SavedAdd your journal

Journals / Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Turizm Fakültesi Dergisi / 2019 / Cilt: 22 - Sayı: 2

Osmanlı’da Rekreasyon Kuruluşu Olarak Vakıfların Faaliyetleri

Serhat YOZCU
Şehnaz DEMİRKOL
Pages
188–207
Publication Date
2019-12-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu çalışmada, Osmanlı kültüründe vakıfların sunduğu rekreasyon hizmetleri, kamu rekreasyonu kapsamında kavramsal olarak incelenmiştir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Rekreasyon araştırmalarında medeniyetlerin sahip olduğu kültürel öğeler, daha çok tarihsel perspektifle incelenmiştir.
📊
Key Findings & Data:Şenlikler, eğlenceler, bayramlar, çeşitli spor karşılaşmaları gibi etkinlikler, dönemlerine göre rekreasyon faaliyeti ya da folklor kapsamında ele alınmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Bu çalışmada, Osmanlı kültüründe vakıfların sunduğu rekreasyon hizmetleri, kamu rekreasyonu kapsamında kavramsal olarak incelenmiştir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Rekreasyon · terapötik rekreasyon · kamu rekreasyonu

Özet

Rekreasyon araştırmalarında medeniyetlerin sahip olduğu kültürel öğeler, daha çok tarihsel perspektifle incelenmiştir. Şenlikler, eğlenceler, bayramlar, çeşitli spor karşılaşmaları gibi etkinlikler, dönemlerine göre rekreasyon faaliyeti ya da folklor kapsamında ele alınmıştır. Rekreasyon disiplinin gelişmesiyle, rekreasyon etkinlikleri düzenleyen kurumlar da incelenmeye başlanmıştır. Yabancı yazında, kurumsal etkinlikler: Kamu rekreasyonu, ticari rekreasyon ve gönüllü organizasyon olarak tarihsel kökleriyle birlikte incelenmiş, fakat yerel yazında rekreasyonun kurumsal tarihi üzerine bağlantılar kurulmamıştır. Oysaki tarihimizde rekreasyon kuruluşları olarak vakıflar, önemli bir yer işgal etmektedir. Dini duygularla gelişen vakıf geleneği, gezi, dinlence, eğlence, kütüphane gibi çeşitli rekreatif hizmetleri de sağlayarak, sosyal gelişime katkı sağlayan Sivil Toplum Kuruluşlarıdır. Kamu ya da gönüllü kuruluş olarak nitelendirilebilecek vakıflar, düzenledikleri etkinliklerle sosyal gelişme ve kişisel gelişimin öncülüğünü yapmıştır. Bu çalışmada, Osmanlı kültüründe vakıfların sunduğu rekreasyon hizmetleri, kamu rekreasyonu kapsamında kavramsal olarak incelenmiştir.

🔖

Cite This Article

YOZCU, S., DEMİRKOL, Ş. (2019). Osmanlı’da Rekreasyon Kuruluşu Olarak Vakıfların Faaliyetleri. Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Turizm Fakültesi Dergisi, Cilt: 22 - Sayı: 2, 188–207. https://ajindex.com/articles/57257

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (23)

  1. Akbulut, İ. (2007).
  2. Vakıf Kurumu, Mahiyeti ve Tarihi Gelişimi. Vakıflar Dergisi, 30, s. 61-72.
  3. Akesen, A. (1978). Türkiye'de Ulusal Parkların Açıkhava Rekreasyonu Yönünden Nitelikleri ve Sorunları. İstanbul: İstanbul Ünivesitesi Orman Fakültesi. Akgündüz, A. (2013). İslam Vakıf Hukukunda Terminoloji ve Gaye. Dünya Vakıflar Konferansı, İstanbul: T.C. Başbakanlık Vakıflar Genel Müdürlüğü, 25-40.
  4. Alikılıç, D. (2001). Tarih Boyunca Trabzon Havalisinde Kütüphaneler. A.Ü. Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi(17), s. 305-312.
  5. Altınölçek, H. (2016). Müzikle Tedavi (2. b.). İstanbul:
  6. Kitabevi.
  7. Anameriç, H. (2006). Osmanlılarda Kütüphane Kültürü ve Bilimsel Yaşama Etkisi. Ankara Üniversitesi Osmanlı Tarihi Araştırma ve Uygulama Merkezi Dergisi(19), s. 53-78.
  8. Ardahan, F. (2016). Gönüllülük ve Rekreasyon. S. Karaküçük içinde, Rekreasyon Bilimi Ankara: Gazi Kitapevi. (s. 67-94).
  9. Atalay, A., & Akbulut, A. K. (2013). Türk Spor Kültürünün Eşsiz Örneği: Okçular Tekkesi. Karadeniz Sosyal Bilimler Dergisi, s. 144-154.
  10. Ateş, N. (2017). Osmanlı’da Vakıf-Külliye-Şehir İlişkisi. Uludağ Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 26(2), s. 151-164.
  11. Başar, F. (2017).
  12. Sunuş. Vakıf ve Sivil Toplum, Ankara: Vakıflar Genel Müdürlüğü, 9-12
  13. Bayyiğit, M. (2001). Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Kurumu Olarak Vakıflar. Necmettin Erbakan Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 11(11), s. 59-66.
  14. Berki, Ş. (1981). Vakıflar. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 38(1), s. 133-164.
  15. Buluş, A. (2009). Sivil Toplum Kuruluşlarına Tarihsel Bir Örnek. Sosyal Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 8(16), s. 20-36.
  16. Corders, K. A., & İbrahim, H. (1996). Applications in Recreation and Leisure, For Today and The Future. Newyork: Mosby. Çaha, Ö. (1999).
  17. İslam ve Sivil Toplum. Y. Apaydın, N. Barry, Ö. Çaha, Ö. Demir, D. Doering, C. Kukathas, & M. K. Özgen (Ed.), İslam, Sivil Toplum, Piyasa Ekonomisi, Ankara: Liberte, s. 115-126
  18. Çavdar, T. (2006). Vakıf Kütüphaneleri. Vakıflar Dergisi Özel Sayısı, s. 54-57.
  19. Demirkaya, Y. (1998). Osmanlı Devletinde Belediye (Hisbe) Teşkilatı. Sosyal Siyaset Konferansları Dergisi (41-42), s. 303-318.
  20. Ducourneau, G. (2016). Müzik Terapisi İlkeleri. (A. Özyıldız, Çev.) Ankara:
  21. Nobel. Erer, S., & Atıcı, E. (2010). Selçuklu ve Osmanlılarda Müzikle Tedavi Yapılan Hastaneler. Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi, 36(1), s. 29-32.
  22. Ergüder, Ü. (2013). Vakıfların Değişen Rolü. Dünya Vakıflar Konferansı, İstanbul: T.C. Başbakanlık Vakıflar Genel Müdürlüğü, 57-62
  23. Günay, M. H. (201