AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusions: A decreased LMR, particularly in the early stages of laryngeal cancer, is associated with high recurrence rates and a poor prognosis.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: Although inflammation plays a role in tumour rejection, it may also contribute to the progression of oncogenesis. Our goal was to investigate the lymphocyte-to-monocyte ratio (LMR) and its effects on cancer prognosis in laryngeal cancer patients. Methods: Patients treated in our clinic between 2003 and 2014 for a diagnosis of laryngeal squamous cell cancer were analysed retrospectively. A total of 164 patients were included in the study. Patients were divided into groups according to perivascular invasion status [PVI(+) and PVI(-)], thyroid cartilage invasion status [TCI(+) and TCI(-)], metastatic lymph node [LAP(+) and LAP(-)], perineural invasion status [PNI(+) and PNI(-)] and tumour stage (T1-T4). Differences of pretreatment LMR among the groups were evaluated. The relationships of LMR with survival time and recurrence were evaluated. Results: There was a statistically significant inverse correlation between T stage (T1-T4a), and LMR level (p=0.001). LMR was significantly lower in the TCI(+) (p=0.004), LAP(+) (p=0.004), and PVI(+) (p=0.006) groups. The mean LMR in the recurrence (+) group was lower than in the recurrence (-) group for all stages, but a statistically significant difference was detected only in patients with early stage cancer (T1 and T2) (p=0.024 and 0.052, respectively). An increased recurrence rate was found in patients with an LMR≤3.01 (sensitivity:61.1%, specificity:60.9%). Among all of the prognostic factors, a low LMR was found to be the most important independent factor determining cancer-related death. Conclusions: A decreased LMR, particularly in the early stages of laryngeal cancer, is associated with high recurrence rates and a poor prognosis.
Özet
Amaç: İnflamasyon, tümör reddinde rol oynamasına rağmen onkogenezin ilerlemesine de katkıda bulunabilmektedir. Amacımız, Larenks kanseri olgularında lenfosit-monosit oranının (LMO) prognoz ve rekürrens ile ilişkisinin değerlendirilmesidir. Yöntemler: 2003-2014 yılları arasında kliniğimizde larenks squamöz hücreli kanseri tanısı ile tedavi edilen hastalar geriye dönük olarak incelendi. Toplam 164 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalar perivasküler invazyon durumuna [PVİ(+) ve PVİ(-)], tiroid kıkırdak invazyon durumuna [TKİ(+) ve TKİ(-)], metastatik lenf nodu durumuna [LAP(+) ve LAP(-)], perinöral invazyon durumuna [PNİ(+) ve PNİ(-)] ve tümör evresine (T1-T4) göre gruplara ayrıldı. Gruplar arasında tedavi öncesi LMO farklılıkları değerlendirildi. LMO'nin sağkalım süresi ve nüks ile ilişkisi değerlendirildi. Bulgular: T evresi (T1-T4a) ile LMO düzeyi (p=0,001) arasında istatistiksel olarak anlamlı ters korelasyon vardı. LMO, TKİ(+) (p=0.004), LAP(+) (p=0.004) ve PVİ(+) (p=0.006) gruplarında anlamlı derecede düşüktü. Nüks (+) grubundaki ortalama LMO, tüm evreler için nüks (-) grubuna göre daha düşüktü, ancak sadece erken evre kanserli hastalarda (T1 ve T2) istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptandı (p=0.024 ve 0.052, sırasıyla). LMO≤3,01 olan hastalarda (duyarlılık: %61,1, özgüllük: %60,9) artmış nüks oranı bulundu. Tüm prognostik faktörler arasında düşük LMO, kansere bağlı ölümü belirleyen bağımsız en önemli faktör olarak bulundu. Sonuç: Özellikle laringeal kanserin erken evrelerinde azalmış bir LMO, yüksek nüks oranları ve kötü prognoz ile ilişkilidir.