Journals / Türk Eğitim Bilimleri Dergisi / 2005 / Cilt: 3 - Sayı: 4

Eğitimde Yabancılaşma Olgusu ve Öğretmen: Lise Öğretmenleri Üzerine Sosyolojik Bir Araştırma

Pages
395–417
Publication Date
2022-11-04
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Yönetsel süreçlerin dışında kalmak öğretmenler arasında “geri çekilmeye” yol açmaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu araştırmanın konusunu eğitimde yabancılaşmanın önemli bir formu olan öğretmen yabancılaşması oluşturur.
📊
Key Findings & Data:Araştırmanın örneklemi, Mersin’deki klâsik iki devlet lisesinde görev yapan öğretmenler arasından seçilen, çeşitli branşlardaki 20 öğretmenden oluşmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Yönetsel süreçlerin dışında kalmak öğretmenler arasında “geri çekilmeye” yol açmaktadır.
🔬Design:Lab & Field Experiment
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Özet

Bu araştırmanın konusunu eğitimde yabancılaşmanın önemli bir formu olan öğretmen yabancılaşması oluşturur. Lise öğretmenleri üzerine gerçekleştirilen araştırmanın temel amacı, öğretmenlerin eğitimde yabancılaşma olgusunu yaşayıp-yaşamadıklarını tespit etmek ve çeşitli boyutlarını ortaya koymaktır. Araştırmanın örneklemi, Mersin’deki klâsik iki devlet lisesinde görev yapan öğretmenler arasından seçilen, çeşitli branşlardaki 20 öğretmenden oluşmaktadır. Nitel araştırma yöntem ve ilkelerine göre yapılan araştırmanın verileri “yarı yapılandırılmış görüşme tekniği” ile elde edilmiştir. Araştırma sonucunda,öğretmenlerin bazı yabancılaştırıcı koşullar (kalabalık sınıflar, ağır ders yükü, materyal eksikliği, yönetsel sorunlar, ekonomik sorunlar.) altında bulunmalarına rağmen, “yabancılaşmayı bütün boyutlarıyla ve yaygın olarak değil,bazı boyutlarıyla ve kısmî olarak yaşadıkları” bulunmuştur. Öğretmenlerin en yoğun yaşadıkları yabancılaşma “ güçsüzlük” kategorisindedir. .Bu konuda özellikle yönetsel süreçler önemli faktörler olarak görülmektedir. Okul yönetimlerinin merkezi ve demokratik olmadığı fikri öğretmenler arasında yaygındır. Öğretmenler yönetsel yapının bu niteliğinin katılımı azalttığını söylemektedirler. Yönetsel süreçlerin dışında kalmak öğretmenler arasında “geri çekilmeye” yol açmaktadır.

🔖

Cite This Article

ERJEM, Y. (2022). Eğitimde Yabancılaşma Olgusu ve Öğretmen: Lise Öğretmenleri Üzerine Sosyolojik Bir Araştırma. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, Cilt: 3 - Sayı: 4, 395–417. https://ajindex.com/articles/623316

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (12)

  1. Arnaz, Z. (1983). Koruyucu Aile Bakımındaki Çocuğun Gelişim Özellikleri. Sosyal Hizmetler Yüksekokulu Dergisi. Cilt: 1, Sayı: 2-3. (115). Barut, Y. ve Balcı, T. (2000). Yetiştirme Yurdu İle Ailesi Yanında Kalan Öğrencilerin Kişisel Ve Sosyal Uyum Düzeylerinin Okul Başarılarına Etkisi. İstanbul:
  2. İstanbul Çocuk Vakfı Yayını. Beck, A. T.; Steer, R. A., Kovacks; M. ve Garrison, B. (1985). Hopelessness And Eventual Suicide: A 10 Year Prospective Study Of Patients Hospitalized With Suicide Idetion. American Journal of Psychology. 142. 559-563.
  3. Bıyıklı, L. (1982). Yetiştirme Yurduna Yuvadan Gelen 7-11 Yaş Çocuklarının Zihinsel ve Psikososyal Gelişimlerinin İncelenmesi. Yayımlanmamış Doçentlik Tezi. Ankara: A.Ü. Eğitim Bilimleri Enstitüsü. Bonner, R. L. ve Rich, A. (1988).
  4. Negative Life Stress, Social Problem-Solving Self-Appraisal, And Hopelessness: Implications For Suicide Research. Cognitive Therapy And Research, 12 (6). 549-556.
  5. Cılga, İ. (1989). Korunmaya Muhtaç Ergenlerin Sorunları ve Yetiştirme Yurtları. Ankara: Ergenlik ve Spor Bakanlığı Yayınları, 13. Cole, D.A. (1988).
  6. Hopelessness, Social Desirability And Par Suicide In Two College Samples. Journal Counseling And Clinical Psychology. 56. 131-136.
  7. Dilbaz, N. ve Seber, G. (1993). Umutsuzluk Kavramı; Depresyon ve İntiharda Önemi. Kriz Dergisi.1 (3). 134-138.
  8. Dilsiz, A. ve Dilsiz, F. (1996). Çocuk ve Ergenlerde İntihar Girişimi Kontrollü Bir Çalışma. Kriz Dergisi, 4 (1). 1-7.
  9. Durak, A. (1994). Beck Umutsuzluk Ölçeğinin Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması. Türk Psikoloji Dergisi. 9 (31). 1-11.
  10. Ergin, A. ve Ark. (2002). Liseli Adolesanlarda Intihara Yönelik Riskli Davranışların Sıklığı. V. Ulusal Aile Hekimliği Kongre Programı ve Kitabı. (27-30
  11. Mart, Adana). 387. Frank, D.A. ve Klass, P.E. (1996). Infants And Young Children In Orphanages: One View From Pediatrics And Child Psychiatry. Pediatrics. 97 (4). 569-579.
  12. Güleç, C. ve Küey, L. (1989). Türkiye’de 1980’lerde Depresyon, Epidemiyolojik ve Klinik Yaklaşımlar. XXVI. Nöro-Psikiyatri Kongresi. Özel Sayı. Gürvardar, D. (2001). Yetiştirme Yurdunda Yetişen Çocuklar İle Ana-Baba Yanında Yetişen Çocukların Umutsuzluk Düzeylerinin Karşılaştırılması. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İzmir: D.Ü. Eğitim Bilimleri Enstitüsü. İçmeli, C. (1989). Korunmaya Muhtaç Çocukların Ergenlik Döneminde Karşılaştıkları Sorunlar ve Çözüm Yolları. SHÇEK Dergisi, 1 (1). Kashani, J.H., Stoyls, M.S., Dandoy, A.C., Viadya, A.F. ve Reid, J.C. (1991). Correlates Of Hopelessness In Psychiatric