AI Summary & Key Takeaways
AI InsightPeoples’ attitudes towards the image of the national culture, incompatiblewith the visions by the intelligentsia, neglected the options for civilization orientation and struggles fornational essentiality, keeping on numerous Ottoman key cultural elements.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The paper is focused on the problem of conceptualization of the National Culture which took place during thesecond half of XIX c. That period coincided with so called National Revival Epoch – an emotional concept,particular for Bulgarian popular and academic publicity. The analysis is based on the key notions “egocentricnationalism” and “ex-centric nationalism”, forged by Nikolay Trubetskoy. The intellectuals, whichfollowed the conception of the “ex-centric nationalism”, used to imagine the national culture representationsin accordance with the images of the French culture, dominant that time. Intelligentsia, related to the conceptsof the “ego-centric nationalism”, insisted on the representation of national culture as having its own center,and could be defined as oriented to the ideas set of the autochtonism. Thus, the second group is famous withinitiatives, related to folklore researches and popularizing the medieval heritage, regarded as “Golden Era”.These two ideological tendencies are marked with one initial paradox. From one side, nationalcultural policy making emerged in the context of so called National Revival period as an intellectualinstrument to establish symbolical distance between the national essentiality and the Ottoman heritage,using Russian culture, the cultures of the Western Europe or of the local “authenticity” and “people’s’tradition” as they were accessible through accessible representations of them. From the other side, thesedebates were born during the Tanzimât era as direct outcome of the modernization projects whichwere taking place in the Ottoman Empire that time: a context, where so called National Revival Epochwas installed. There is one more paradox: these discussions remained underrepresented and distancedfrom the mass cultural taste. Peoples’ attitudes towards the image of the national culture, incompatiblewith the visions by the intelligentsia, neglected the options for civilization orientation and struggles fornational essentiality, keeping on numerous Ottoman key cultural elements.
Özet
Makale, XIX. Yüzyılın ikinci yarısında Ulusal Kültürün kavramsallaştırılması problemine odaklanmıştır. Bu dönem, Bulgar popüler ve akademik tanıtımına özgü duygusal bir kavram olan Ulusal Uyanış Dönemi ile çakışmıştır. Çalışmadaki analiz, Nikolay Trubetskoy tarafından oluşturulan “benmerkezci milliyetçilik” ve “dışmerkezli milliyetçilik” temel kavramlarına dayanmaktadır. “Dışmerkezli milliyetçilik” kavramını izleyen aydınlar, dönemin egemen Fransız kültürü imajına uygun olarak ulusal kültür simgelerini tasavvur etmekteydiler. “ben-merkezci milliyetçilik” kavramlarıyla ilgili olan entellektüeller, kendi öz merkezine sahip olması nedeniyle ulusal kültürün temsil edilmesinde ısrar etmekteydiler ve bu, otoktonizmin fikirlerinin benimsenmesine bir yönelim olarak tanımlanabilirdi. Bu nedenle, ikinci grup, folklor araştırmaları ve “Altın Çağ” olarak kabul edilen ortaçağ mirasının popülerleştirilmesiyle ilgili girişimleriyle ünlüdür. Bu iki ideolojik eğilim bir başlangıç paradoksu ile işaretlenmiştir. Bir yanda ulusal kültür politikası yapımı, kolayca anlaşılabilir simgeler oldukları için erişilebilir olan Rus kültürünü, Batı Avrupa kültürlerini ya da ‘orjinallik’ ve ‘halkın geleneğini’ kullanarak, Osmanlı mirası ile ulusal gerekler arasında sembolik bir mesafe oluşturmak için entellektüel bir araç olarak Ulusal Kurtuluş bağlamında ortaya çıkmıştır. Diğer taraftan bu tartışmalar Osmanlı İmparatorluğu’nda gerçekleşen modernleşme projelerinin doğrudan bir sonucu olarak Tanzimat döneminde : Ulusal Uyanış Çağı’nın başladığı bağlamda doğmuştur. Bir paradoks daha mevcuttur: bu tartışmalar kitle kültürü tadından uzak ve bunun temsilinde yetersiz kalmıştır. Halkların ulusal kültür imajına yönelik olarak aydınların vizyonları ile uyumlu olmayan tutumları çok sayıda önemli Osmanlı kültürel unsurunu koruyarak medeniyet yönelimi ve ulusal gerekler için mücadele seçeneklerini göz ardı etmiştir.