Journals / Türkiyat Araştırmaları Dergisi / 2007 / Cilt: 0 - Sayı: 22

The Great Seljuqid Sultan Melikshah's Policies on Syria, Palestine, Egypt and the Turkmen Chieftain Atsız

Büyük Selçuklu Sultanı Melikşah'ın Suriye, Filistin, Mısır Politikası ve Türkmen Beyi Atsız

Pages
1–37
Publication Date
2022-11-05
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Thus, only partial achievement has been acquired in the Greater Seljuqid sultans’ policies on Syria, Palestine and Egypt.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:There have been two important foreign policies of Seljuqid chieftains, who had founded their own state (The Greater Seljuqid State) at Khorasan in the year 1040, and had conquered Iran and Iraq in a short time.
📊
Key Findings & Data:One of these was to conquer Anatolia and make it a new homeland for Turks and Islam, while the other one was to establish unity in the Islamic world by conquering Syria, Palestine and Egypt.
💡
Conclusion & Impact:Thus, only partial achievement has been acquired in the Greater Seljuqid sultans’ policies on Syria, Palestine and Egypt.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

There have been two important foreign policies of Seljuqid chieftains, who had founded their own state (The Greater Seljuqid State) at Khorasan in the year 1040, and had conquered Iran and Iraq in a short time. One of these was to conquer Anatolia and make it a new homeland for Turks and Islam, while the other one was to establish unity in the Islamic world by conquering Syria, Palestine and Egypt. The question of the conquest of Syria, Palestine and Egypt had been handled by both Sultan Tughrul Bey and by Sultan Alp Arslan. However, both sultans had to postpone their plans because of some obstacles on their way. Among these lands, Southern Syria and Palestine had been conquered by the Turkmen chieftain Atsız during the reign of Sultan Melikshâh. Atsız, who acquired the title “Maliku’l-Mu’azzam” (Great Ruler), founded a Turkmen principality on these lands, being dependent on the Greater Seljuqid State. Atsız wanted to complete his quest by conquering Egypt too, but he was unsuccessful in his attempt. Thus, only partial achievement has been acquired in the Greater Seljuqid sultans’ policies on Syria, Palestine and Egypt.

Özet

1040 yılında Horasan’da kendi devletlerini (Büyük Selçuklu Devleti) kurup, kısa sürede İran ve Irak topraklarına hükmeden Selçuklu beylerinin önünde, iki önemli dış politika hedefi olmuştur. Bunlardan biri Anadolu’yu fethederek, Türklüğe ve İslâmiyete yeni bir yurt kazandırmak, diğeri ise Suriye, Filistin ve Mısır’ı fethederek, İslâm dünyasının siyasî birliğini sağlamaktı. Suriye, Filistin ve Mısır’ın fethi meselesi hem Sultan Tuğrul Bey hem de Sultan Alp Arslan tarafından ele alınmıştır. Fakat, her iki sultan da önlerine çıkan engeller yüzünden bu teşebbüslerini ertelemek zorunda kalmışlardır. Bu ülkelerden Güney Suriye ve Filistin, ancak Sultan Melikşâh zamanında, Türkmen Beyi Atsız tarafından fethedilebilmiştir. “Melikü’l-Mu’azzam” (Büyük hükümdar) unvanını alan Atsız, bu ülkelerde Büyük Selçuklu Devletine bağlı bir Türkmen Beyliği oluşturmuştur. Atsız, Mısır’ı da alarak faaliyetini tamamlamak istediyse de, bu teşebbüsünde başarılı olamamıştır. Dolayısıyla, Büyük Selçuklu sultanlarının Suriye, Filistin ve Mısır politikalarında ancak kısmen başarı sağlanabilmiştir.

🔖

Cite This Article

KOCA, S. (2022). The Great Seljuqid Sultan Melikshah's Policies on Syria, Palestine, Egypt and the Turkmen Chieftain Atsız. Türkiyat Araştırmaları Dergisi, Cilt: 0 - Sayı: 22, 1–37. https://ajindex.com/articles/625796

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (16)

  1. Ahmed bin Mahmûd, Selçuk-nâme, I, haz. E. Merçil, İstanbul 1977.
  2. Ateş, Ahmet, Yabgulular Meselesi, Belleten, XXIX, 115 (1965). Azimî Tarihi, yay. ve çvr. A. Sevim, Ankara 1988. Ebû’l-Ferec (Bar Hebraeus), Ebû’l-Ferec Tarihi, I, çvr. Ö. R. Doğrul, Ankara 1945. El-Bundarî, Zubdetü’n-Nusra, çvr. K. Burslan, Ankara 1943.
  3. Grousset, René, Bozkır İmparatorluğu, İstanbul 1980.
  4. Grousset, René, Ermenilerin Tarihi, çvr. S. Dolanoğlu, İstanbul 2005. İbnü’l-Adîm, Bugyetü’t-Taleb fî Tarih Haleb, yay ve çvr. A. Sevim, Ankara, 1976; Ankara 1982. İbnü’l-Esîr, el-Kâmil fî’t-Târîh, IX, X, yay. C.J. Tornberg, Beyrut, 1979, çvr.A. Özaydın, İstanbul 1987. İbnü’l-Kesîr, el-Bidaye ve’n-Nihaye, (Büyük İslâm Tarihi) çvr. Mehmet Keskin, İstanbul 1995. İbnü’l-Müyesser, Ahbâr Mısr, yay. E. F. Muhammed, Kahire 1981. İslâm Kaynaklarına Göre Malazgirt Savaşı, metinler ve çeviri: F. Sümer-A.Sevim, Ankara 1971.
  5. Kafesoğlu, İbrahim, Sultan Melikşah, İstanbul 1973.
  6. Koca, Salim, Dandanakan’dan Malazgirt’e, Giresun 1997.
  7. Köymen, Mehmet Altay, Büyük Selçuklu İmparatorluğu Tarihi, III, Alp Arslan ve Zamanı, Ankara 1992.
  8. Köymen, Mehmet Altay, Tuğrul Bey ve Zamanı, İstanbul 1976. Makrizî, İtti’âz el-Hunefâ Bi-Ahbâr el Eimme el-Fâtimiyyin el-Hulefâ, II, Kahire 1996.
  9. Müneccimbaşı, Câmiü’d-Düvel, I, yay. ve çvr. A. Öngül, İzmir 2000. Nuveyrî, Nihâyet el-Ereb fî Funûn el-Edeb, yay. M. Emîn-M. H. M. Ahmed, XXVIII, Kahire 1992. Reşîdeddîn Fazlullâh, Câmiü’t-Tevârîh, II, yay. A. Ateş, Ankara 1960. Sadrüddîn Hüseynî, Ahbârü’d-Devleti’s-Selçukiyye, çvr. N. Lugal, Ankara 1943.
  10. Sevim, Ali (Sıbt İbnü’l-Cevzî) (1998), Sıbt İbnü’l-Cevzî’nin Mir’âtü’z-Zaman fî Tarihi’l-Âyan Adlı Eserindeki Selçuklularla İlgili Bilgiler, II, Sultan Alp Arslan Dönemi, Türk Tarih Belgeleri Dergisi, XIX, (1999), 1-51.
  11. Sevim, Ali (Sıbt İbnü’l-Cevzî) (1999), Sıbt İbnü’l-Cevzî’nin Mir’âtü’z-Zaman fî Tarihi’l-Âyan Adlı Eserindeki Selçuklularla İlgili Bilgiler, III, Sultan Melikşâh Dönemi, Türk Tarih Belgeleri Dergisi, XX, (2000), 1-75. Sıbt İbnü’l-Cevzî, Mir’âtü’z-Zaman,yay. A. Sevim, Ankara 1968.
  12. Sümer, Faruk, Eski Türklerde İsim Koyma Geleneklerinden Atsız, Millî Kültür, s. 47,(1984), 4-5;
  13. Aynı yazar, Türk Edebiyat ve Folklöründe Yeni Görüşler, I, Ankara 1985, 23-27).
  14. Sümer, Faruk, Selçuklular Devrinde Türk Beyleri, Uvak Oğlu Atsız I, Türk Dünyası Araştırmaları, 43, (1986), 133-144.
  15. Sümer, Faruk, Türk Devletleri Tarihinde Şahıs Adları, II, İstanbul 1999.
  16. Turan, Osman, Selçuklular Tarihi ve Türk-İslâm Medeniyeti, İstanbul 1980. Urfalı M