Journals / Türk İslam Medeniyeti Akademik Araştırmalar Dergisi / 2013 / Cilt: 8 - Sayı: 15

Brick, brick-tile composition and geometry in anatolian Seljuk architecture

Anadolu Selçuklu mimarisinde tuğla, tuğla-çini birlikteliği ve geometri

Pages
215–237
Publication Date
2022-11-05
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Contrary to general opinion, I have noticed that, from the perspective of variety and craftsmanship, the applications of the brick in Anatolia gained new exciting dimensions, differentiating from its pre

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:According to the researches, the brick material, whose roots go back to the time of Sumerians in Mesopotamia, continued its adventure in later ages through Abbasids.
📊
Key Findings & Data:Especially in the Middle Asian countries that had major Turkish population, the brick was utilized in the architecture as a means of both structure and ornamentation in a very characteristic and dynamic way.
💡
Conclusion & Impact:Contrary to general opinion, I have noticed that, from the perspective of variety and craftsmanship, the applications of the brick in Anatolia gained new exciting dimensions, differentiating from its pre
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

According to the researches, the brick material, whose roots go back to the time of Sumerians in Mesopotamia, continued its adventure in later ages through Abbasids. Especially in the Middle Asian countries that had major Turkish population, the brick was utilized in the architecture as a means of both structure and ornamentation in a very characteristic and dynamic way. In ornamentation, geometrical forms were created as a result of making use of the shape of the brick. Particularly during the period of Karahans’, the bare brick reached a noble plainness in geometrical ornamentation. When it comes to the Great Seljuks, different forms were created as a result of adding colours into the baked-clay. In later periods, it was carried to Anatolia as the traditional material of the Great Seljuks. In almost all the structures in Anatolia that were built in the Seljuk era, the use of stone was due to the geological conditions of the area. As for the use of brick, it was not a necessity; it was a conscious preference. Contrary to general opinion, I have noticed that, from the perspective of variety and craftsmanship, the applications of the brick in Anatolia gained new exciting dimensions, differentiating from its pre

Özet

Araştırmalar neticesinde tarihte kökü Mezapotamya’da Sümerliler zamanına dayanan tuğla malzemenin serüveni sonraki yıllarda Abbasiler’le devam etmiştir. Tuğla malzeme özellikle Türklerin yaygın olduğu Orta Asya ülkelerinde mimaride hem yapı hem de süsleme aracı olarak büyük bir dinamizmle uygulanmıştır. Süslemede tuğlanın biçiminden de istifade edilerek geometrik formlar oluşturulmuştur. Özellikle Karahanlılar döneminde çıplak tuğla geometrik süslemede sadeliğin asaletine ulaşmıştır. Büyük Selçuklularda ise işin içine artık pişmiş toprağa renk ilavesiyle farklı formlar oluşmuş, sonraki süreçte Büyük Selçuklular’ın geleneksel malzemesi olarak Anadolu’ya taşınmıştır. Anadolu’da hemen tüm Selçuklu dönemi yapılarında taşın kullanılması bölgenin jeolojik yapısı gereğidir. Tuğla kullanımına gelince; bu bir zorunluluk olmayıp bilinçli bir tercih’tir. Anadolu’da genel kanının aksine tuğla uygulamalar çeşitlilik ve işçilik açısından değerlendirilirse, malzemenin geleneksel niteliğini yitirmeyip büyük heyecanlar içeren ve daha önceki örneklerinden ayrılan yeni boyutlar kazanmışlardır.

🔖

Cite This Article

EKİZLER, S. S. (2022). Brick, brick-tile composition and geometry in anatolian Seljuk architecture. Türk İslam Medeniyeti Akademik Araştırmalar Dergisi, Cilt: 8 - Sayı: 15, 215–237. https://ajindex.com/articles/625571

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (22)

  1. ALTUN, A. (editör) 199, “Osmanlı’da Çini Seramik Öyküsü”, İstanbul Menkul Kıymetler Borsası, İstanbul.
  2. ARIK, M. O., 2007, “Anadolu Selçuklu Toplum Hayatında Çini”; (editörler: Gönül Öney, Zehra Çobanlı), “Anadolu’ da Türk Devri Çini ve Seramik Sanatı”, T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları,
  3. İstanbul.
  4. ARIK, R.; ARIK O., 2007, 2007, “Anadolu Toprağının Hazinesi Çini Selçuklu ve Beylikler Çağı Çinileri”, Kale Grubu Kültür Yayınları,
  5. İstanbul.
  6. ASLANAPA, O., 2011, “Türk Sanatı”, Remzi Kitabevi,
  7. İstanbul.
  8. ASLANAPA, O., 1965, “Anadolu’da Türk Çini ve Keramik Sanatı”, Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü Yayınları,
  9. İstanbul.
  10. ASLANAPA, O., 1991, “Anadolu’da İlk Türk Mimarisi Başlangıcı ve Gelişmesi”, Atatürk Kültür Dil ve Tarih Yüksek Kurumu AKM Yayını-Sayı 43, Ankara.
  11. BAKIRER, Ö., 2002, “Anadolu Selçuklu Dönemi Mimarisinde Tuğla Örgülerde Kullanılan Özel Derzleme Yöntemleri”, Prof. Dr. Haluk Karamağaralı Armağanı XXXII, Ankara.
  12. BAKIRER, Ö., 1971, “Anadolu’da XIII. Yüzyıl Tuğla Minarelerinin Konum, Şekil, Malzeme ve Tezyinat Özellikleri”, Vakıflar Dergisi, Ankara. 9. Sayı BAKIRER, Ö., 1982, “Kufi Yazıda Geometrik Yorumlar Üzerine Bir Deneme”, Arkeoloji ve Sanat Tarihi Dergisi, 1982, sayı 1. BAKIRER, Ö., 1981, “Selçuklu Öncesi ve Selçuklu Dönemi Anadolu Mimarisinde Tuğla Kullanımı”, c. I, ODTÜ Yayınları, Ankara 1981.
  13. BAKIRER, Ö., 2008, “Tuğla Ahşap ve Cam”; Editör; Doğan Kuban, Selçuklu Çağında Anadolu Sanatı, YKY, İstanbul.
  14. BAŞAR, M.E., 2006, “Sivas’daki Selçuklu Minareleri”, Selçuklu Döneminde Sivas (29 Eylül- 1 Ekim 2005)
  15. Sempozyum Bildirileri, Sivas. BAŞGELEN, N., 1993, “Çağlar Boyunca Anadolu’ da Duvar”, Arkeoloji ve Sanat Yayınları, İstanbul 1993
  16. CURAOLTA, G., 2010, “ Türkiye Selçuklularından Osmanlılara Sanat”, Çeviren Kemal Atakay, YKY, İstanbul.
  17. DOĞANAY, A.,.. “Büyük Selçuklular”, MÜ. İlahiyat Fakültesi İslam Tarihi ve Sanatları Ders Notları ERTUĞ, A. 1991, “The Seljuks”, Fako, İstanbul.
  18. FIRAT, S., 1996, “Selçuklu Sanatı”, T.C. Kültür Bakanlığı Yayınları,
  19. Ankara.
  20. KARPUZ, H.; ŞİMŞEK, F.; KUŞ, A.; DIVARCI İ., 2008, “Anadolu Selçuklu Eserleri Fotoğraf Albümü”, c.I-II, Selçuklu Belediyesi Kültür Yayınları KÖPRÜLÜ, İ.; ÜNALDI, U., 1983, “Siirt Ulu Camii ve Minaresi”, Röleve ve Restorasyon Dergisi, Ankara, Sayı:5 KUBAN, D., 2010, “Batıya Göçün Sanatsal Evreleri”, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları,
  21. İstanbul.
  22. KUBAN, D., 2012, “Çağlar Boyunca Türkiye Sanatının Anahatları”, YKY, İstanbul, s.123 KUBAN, D., 2008, “Selçuklu Çağında Anadolu Sanatı”, YKY, İst