Journals / Türkiyat Araştırmaları Dergisi / 2009 / Cilt: 0 - Sayı: 25

The Nature of the Forces Determining Political Power in the Seljuk State and the Accession of ‘Alâ al-dîn Kayqubâd to the Throne of Anatolian Seljuk

Selçuklu İktidarının Belirlenmesinde Rol Oynayan Güçler ve Alâeddîn Keykubâd’ın Türkiye Selçuklu Tahtına Çıkışı

Pages
1–38
Publication Date
2022-11-05
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Sultan ‘Ala al-dîn Kayqubâd, acting faster on that matter, purged this power that had formed in front of his hegemony and while saving his life and rulership, also secured his administration in a safer and healthier structure.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:During the ascensions of royal family members to power at the Anatolian Seljuk State, various methods were used.
📊
Key Findings & Data:One of these was the crowning of one of royal family members by dignitaries and commanders with election and selection.
💡
Conclusion & Impact:Sultan ‘Ala al-dîn Kayqubâd, acting faster on that matter, purged this power that had formed in front of his hegemony and while saving his life and rulership, also secured his administration in a safer and healthier structure.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

During the ascensions of royal family members to power at the Anatolian Seljuk State, various methods were used. One of these was the crowning of one of royal family members by dignitaries and commanders with election and selection. Sultan ‘Alâ al-dîn Kayqubâd was also brought on the Anatolian Seljuk throne by the common decision of dignitaries and commanders. At this election, the army commander (Beglerbegi) of that time, Sayf al-dîn Ayaba, had the primary role. However, Sayf al-dîn Ayaba’s role and influence on Anatolian Seljuk rule was not limited only with this. After getting most of the dignitaries and army commanders under his influence and control, he also desired to establish his hegemony on the entire Anatolian Seljuk administration. However, Sayf al-dîn Ayaba could not find an easygoing and obedient character on the personage of ‘Alâ al-dîn Kayqubâd. Thus, the struggle of hegemony that had started between the Sultan and the Beglerbegi and his team got increasingly violent and in the end, came to a dangerous phase in which both sides tried to get rid of each other. Sultan ‘Ala al-dîn Kayqubâd, acting faster on that matter, purged this power that had formed in front of his hegemony and while saving his life and rulership, also secured his administration in a safer and healthier structure.

Özet

Türkiye Selçuklu Devletinde hanedan üyelerinin iktidara gelişlerinde, yani tahta çıkışlarında çeşitli yöntemler uygulanmıştır. Bunlardan biri de hanedan üyelerinden birinin devlet adamları ve komutanlar tarafından yapılan seçim ve tercihle iş başına getirilmesidir. Sultan Alâeddîn Keykubâd da Türkiye Selçuklu tahtına devlet adamları ve komutanların ortak kararı ile çıkarılmıştır. Bu seçim ve tercihte zamanın ordu komutanı (Beylerbeyi) Seyfeddîn Ayaba başlıca rol oynamıştır. Fakat, Seyfeddîn Ayaba’nın Türkiye Selçuklu idaresi üzerindeki rolü ve etkisi bununla sınırlı kalmamıştır. O, devlet adamlarının ve komutanların büyük kısmını etkisi ve kontrolü altına alarak, bütün Selçuklu idaresi üzerinde de hâkimiyet kurmak istemiştir. Fakat Seyfeddîn Ayaba, Alâeddîn Keykubâd’ın şahsında, uysal ve her şeye boyun eğen bir hükümdar bulamamıştır. Böylece, Sultan ile Beylerbeyi ve ekibi arasında başlayan iktidar mücadelesi, gittikçe şiddetlenerek, sonunda tarafların birbirini bertaraf etme gibi tehlikeli bir safhaya ulaşmıştır. Bu hususta elini daha çabuk tutan Sultan Alâeddîn Keykubâd, iktidarı önünde oluşmuş olan bu tehdit edici gücü tasfiye ederek, hem hayatını ve iktidarını kurtarmış hem de idareyi daha emniyetli ve sağlıklı bir yapıya kavuşturmuştur.

🔖

Cite This Article

KOCA, S. (2022). The Nature of the Forces Determining Political Power in the Seljuk State and the Accession of ‘Alâ al-dîn Kayqubâd to the Throne of Anatolian Seljuk. Türkiyat Araştırmaları Dergisi, Cilt: 0 - Sayı: 25, 1–38. https://ajindex.com/articles/625755

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (27)

  1. AHMED BİN MAHMUD (1977), Selçuk-nâme, II, haz. E. Merçil, İstanbul. ANONİM SELÇUK-NÂME (1952), Târîh-i Âl-i Selçûk der Anadolu, Anadolu Selçukluları Devleti Tarihi, III, yay. Ve çvr. F. N. Uzluk, Ankara.
  2. ARIK, Feda Şamil (1986), Türkiye Selçuklu Devletinde Müsâdere, Beşinci Milletlerarası Türkoloji Kongresi, I, Türkiyat Araştırma Merkezi, s. 47-64,
  3. İstanbul.
  4. ARIK, Feda Şamil (1999), Türkiye Selçuklu Devletinde Siyaseten Katl, Belleten, LXIII, 236, s. 43-93.
  5. BAYKARA, Tuncer (1985),
  6. Türkiye Selçukluları Devrinde Konya, Ankara.
  7. CAHEN, Claude (1984), Osmanlılardan Önce Anadolu’da Türkler, İstanbul. CENABÎ MUSTAFA EFENDİ (1994), el-‘Aylemü’z-Zâhir fî Ahvâli’l-Evâil ve’l-Evâhir, henüz basılmamış yüksek lisans tezi, haz. M. Kesik, İstanbul. EFLÂKÎ (1973), Âriflerin Menkıbeleri, II, çvr. T. Yazıcı, İstanbul.
  8. GENÇ, Reşat (1981), Karahanlı Devlet Teşkilâtı, İstanbul.
  9. GÖKYAY, Orhan Şaik (1973), Dedem Korkud’un Kitabı, İstanbul. İBN BÎBÎ (1902), Tevârîh-i Âl-i Selçûk, Osm. Çvr. Yazıcızâde Ali, Histoire des Seldjoucides d’Asie Mineure, IV, yay. Th. Houtsma, Leiden. İBN BÎBÎ (1956, 1996), el-Evâmîrü’l-‘Alâ’iyye fî’l-Umûri’l-‘Alâ’iyye, Ankara. İBN BÎBÎ (2007), Selçuknâme, çvr. M. H. Yınanç, Ankara.
  10. İNAN, Abdülkadir (1968), Eski Türklerde Teslim ve İtaat Sembolleri, Makaleler ve İncelemeler, I, s. 311-334,
  11. Ankara.
  12. KAŞGARLI MAHMUD (1941), Divan-ı Lügati’t-Türk, III, Ankara.
  13. KOCA, Salim (1995), Türkiye Selçuklu Sultanı I. İzzeddîn Keykâvus’un Aldıkları ve Kullandıkları Hâkimiyet ve Hükümdarlık Sembolleri, Belleten, LIX, 224, s. 55-74.
  14. KOCA, Salim (1997), Sultan I. İzzeddîn Keykâvus (1211-1220),
  15. Ankara.
  16. KOCA, Salim (2005), Selçuklular’da Ordu ve Askerî Kültür, Ankara.
  17. KOCA, Salim (2007), Ahîlerin Türkiye Selçuklu Devrindeki Rolleri, II. Ahi Evran-ı Veli ve Ahilik Araştırmaları Sempozyumu, -Bildiriler-, s. 297-311,
  18. Ankara.
  19. KÖPRÜLÜ, M. Fuad (1983), İslâm ve Türk Hukuk Tarihi Araştırmaları ve Vakıf Müesseseleri, İstanbul.
  20. MERÇİL, Erdoğan (1996), Selçuklular’da Emîr-i Dâd Müessesi, Belleten, 225, Ankara.
  21. MÜNECCİMBAŞI (2001), Câmiü’d-Düvel, yay. Ve çvr. A. Öngül, II, İzmir.
  22. PAKALIN, Mehmet Zeki (1971), Osmanlı Tarih Deyimleri ve Terimleri Sözlüğü, I-III, İstanbul.
  23. SAFRAN, Mustafa (1988), Alâattin Keykubat’ın Otorite Anlayışı ve Ümera Katli Meselesi, Selçuk Dergisi, S. 3, s. 97-103,
  24. Konya. SÜMER, Faruk (1985),
  25. Selçuklular Tarihinde İğdişler, TDAD, 35, s. 9-23,
  26. İstanbul.
  27. TANERİ, Aydın (1978), Osmanlı Devletinin Kuruluş Döneminde Hükümdarlık Kurumunun Gelişmesi ve Saray Hayatı ve Te