SavedAdd your journal

Journals / Turkish Studies (Elektronik) / 2021 / Cilt: 16 - Sayı: 7

14. Yüzyıl Osmanlı Beyliği’nin Gizli Tanıkları: Arkeolojik ve Mimari Miras

Hasan YILMAZYAŞAR
Pages
395–409
Publication Date
2022-11-02
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu makalede, mimari veriler kültürel etkileşim ve sosyal kültürel yapı bağlamında ele alınarak değerlendirilecektir

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Osmanlı Beyliği’nin kuruluş dönemi çok sayıda bilimsel yayına konu olmasına karşın bu dönemin sadece tarihi değil, kültür, sanat, mimari, ekonomi, kurumsal yapı gibi bir çok olgusuna dair bilgilerimiz son derece sınırlıdır.
📊
Key Findings & Data:Osmanlıların kökenleri ve Beyliğin kurulduğu tarih konusunda bile hâlâ birçok farklı görüş bulunmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Bu makalede, mimari veriler kültürel etkileşim ve sosyal kültürel yapı bağlamında ele alınarak değerlendirilecektir
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Osmanlı Beyliği’nin kuruluş dönemi çok sayıda bilimsel yayına konu olmasına karşın bu dönemin sadece tarihi değil, kültür, sanat, mimari, ekonomi, kurumsal yapı gibi bir çok olgusuna dair bilgilerimiz son derece sınırlıdır. Osmanlıların kökenleri ve Beyliğin kurulduğu tarih konusunda bile hâlâ birçok farklı görüş bulunmaktadır. Osmanlı Beyliği’nin 14. yüzyılına dair bilinenlerin büyük bir kısmı 15. yüzyılın ikinci yarısından sonra yazılmış Osmanlı kroniklerinde yer alan verilerden oluşmaktadır. Bu bağlamda modern tarih araştırmalarındaki birbirinden kopuk, bütünlüğü olmayan bilgiler ile birçok hususta farklı görüş ve düşüncelerin varlığı daha iyi anlaşılmaktadır. Bu ortamda alternatif alan çalışmaların yeterli düzeyde olmayışı, var olan çalışmalarının ise disiplinler arası ortak çalışma eksikliği sebebi ile göz ardı edilmesi önemli bir diğer sorundur. Bu makalenin temel amacı, erken Osmanlı döneminin sosyo-kültürel yapısına ilişkin arkeolojik ve mimari verilerin önemini vurgulamaktır. Bu amaçla Osmanlı Arkeolojisi’nin Osmanlı araştırmaları açısından önemini dönem tarihinin öne çıkan tarihsel olay-olguları örneklenerek tartışılmaya çalışılacaktır. Döneme dair bir diğer önemli veri / bilgi kaynağı da Osmanlı mimari eserleridir. Düzgün ve doğru okunursa, mimari eserler / kalıntılar arkeologlar, sanat tarihçileri, mimarlar ve tarih uzmanları başta olmak üzere bir çok bilim insanı için birer belge niteliğinde içerik sunmaktadır. Bu makalede, mimari veriler kültürel etkileşim ve sosyal kültürel yapı bağlamında ele alınarak değerlendirilecektir

🔖

Cite This Article

YILMAZYAŞAR, H. (2022). 14. Yüzyıl Osmanlı Beyliği’nin Gizli Tanıkları: Arkeolojik ve Mimari Miras. Turkish Studies (Elektronik), Cilt: 16 - Sayı: 7, 395–409. https://ajindex.com/articles/617162

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (20)

  1. Ağırgöl, M. (2020). Koruma kuramları ve mevzuat kapsamında Türkiye’de yapılan Türk İslam dönemi kazılarına ilişkin değerlendirme, [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi], Ondokuz Mayıs Üniversitesi, Lisansüstü Eğitim Enstitüsü. Altınsapan vd., (2010). Karacahisar kalesi 2009 yılı temizlik ve kazı çalışmaları. XIV. Ortaçağ ve Türk Dönemi Kazıları ve Sanat Tarihi Araştırmaları Sempozyumu. Konya, 1-17.
  2. Altınsapan, E. & Palalı, M. (2018).
  3. Osmanlı beyliğinin kurulduğu yer, Eskişehir Karacahisar Kalesi kazı buluntuları (2011-2014), Doğukütüphanesi Yayınları.
  4. Altınsapan, E., Demirel Gökalp Z., Yılmazyaşar, H. & Gerengi, A. (2015). 2011-2014 kazıları ışığında Eskişehir Karacahisar kalesi, Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, 3, (10), 621- 633 Arık, M. O. (1999). Türk kültürüne yönelik arkeolojik çalışmalar ve sorunları, Uluslararası Dördüncü Türk Kültür Kongresi, Ankara (1999), 43–59.
  5. Artuk, İ. (1980). Osmanlı Beyliğinin kurucusu Osman Bey’e ait sikke, I. Uluslararası Türkiye’nin Sosyal ve Ekonomik Tarihi (1071- 1920) Kongresi., (Ed.) O. Okyar, H. İnalcık) Ankara, 27-33
  6. Aslanapa, A., Yetkin, Ş. & Altun, A. (1988). İznik çini fırınları kazısı II. Dönem 1981-1988.
  7. Aslanapa, O. (1964-65). İznik’te Sultan Orhan İmâret Camii kazısı. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sanat Tarihi Yıllığı, I, 16-31. Âşık Paşazade (2003). Osmanoğulları'nın tarihi, (Çev.) Kemal Yavuz, M. A. Yekta Saraç, K Kitaplığı. Atsız, (1992). Aşıkpaşaoğlu tarihi. Kültür Bakanlığı Yayınları.
  8. Aykut, N. Ş. (2002). Osmanlı sikkeleri. Türkler, c. 10, 823-841,
  9. Ankara.
  10. Ayverdi, E. H. (1957). Orhan Gazi devrinde mimari. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Yıllık Araştırmalar Dergisi, I, 115-197.
  11. Ayverdi, E. H. (1962). Mudurnu’da Yıldırım Bayezid manzumesi ve taş vakfiye. Vakıflar Dergisi, V, 79-92.
  12. Ayverdi, E. H. (1966). Osmanlı mimarisinin ilk devri. İstanbul:
  13. Fetih Cemiyeti Yayınları.
  14. Baram, U. & Carrol, L. (Ed.) (2000). A Historical archaeology of The Ottoman Empire - Breaking New Ground, Kluwer Academic Publishers.
  15. Baram, U. (2002). The development of ottoman archaeology in Israel: An overview and prospects. Historical Archaeology, 36, 12–29.
  16. Baram, U. & Carrol, L. (Ed.) (2004).
  17. Osmanlı Arkeolojisi, Kitap Yayınevi.
  18. Batur, A. (1970). Osmanlı camilerinde almaşık duvar üzerine. Anadolu Sanatı Araştırmaları, 2, 135-227.
  19. Bintliff, J. (2015). The archaeology of Ottoman to early modern Greece. Recent Developments in the Archaeology of Greece, Leuven, Pharos Supplement, 347-369.
  20. Çağaptay, S. (2011). Depr