AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: There was no significant difference in atrial conduction or ventricular repolarization features between overweight children and normal-weight children.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objectives: The effects of obesity on atrial conduction and ventricular repolarization have been studied in detail, but hese parameters have not been well documented in over- weight children. The aim of our study was to investigate the effects of overweight on atrial conduction and ventricular re- polarization in children by using P-wave dispersion (Pw-d) and QT dispersion (QT-d) analyses. Study design: Sixty-seven overweight children and 70 chil- dren within normal limits were included in this cross-section- al prospective controlled study. All subjects underwent elec- rocardiographic and anthropometric evaluation, and blood samples were obtained. Pw-d and QT-d were investigated between two groups. Results: Homeostatic model assessment of insulin resis- ance levels were higher in the overweight group (2.9±1.2 vs. 1.1±0.8, p=0.001). No statistically significant differences were found in Pw-d and QT-d when the groups were com- pared. The following findings were recorded for the over- weight and control groups, respectively: mean RR interval (635±42 msec vs. 645±45 msec, p=0.867), Pw-d [30 (10- 55) msec vs. 27.5 (15-50) msec, p=0.441] and QT-d (30 (15-55) msec vs. 22.5 (10-60) msec, p=0.476). In addition, Pw-d and QT-d were not correlated with the levels of insulin or body mass index. Conclusion: There was no significant difference in atrial conduction or ventricular repolarization features between overweight children and normal-weight children.
Özet
Amaç: Şişmanlığın atriyum iletisi ve ventrikül repolarizasyonu dağılımı üzerine etkileri iyi araştırılmıştır. Ancak fazla kilolu çocuklarda bu parametreler yeteri kadar incelenmemiştir. Bu çalışmanın amacı çocuklarda fazla kilonun atriyum iletisi ve ventrikül repolarizasyonu dağılımı üzerine etkilerini, P dalga (Pw-d) ve QT (QT-d) dispersiyonunu hesaplayarak araştırmaktı.Çalışma planı: Fazla kilolu 67 ve normal kilolu 70 çocuk kesitsel ve ileriye dönük kontrollü bir çalışma olan bu araştırmaya dahil edildi. Tüm çocuklarda elektrokardiyografik ve antropometrik inceleme yapıldı ve rutin kan tetkikleri için kan örnekleri toplandı. Pw-d ve QT-d her iki grupta araştırıldı.Bulgular: Homeostatik modelle değerlendirilen insülin direnci düzeyleri fazla kilolu grupta daha yüksekti (2.9±1.2 ve 1.1±0.8, p=0.001). Her iki grup karşılaştırıldığında Pw-d ve QT-d arasında istatistiksel farklılık yoktu. Fazla kilolu ve normal kilolu grupta sırası ile şu bulgular saptandı: Ortalama RR aralığı (635±42 msn ve 645±45 msn, p=0.867), Pw-d [30 (10-55) msn ve 27.5 (15-50) msn, p=0.441], QT-d [30 (15-55) msn ve 22.5 (10-60) msn, p=0.476]. Ayrıca Pw-d ve QT-d hem serum insülin düzeyleri hem de beden kütle indeksi değerleri ile ilişkili değildi.Sonuç: Fazla kilolu çocuklarda hem atriyum iletisi, hem de ventrikül repolarizasyonu dağılım özellikleri normal kilolu çocuklar ile karşılaştırıldığında istatistiksel olarak farklı değildi.