Journals / RumeliDE Dil ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi / 2022 / Cilt: - Sayı: 29

Peculiarities of linguoculturology as a philological discipline

Bir filoloji disiplini olarak kültürdilbilimin özellikleri

Pages
1004–1022
Publication Date
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Differences in linguistic and cognitive (conceptual) pictures of the world are noted.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The article is devoted to the consideration of the most general ideas about linguoculturology as an integrative humanitarian discipline and its basic concepts and categories.
📊
Key Findings & Data:Linguoculturology is based on three main principles (anthropocentrism, cognitivism, linguoculturalism) and is considered to be one of the “products” of the anthropocentric paradigm, which was formed in the 20th century and today is dominant in linguistics.
💡
Conclusion & Impact:Differences in linguistic and cognitive (conceptual) pictures of the world are noted.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:dil · kültür · dil dünya görüşü

Abstract

The article is devoted to the consideration of the most general ideas about linguoculturology as an integrative humanitarian discipline and its basic concepts and categories. It is noted that today in the scientific world there are several definitions of the concept of "linguoculturology". In the article we adhere to the definition of V.V. Krasnykh, which qualifies linguoculturology as a science that studies how culture is reflected in language and speech. Linguoculturology is directly related to the national picture of the world, linguistic consciousness and mentality. Attention is drawn to the history of the emergence of linguoculturology and its theoretical basis (object, subject, goal, tasks, principles); and the stages of development of this young linguistic discipline are highlighted. Linguoculturology is based on three main principles (anthropocentrism, cognitivism, linguoculturalism) and is considered to be one of the “products” of the anthropocentric paradigm, which was formed in the 20th century and today is dominant in linguistics. The place of linguoculturology among other humanitarian disciplines is indicated: in particular, it is connected with linguo-historical disciplines, such as cultural studies, ethnolinguistics, ethnopsycholinguistics, and linguistic and regional studies, as well as linguistics (lexicology, phraseology, semantics, etc.). Linguoculturology as a science and academic discipline has followed a long and difficult path of development, but today there is no doubt that it represents a separate field of knowledge with its own objective, subject of research and methodology. This science is still in its infancy, several basic principles and basic provisions have already been identified that determine the direction of scientific research in this field of knowledge. The article also analyzes such basic concepts and categories of linguoculturology as linguoculturema, logoepistema, linguocultural concept, stereotype, symbol, mythologeme, archetype, etc. The basic concept of linguoculturology is the linguocultural concept. Special attention is paid to the concepts of linguistic personality, linguistic competence, cultural competence, and mentality. Differences in linguistic and cognitive (conceptual) pictures of the world are noted.

Özet

Makale, bütünleştirici bir insani disiplin olarak kültürdilbilime ve onun temel kavram ve kategorilerine yönelik en genel fikirlerin değerlendirilmesine ayrılmıştır. Bugün bilim dünyasında "kültürdilbilim" kavramının çeşitli tanımlarının olduğu belirtilmektedir. Bu makalede, kültürdilbilimi, kültürün dile ve konuşmaya nasıl yansıdığını inceleyen bir bilim olarak nitelendiren V. V. Krasnıh’ın tanımları esas alınacaktır. Kültürdilbilim, dil dünya görüşü, dilsel bilinç ve zihniyet ile doğrudan ilişkilidir. Çalışmada kültürdilbilimin ortaya çıkış tarihine ve teorik temeline (nesne, konu, amaç, görev ve ilkeler) dikkat çekilmekte ve bu genç dil disiplininin gelişim aşamalarının altı çizilmektedir. Kültürdilbilim üç ana ilkeye (antroposentrizm, bilişselcilik, lingvokulturalizm) dayanır ve 20. yüzyılda ortaya çıkan ve günümüzde dilbilimde egemen olan antroposentrik paradigmanın “ürünlerinden” biri olarak kabul edilir. Dilbilimin diğer insani disiplinler arasındaki yerine işaret edilmektedir: daha çok kültürel çalışmalar, etnodilbilim, etnopsikodilbilim ve dilbilimsel ve bölgesel çalışmalar gibi dilbilimsel-tarihsel disiplinlerin yanı sıra dilbilim (sözlükbilim, deyimbilim, anlambilim, vb.) ile de bağlantılıdır. Bir bilim ve akademik disiplin olarak kültürdilbilim, uzun ve zorlu bir gelişim yolu izlemiştir, ancak bugün, şüphesiz, kendi amacı, araştırma konusu ve metodolojisi ile ayrı bir bilim alanını temsil etmektedir. Henüz emekleme aşamasında olsa da bu alandaki bilimsel araştırmaların yönünü belirleyen birkaç temel ilke ve hüküm hali hazırda belirlenmiştir. Makale ayrıca lingvokulturema, logoepistema, kültürdilbilimsel konsept, stereotip, sembol, mitoloji, arketip, vb. gibi kültürdilbilimin temel kavram ve kategorilerini de analiz etmektedir. Kültürdilbilimin temel kavramı kültürdilbilimsel konseptir. Dilsel kişilik, dilsel yeterlilik, kültürel yeterlilik ve zihniyet kavramlarına özellikle dikkat çekilmekte, dil dünya görüşü ve bilişsel farklılıklar odağa alınmaktadır.

🔖

Cite This Article

ERAY, K. T. (2022). Peculiarities of linguoculturology as a philological discipline. RumeliDE Dil ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi, Cilt: - Sayı: 29, 1004–1022. https://ajindex.com/articles/589272

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (1)

  1. Асадов, З.В. (2012). Этноэйдемы как способ преодоления лакунизации древних текстов (на материале памятников письменности древнерусского языка). Актуальные проблемы гуманитарных и естественных наук. Москва. №10 (45). С. 196-200. Бацевич, Ф.С. (2004). Основы коммуникативной лингвистики. Киев: Академия. 344 с. Богданович, Г.Ю. (2004). О некоторых терминах современной лингвокультурологии. Культура народов Причерноморья. Симферополь: Межвузовский центр «Крым». № 53. С. 65-69. Вепрева, И.Т., Шадрина, Т.А. (2006). Идеологема и мифологема: интерпретация терминов. Научные труды профессоров Уральского института экономики, управления и права. Екатеринбург. Вып. 3. С. 120-131. Воробьев, В.В. (1997). Лингвокультурология: теория и методы. Москва: Изд-во РУДН. 331 с. Давтян, А.А. (2007). Актуализация архетипического содержания в персонифицированных рекламных образах. Вестник ВГУ. Серия: Филология. Журналистика. №2. С. 178-182. Жданова, Е.Ю. (2015). Языковая компетенция как основа самостоятельной научно-исследовательской работы студентов. Вектор науки ТГУ. № 2 (32-1). С. 161-165. Карасик, В.И. (2001). О категориях лингвокультурологии. Языковая личность: проблемы коммуникативной деятельности. Волгоград. С. 3-16. Карасик, В.И., Слышкин, Г.Г. (2001). Лингвокультурный концепт как единица исследования. Методологические проблемы когнитивной лингвистики: сб. науч. тр.; под ред. И. А. Стернина. Воронеж: ВГУ. С. 75-80. Караулов, Ю.Н. (2010). Русский язык и языковая личность. Москва: Издательство ЛКИ. 264 с. Костомаров, В.Г., Бурвикова, Н.Д. (2001). Старые мехи и молодое вино. Из наблюдений над русским словоупотреблением конца ХХ века. СПб.: Златоуст. 72 с. Красных, В.В. (2002). Этнопсихолингвистика и лингвокультурология. Москва: ИТДГК «Гнозис». 284 с. Кубрякова, Е.С. (1996). Краткий словарь когнитивных терминов. Москва: Изд-во Моск. гос. ун-та. 245 с. Лихачев, Д.С. (1997). Концептосфера русского языка. Русская словестность. От теории словестности к структуре текста: Антология. Москва: Academia. С. 280-287. Маслова, В.А. Лингвокультурология (2001). Москва: Издательский центр «Академия». 208 с. Ольшанский, И.Г. (1999). Лингвокультурология: Методологические основания и базовые понятия [Электрон. ресурс]. Язык и культура. Вып. 2. Режим доступа: http://www.classes.ru/grammar/140.Oparina/source/worddocuments/_3.htm. Попова, З.Д., Стернин, И.А. (2007). Когнитивная лингвистика. Москва, АСТ: «Восток-Запад». 314 с. Сергеева, Т.Г. (2002). К вопросу определения основных единиц в лингвокультур