AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: Isovolumic acceleration and isovolumic contraction myocardial velocity analysis may be useful in the diagnosis of subclinical left and right ventricular dysfunction in hypertensive obese patients.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objectives: Isovolumic acceleration assessed by tissue Doppler imaging has been proposed as a preload-independent indicator of left ventricular contractility. We investigated the utility of isovolumic acceleration in the prediction of preclinical right and left ventricular systolic dysfunction in hypertensive and obese subjects. Study design: Seventy-eight obese subjects (BMI >30 kg/m2; 57 women, 21 men; mean age 51±8 years) were prospectively enrolled. Fifty patients (64.1%) had hypertension and 33 patients (42.3%) had diabetes mellitus. All the subjects were assessed by conventional and tissue Doppler echocardiography. Myocardial velocities of the left ventricular septal and lateral mitral annulus and lateral tricuspid annulus were determined. Isovolumic contraction wave was defined as the preceding wave of the systolic wave that began before the peak of the R wave on the electrocardiogram. Myocardial isovolumic acceleration was measured by dividing the peak velocity by the time passed from the onset of the wave (zero-crossing) during isovolumic contraction to the peak velocity of the wave. Results: Waist circumference was in positive correlation with left ventricular end-systolic (r=0.22, p=0.047) and enddiastolic (r=0.384, p=0.001) diameters, and in negative correlation with the peak systolic velocity of the tricuspid annulus (r=-0.311, p=0.006). Although hypertensive and normotensive (n=28) obese subjects had similar myocardial velocities, lateral tricuspid annular isovolumic acceleration (p=0.027), septal isovolumic acceleration (p=0.026), and septal isovolumic contraction myocardial velocity (p=0.018) were significantly lower in hypertensive patients. Conclusion: Isovolumic acceleration and isovolumic contraction myocardial velocity analysis may be useful in the diagnosis of subclinical left and right ventricular dysfunction in hypertensive obese patients.
Özet
Amaç: Doku Doppler görüntüleme ile değerlendirilen izovolümik akselerasyon, sol ventrikül kasılmasının önyükten bağımsız bir göstergesi olarak önerilmektedir. Çalışmamızda, hipertansif obez kişilerde sağ ve sol ventrikül sistolik disfonksiyonun erken dönemde öngörülmesinde izovolümik akselerasyonun kullanımı araştırıldı. Çalışma planı: Yetmiş sekiz obez kişi (beden kütle indeksi >30 kg/m2; 57 kadın, 21 erkek; ort. yaş 51±8) ileriye dönük olarak çalışmaya alındı. Elli hastada (%64.1) hipertansiyon, 33 hastada (%42.3) diabetes mellitus vardı. Tüm katılımcılar konvansiyonel ve doku Doppler ekokardiyografi ile değerlendirildi. Sol ventrikül septal ve lateral halka ile lateral triküspit halkaya ait miyokart hızları ölçüldü. İzovolümik kasılma, elektrokardiyografide R dalgası zirvesinden önce başlayan ve sistolik dalganın öncesinde gelen dalga olarak tanımlandı. Miyokart izovolümik akselerasyonu, zirve hızın, izovolümik kasılma sırasında görülen dalganın başlangıcından (sıfır noktasından) bu dalganın zirve hıza ulaşmasına kadar geçen süreye bölünmesiyle hesaplandı. Bulgular: Bel çevresi, sol ventrikül sistol sonu (r=0.22, p=0.047) ve diyastol sonu (r=0.384, p=0.001) çapları ile pozitif ilişki, triküspit halka zirve sistolik hızı ile negatif ilişki (r=-0.311, p=0.006) gösterdi. Hipertansif ve normotansif (n=28) obez kişilerde doku Doppler ile ölçülen miyokart hızları benzer bulunmasına karşın, hipertansif hastalarda triküspit lateral halka izovolümik akselerasyonu (p=0.027), septal izovolümik akselerasyon (p=0.026) ve septal izovolümik miyokart kasılma hızı (p=0.018) anlamlı derecede düşük bulundu. Sonuç: İzovolümik akselerasyon ve izovolümik miyokart kasılma hızı analizi, hipertansif obez bireylerde subklinik düzeydeki sol ve sağ ventrikül disfonksiyonu tanısında yararlı olabilir.