (2014). Evidence-based processes in an era of recovery: Implications for rehabilitation counseling and research. Rehabilitation Counseling Bulletin, 57(4), 219-227.
  3. American Psychological Association. (2006). Evidence-based practice in psychology. American Psychologist, 61, 271-285.
  4. Bauer, R. M. (2007). Evidence-based practice in psychology: Implications for research and research training. Journal of Clinical Psychology, 63, 685-694.
  5. Biesta, G. (2007). Why ‘‘what works’’ won’t work: Evidence-based practice and the democratic deficit in educational research. Educational Theory, 57(1), 1-22.
  6. Carr, A. (2000). Evidence based practice in family therapy and systemic consultation: Child focused problems. Journal of Family Therapy, 22(1), 29-60.
  7. Chambless, D. L. ve Ollendick, T. H. (2001). Empirically supported psychological interventions: Controversies and evidence. Annual Review of Psychology, 52, 685-716.
  8. Elliott, R. (1998). Editor’s introduction: A guide to the empirically supported treatments controversy. Psychotherapy Research, 8, 115-125.
  9. Kagee, A. ve Lund, C. (2012). Psychology training directors’ reflections on evidence-based practice in South Africa. South African Journal of Psychology, 42(1), 103-113.
  10. Leszcz, M. ve Kobos, J. C. (2008). Evidence-based group psychotherapy: Using AGPA’s practice guidelines to enhance clinical effectiveness. Journal of Clinical Psychology, 64(11), 1238-1260.
  11. Lilienfeld, S. O., Ritschel, L. A., Lynn, S. J., Cautin R. L. ve Latzman, R. D. (2013). Why many clinical psychologists are resistant to evidence-based practice: Root causes and constructive remedies, Clinical Psychology Review, 33, 883-900.
  12. Norcross, J. C., Pfund, R. A. ve Prochaska, J. O. (2013). Psychotherapy in 2022: A delphi poll on its future. Professional Psychology: Research and Practice, 44(5), 363-370.
  13. Ollendick, T. H. (2014). Advances toward evidence-based practice: Where to from here?. Behavior Therapy, 45, 51-55.
  14. Prochaska, J. O. ve Norcross, J. C. (2007).
  15. Systems of psychotherapy. Belmont, CA: Thomson. Sextoon, T. L. (1999). Evidence-based counseling: Implications for counseling practice, preparation, and professionalism. ERIC veritabanından erişildi (ED435948). Studer, J. R., Oberman, A. H. ve Wom