AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn this study there was no correlation among HbA1c and Schirmer test, TBUT and tear film osmolarity but the increased HbA1c values caused decreasing in corneal sensivity.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: To investigate the effects of regulation of blood glucose level on dry eye parameters in patients with diabetes mellitus. Material and Method: Eighty eyes of 40 patients with diabetes mellitus were evaluated in two different groups according to glycated hemoglobin (HbA1c) values in this randomized prospective study. Group 1 consisted of 20 patients with HbA1c higher than 6.5% and group 2 consisted of 20 patients with HbA1c lower than 6.5%. The tear film was evaluated with Schirmer test, tear break up time (TBUT), tear film osmolarity and corneal sensitivity values. Statistical analysis was performed by Student’s t test. Results: Mean Schirmer test value was 11.92±6.09 mm in group 1 and 12.45±7.61 mm in group 2. Mean TBUT was 7.02±3.19 s in group 1 and 7.15±3.71 s in group 2. There was no statistically significant difference in Schirmer test and TBUT values between group 1 and 2. Mean tear film osmolarity value in Group 1 was higher than Group 2 (293.1±11.67, 289.38 ±6.77 mOs respectively) but the difference was not statistically significant. Mean central corneal sensitivity was 53±4.7mm, mean inferior corneal sensitivity was 52.1±5.4 mm in group 1 and 56±4.7 mm,56±4.2 mm respectively in group 2. Corneal sensitivity was reduced significantly both central and inferior corneal area in Group 1 compared to Group 2 (p=0.003, p=0.001 respectively). Conclusıon: Diabetes mellitus and ocular surface problems appear to have a common association. In this study there was no correlation among HbA1c and Schirmer test, TBUT and tear film osmolarity but the increased HbA1c values caused decreasing in corneal sensivity.
Özet
Amaç: Diabetes mellitus hastalarında kan şekeri regülasyonunun kuru göz parametreleri üzerine olan etkisini araştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Randomize, prospektif olarak tasarlanan çalışmada 40 diyabetik hastanın 80 gözü, hastaların glikolize hemoglobin (HbA1c) değerlerine göre 2 grupta değerlendirildi. Grup 1; HbA1c değerleri %6,5’in üzerinde olan 20 hastayı içerirken, Grup 2; HbA1c değeri %6,5’in altında olan 20 hastadan oluşmaktaydı. Gözyaşı ve oküler yüzey Schirmer testi, gözyaşı kırılma zamanı (GKZ), gözy aşı ozmolaritesi ve kornea duyarlılığı ölçümleri ile değerlendirildi. Grup 1 ve Grup 2 arasındaki istatistiksel fark Student-t test ile d eğerlendirildi. Bulgular: Ortalama Schirmer test değerleri Grup 1’ de 11,92±6,09 mm, Grup 2’de ise 12,45±7,61 mm olarak saptandı. Ortalama GKZ Grup 1’ de 7,02±3,19 sn, Grup 2’de ise 7,15±3,71 sn idi. Schirmer testi ve GKZ açısından Grup 1 ve Grup 2 arasında istatistikse l olarak anlamlı fark saptanmadı. Ortalama gözyaşı ozmolarite değeri Grup 1’de Grup 2’den daha fazla saptanırken (sırasıyla 293,1±11,67 mOs, 289,38 ±6,77 mOs) aralarında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmadı. Grup 1’in ortalama kornea duyarlılık skoru merkezde 53±4,7 m m, alt kadranda 52,1±5,4 mm iken Grup 2’nin değerleri sırasıyla 56±4,7 mm ve 56±4,2 mm olarak saptandı. Kornea duyarlılık skoru hem merk ez hem de alt kadranda Grup 1'de Grup 2’ye kıyasla anlamlı olarak azalmış bulundu (sırasıyla p=0,003, p=0,001). Sonuç: Diyabet ve oküler yüzey sorunları birliktelik gösteren durumlardır. Bu çalışmada HbA1c değerleri ile Schirmer testi, GKZ, gözyaşı film tabakası ozmolarite değerleri arasında bağlantı saptanmazken; artmış HbA1c değerlerinin kornea duyarlılığında azalmaya yol açtığı saptanmıştır.