AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: Our study showed that coexistence of chronic obstructive lung disease in coronary artery disease patients does not increase acetylsalicylate resistance.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: The continuing inflammation in chronic obstructive lung disease is thought to increase acetylsalicylate resistance in patients with coronary artery disease, thus resulting in increased thrombotic risk in this population. We aimed to determine the frequency of acetylsalicylate resistance in patients with coexisting chronic obstructive lung disease and coronary artery disease, and the possible effect of chronic obstructive lung disease on the resistance. Material and Method: Of outpatients with known arteriosclerosis coronary artery disease using acetylsalicylate (75‐300 mg/day) at therapeutic doses, 80 patients with and 85 without chronic obstructive lung disease were included as patient and control groups respectively. Significance comparison was made between groups in terms of acetylsalicylate resistance. Results: 15 (18.8%) of 80 people in the group with chronic obstructive lung disease and 21 (24.7%) of 85 people in the control group were women. The mean age was 65.55±7.04 years in the disease group and 63.56 ± 8.91 years in the control group. Acetylsalicylate resistance was found in 20 (25%) individuals in the patient group and 18 (21.2%) in the control group (p=0.560). There was no statistically significant difference between the two groups. No significant correlation was found between the numerical results of acetylsalicylate resistance and FEV1/FVC (forced expiratory volume/forced vital capacity) ratio (p=0.413, Pearson's correlation = ‐0.64). Conclusion: Our study showed that coexistence of chronic obstructive lung disease in coronary artery disease patients does not increase acetylsalicylate resistance.
Özet
salisilat direncini de arttıracağı ve bu hastalarda artmış tromboz riskiyle sonuçlanacağı düşünülmektedir. Bu araştırmada koroner arter hastalığı bulunan kronik obstrüktif akciğer hastalarında asetilsalisilat direncinin sıklığını belirlemeyi ve kronik obstrüktif akciğer hastalığının asetilsalisilat direncine olası etkisini tespit etmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Kardiyoloji ve göğüs hastalıkları kliniklerine ayaktan başvuran, bilinen koroner arter hastalığı olan ve terapötik dozda asetilsalisilat (75‐300 mg/gün) kullanan hastalardan kronik obstrüktif akciğer hastalığı olan 80 kişi hasta grubu olarak ve kronik obst rüktif akciğer hastalığı olmayan 85 hasta kontrol grubu olarak alınmıştır. Gruplar arasında asetilsalisilat direnci açısından anlamlılık karşılaştırması yapılmıştır. Bulgular: Kronik obstrüktif akciğer hastalığı olan grupta bulunan 80 kişinin 15’i (%18,8), kontrol grubunda bulunan 85 kişinin 21’i (%24,7) kadındı. Hastalık grubunda yaş ortalaması 65.55±7.04, kontrol grubunda yaş ortalaması 63.56±8.91 bulundu. Hasta grubunda asetilsalisilat direnci 20 (%25), kontrol grubunda 18 (%21,2) kişide bulundu (p=0,560). İki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunamadı. Asetilsalisilat direnci ve FEV1/FVC (zorlu ekspiratuvar hacim/zorlu vital kapasite) oranının sayısal sonuçları arasında anlamlı korelasyon saptanmadı (p=0,413, Pearson korelasyonu=‐0,64). Sonuç: Çalışmamızda koroner arter hastalarında eşlik eden kronik obstrüktif akciğer hastalığı varlığında asetilsalisilat direncinde bir artış olmadığı bulunmuştur.salisilat direncini de arttıracağı ve bu hastalarda artmış tromboz riskiyle sonuçlanacağı düşünülmektedir. Bu araştırmada koroner arter hastalığı bulunan kronik obstrüktif akciğer hastalarında asetilsalisilat direncinin sıklığını belirlemeyi ve kronik obstrüktif akciğer hastalığının asetilsalisilat direncine olası etkisini tespit etmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Kardiyoloji ve göğüs hastalıkları kliniklerine ayaktan başvuran, bilinen koroner arter hastalığı olan ve terapötik dozda asetilsalisilat (75‐300 mg/gün) kullanan hastalardan kronik obstrüktif akciğer hastalığı olan 80 kişi hasta grubu olarak ve kronik obst rüktif akciğer hastalığı olmayan 85 hasta kontrol grubu olarak alınmıştır. Gruplar arasında asetilsalisilat direnci açısından anlamlılık karşılaştırması yapılmıştır. Bulgular: Kronik obstrüktif akciğer hastalığı olan grupta bulunan 80 kişinin 15’i (%18,8), kontrol grubunda bulunan 85 kişinin 21’i (%24,7) kadındı. Hastalık grubunda yaş ortalaması 65.55±7.04, kontrol grubunda yaş ortalaması 63.56±8.91 bulundu. Hasta grubunda asetilsalisilat direnci 20 (%25), kontrol grubunda 18 (%21,2) kişide bulundu (p=0,560). İki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunamadı. Asetilsalisilat direnci ve FEV1/FVC (zorlu ekspiratuvar hacim/zorlu vital kapasite) oranının sayısal sonuçları arasında anlamlı korelasyon saptanmadı (p=0,413, Pearson korelasyonu=‐0,64). Sonuç: Çalışmamızda koroner arter hastalarında eşlik eden kronik obstrüktif akciğer hastalığı varlığında asetilsalisilat direncinde bir artış olmadığı bulunmuştur.