Journals / Türk Kardiyoloji Derneği Arşivi / 2020 / Cilt: 48 - Sayı: 2

Diagnosis, treatment and prevention of infective endocarditis: Turkish consensus report-2019

nfektif endokarditin tanısı, tedavisi ve önlenmesi: Ulusal uzlaşı raporu-2019

Pages
187–226
Publication Date
2022-11-06
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The Study Group for Infective Endocarditis and OtherCardiovascular Infections of the Turkish Society of ClinicalMicrobiology and Infectious Diseases called for the collaboration of the relevant specialist organizations to establisha consensus report on the diagnosis, treatment, and prevention of IE in the context of current information and localdata in Turkey.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Infective endocarditis (IE) is a rare but still important as an infectious disease due to high rate of morbidity and substantial mortality.
📊
Key Findings & Data:Although IE is not a notifiabledisease in Turkey, and an incidence study has not beenperformed, the incidence may be higher than that in thedeveloped countries due to frequent predisposing cardiacconditions and higher rates of nosocomial bacteremia,which may lead to IE in risk groups.
💡
Conclusion & Impact:The Study Group for Infective Endocarditis and OtherCardiovascular Infections of the Turkish Society of ClinicalMicrobiology and Infectious Diseases called for the collaboration of the relevant specialist organizations to establisha consensus report on the diagnosis, treatment, and prevention of IE in the context of current information and localdata in Turkey.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Infective endocarditis (IE) is a rare but still important as an infectious disease due to high rate of morbidity and substantial mortality. Although IE is not a notifiabledisease in Turkey, and an incidence study has not beenperformed, the incidence may be higher than that in thedeveloped countries due to frequent predisposing cardiacconditions and higher rates of nosocomial bacteremia,which may lead to IE in risk groups. IE generally affects theelderly in developed countries but it is frequently encountered among young individuals in Turkey. In order to reducemortality and morbidity, it is critical to diagnose IE, to determine the causative agent, and to start treatment rapidly.Most patients cannot be diagnosed at the first visit, abouthalf can be diagnosed after 3 months, and the disease often goes unnoticed. In patients diagnosed with IE, the rateof the identification of a causative organism is significantlylower in Turkey than that in developed countries. Some important microbiological diagnostic tests are not performedin most centers and several antimicrobials that are recommended as the first option for the treatment particularly antistaphylococcal penicillins, are unavailable in Turkey. These problems necessitate reviewing the epidemiological,laboratory, and clinical characteristics of IE in our country,as well as the current information about its diagnosis, treatment, and prevention together with local data. The diagnosis and treatment processes of IE should be standardizedat every stage so that the management can be conductedin a setting in which physicians of various specialties areinvolved and is consistent with the current recommendations. The Study Group for Infective Endocarditis and OtherCardiovascular Infections of the Turkish Society of ClinicalMicrobiology and Infectious Diseases called for the collaboration of the relevant specialist organizations to establisha consensus report on the diagnosis, treatment, and prevention of IE in the context of current information and localdata in Turkey.

Özet

İnfektif endokardit (İE) nadir görülmesine karşın, yol açtığı morbiditeler ve yüksek mortalite hızı nedeniyle halen önemini koruyan bir infeksiyon hastalığıdır. Türkiye’de İE’nin bildirimi zorunlu bir hastalık olmamasına ve yapılmış bir insidans çalışması bulunmamasına karşın, gerek İE yatkınlığını artıran durumların, gerekse riskli hastalarda İE ile sonuçlanabilen nozokomiyal bakteriyemi oranlarının daha fazla olması nedeniyle, ülkemizdeki İE insidansının daha yüksek olması beklenir. Gelişmiş ülkelerde genellikle yaşlı insanları etkileyen İE, ülkemizde halen genç insanları etkileyebilmektedir. Bu hastalığın mortalite ve morbiditesinin azaltılması için, hızlıca tanınması ve etkeninin belirlenerek, etkene yönelik tedavisinin yapılması kritik öneme sahiptir. Ancak hastaların çoğuna ilk başvurularında tanı konulamamakta, yaklaşık yarısında tanı 3 aydan sonra konulabilmekte ve hastalık sıklıkla gözden kaçmaktadır. İE tanısı konulmuş hastalarda, bu infeksiyona neden olan mikroorganizmaların belirlenme oranı gelişmiş ülkelere göre Türkiye’de çok daha düşüktür. İE’li hastaların tanısının konulmasında kullanılabilecek bazı önemli mikrobiyolojik testler bu hastaları izleyen merkezlerin çoğunda yapılamamaktadır. Tedavide ilk seçenek olarak önerilen, başta antistafilokoksik penisilinler olmak üzere önemli bazı antimikrobik ajanlar ülkemizde piyasada yoktur. Bu sorunlar, ülkemizde hem İE’nin epidemiyolojik, laboratuvar ve klinik özelliklerini, hem de tanısı, tedavisi ve önlenmesiyle ilgili güncel bilgileri, yerel verileri de içerecek şekilde gözden geçirmeyi zorunlu kılmaktadır. İE’li hastalar birçok uzmanlık dalından hekim tarafından izlenebilir. Birçok daldan hekimin rol aldığı İE’li hastaların yönetiminin daima güncel önerilere uygun olarak yapılabilmesi için, İE’nin tanı ve tedavi süreçlerinin her aşamada standardize edilmesi gerekir. Bu bakış açısıyla, Türk Klinik Mikrobiyoloji ve İnfeksiyon Hastalıkları Derneği İnfektif Endokardit ve Diğer Kardiyovasküler İnfeksiyonlar Çalışma Grubu, ülkemizde güncel bilgilerin ve yerel verilerin ışığında İE’nin tanısı, tedavisi ve önlenmesine yönelik bir uzlaşı raporu oluşturabilmek amacıyla ilgili ulusal uzmanlık kuruluşlarına bir işbirliği çağrısında bulunmuştur.

🔖

Cite This Article

SARGIN, M., ÇINAR, G., YAVUZ, S. Ş., HAZIROLAN, T., YILMAZ, N., ÇAĞATAY, A., ŞENSOY, A., TURHAN, N., AZAP, Ö., IŞIK, M. E., ÇAĞ, Y., TİGEN, E. T., KARADAĞ, F. Y., TEKÇE, Y. T., YILMAZ, E., BAŞARAN, S., ÖZTÜRK, S., DEMİR, H., KI, N. (2022). Diagnosis, treatment and prevention of infective endocarditis: Turkish consensus report-2019. Türk Kardiyoloji Derneği Arşivi, Cilt: 48 - Sayı: 2, 187–226. https://ajindex.com/articles/631919

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (16)

  1. Bin Abdulhak AA, Baddour LM, Erwin PJ, Hoen B, Chu VH, Mensah GA, et al. Global and regional burden of infective endocarditis, 1990–2010: a systematic review of the literature. Glob Heart 2014;9:131–43
  2. Cahill TJ, Prendergast BD. Infective endocarditis. Lancet 2016;387:882–93
  3. Baddour LM, Wilson WR, Bayer AS, Fowler VG Jr, Tleyjeh IM, Rybak MJ, et al. Infective Endocarditis in Adults: Diagnosis, Antimicrobial Therapy, and Management of Complications: A Scientific Statement for Healthcare Professionals From the American Heart Association. Circulation 2015;132:1435–86
  4. Şimşek–Yavuz S, Şensoy A, Kaşıkçıoğlu H, Çeken S, Deniz D, Yavuz A, et al. Infective endocarditis in Turkey: aetiology, clinical features, and analysis of risk factors for mortality in 325 cases. Int J Infect Dis 2015;30:106–14
  5. Hoen B, Duval X. Clinical practice. Infective endocarditis. N Engl J Med 2013;368:1425–33
  6. Seckeler MD, Hoke TR. The worldwide epidemiology of acute rheumatic fever and rheumatic heart disease. Clin Epidemiol 2011;3:67–84
  7. Tibazarwa KB, Volmink JA, Mayosi BM. Incidence of acute rheumatic fever in the world: a systematic review of population–based studies. Heart 2008;94:1534–40
  8. Allegranzi B, Bagheri Nejad S, Combescure C, Graafmans W, Attar H, Donaldson L, et al. Burden of endemic health– care–associated infection in developing countries: systematic review and meta–analysis. Lancet 2011;377:228–41
  9. Köse MR. Sağlık İstatistikleri Yıllığı 2015. Ankara: Sağlık Bakanlığı Sağlık Araştırmaları Genel Müdürlüğü; 2016
  10. Türkiye Halk Sağlığı Kurumu. Faaliyet Raporu 2015. Ankara: Sağlık Bakanlığı; 2016
  11. Gümüşlü F, Özkara fi, Özkan S, Baykal F, Güllü Ü. Türkiye’de Verem Savaşı, 2007 Raporu. Ankara: Sağlık Bakanlığı Verem Savaşı Dairesi Başkanlığı; 2007
  12. Kandemir Ö. Bruselloz. Turkiye Klinikleri J Inf Dis–Special Topics 2015;8:1–9
  13. Kaura A, Dworakowska D, Dworakowski R. Infective endocarditis – Cinderella in cardiology. Kardiol Pol 2017;75:965– 74
  14. Naderi HR, Sheybani F, Erfani SS. Errors in diagnosis of infective endocarditis. Epidemiol Infect 2018;146:394–400
  15. Başaran S, Şimşek–Yavuz S, Alp E, Keskin Ç, Çağatay A, Öncül O, et al. İnfektif endokarditin tanınamaması, tanısının gecikmesi ve sonuçları. In: Tekin S, editor. XX. Türk Klinik Mikrobiyoloji ve İnfeksiyon Hastalıkları Kongresi (13–16 Mart 2019, Antalya) Kitabı. İstanbul: Türk Klinik Mikrobiyoloji ve İnfeksiyon Hastalıkları Derneği; 2019. p. 266–7
  16. Aydın M, Azap Ö, Şimşe