Journals / Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi / 2018 / Cilt: 19 - Sayı: 1

Otizmli Çocuğa Sahip Ailelerde Anne-Çocuk Ve Baba-Çocuk Etkileşiminin İncelenmesi

Pages
55–77
Publication Date
2018-03-02
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Araştırma bulguları, otizmli çocuğa sahip anne ve babaların etkileşimsel davranışları konusunda ilgili araştırmalar çerçevesinde tartışılmış ve önerilere yer verilmiştir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Öz Bu araştırmada 36-72 ay arasında otizmli çocuğa sahip olan anne (n=12) ve babaların (n=12) çocukları ile olan etkileşimsel davranışlarının ne düzeyde olduğunu belirlemek, anne ve babaların çocuklarıyla etkileşim düzeyleri arasında eğitim durumu, çocuğun cinsiyeti ve çocukta otizm görülme olasılığı açısından fark olup olmadığını değerlendirmek amaçlanmıştır.
📊
Key Findings & Data:Tarama modelinde betimsel bir çalışma olan araştırmanın çalışma grubunda 36-72 aylık otizmli çocuğa sahip 12 anne-baba çifti yer almıştır.
💡
Conclusion & Impact:Araştırma bulguları, otizmli çocuğa sahip anne ve babaların etkileşimsel davranışları konusunda ilgili araştırmalar çerçevesinde tartışılmış ve önerilere yer verilmiştir.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Anahtar Kelimeler otizm · anne-çocuk etkileşimi · baba-çocuk etkileşimi

Özet

Öz Bu araştırmada 36-72 ay arasında otizmli çocuğa sahip olan anne (n=12) ve babaların (n=12) çocukları ile olan etkileşimsel davranışlarının ne düzeyde olduğunu belirlemek, anne ve babaların çocuklarıyla etkileşim düzeyleri arasında eğitim durumu, çocuğun cinsiyeti ve çocukta otizm görülme olasılığı açısından fark olup olmadığını değerlendirmek amaçlanmıştır. Tarama modelinde betimsel bir çalışma olan araştırmanın çalışma grubunda 36-72 aylık otizmli çocuğa sahip 12 anne-baba çifti yer almıştır. Araştırma verileri anne ve babaların çocukları ile etkileşimleri sırasında video kaydı alınarak toplanmıştır. Ebeveyn etkileşim davranışları Ebeveyn Davranışı Değerlendirme Ölçeği-Türkçe Versiyonu (EDDÖ-TV) kullanılarak puanlanmıştır. Elde edilen veriler bir istatistik programı aracılığı ile analiz edilmiştir. Çalışma sonucunda, otizmli çocuğa sahip annelerin ve babaların çocuklarıyla etkileşimlerinde EDDÖ-TV duygusal ifade edici olma ve duyarlı yanıtlayıcı olma alt ölçeklerinden ortalamanın altında puan aldıkları belirlenmiştir. Anne ve babaların EDDÖ-TV başarı odaklı ve yönlendirici olma alt ölçeğinden ise yüksek puan aldıkları, dolayısıyla fazlasıyla başarı odaklı oldukları görülmüştür. Anne-çocuk ve baba-çocuk etkileşiminde, çocuklarda otizm görülme olasılığı, çocukların cinsiyeti ve annelerin/babaların eğitim durumu açısından anlamlı bir farklılığa rastlanmamıştır. Araştırma bulguları, otizmli çocuğa sahip anne ve babaların etkileşimsel davranışları konusunda ilgili araştırmalar çerçevesinde tartışılmış ve önerilere yer verilmiştir.

🔖

Cite This Article

Oğuz, H., Sönmez, N. (2018). Otizmli Çocuğa Sahip Ailelerde Anne-Çocuk Ve Baba-Çocuk Etkileşiminin İncelenmesi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, Cilt: 19 - Sayı: 1, 55–77. https://ajindex.com/articles/55220

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (10)

  1. Bailey, D.B., & Wolery, M. (1992). Teaching infants and preschoolers with disabilities. (2nd ed.). Englewood Cliffs: Prentice Hall. Belsky, J.,Gillstrap, A., & Rovine, M. (1984). The Pennsylvania infant and family development project. I. Stability and change in mother infant and father infant II. Interactions in a family setting at one, three and nine months. Child Development, 55, 692-705.
  2. Coltrane, S. (1995). The future of fatherhood: Social, demographic and economic influence on men’s family involvement. (Ed: W. Marsiglio, Fatherhood contemporary theory, research and socialpolicy. Thous and Oaks, California Sage. Cooksey, E. C., & Fondell, M. M. (1996). Spending time with his kids: Effects of familys tructure on fathers’ and children’s lives. Journal of Marriage and the Family, 58, 693-707.
  3. Diken, Ö., Topbaş, S. & Diken, İ.H. (2009). Ebeveyn davranışlarını değerlendirme ölçeği (EDDÖ) ile çocuk davranışlarını değerlendirme ölçeği (ÇDDÖ)'nin geçerlik ve güvenirlik çalışmaları. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, 10 (2), 41-60.
  4. Diken, İ.H., Ardıç, A. & Diken, Ö. (2011). Gilliam Otistik Bozukluk Derecelendirme Ölçeği – 2 Türkçe Versiyonu. Ankara:
  5. Maya Akademi Diken, I. H. (2012). Türk annelerinin ve özel gereksinimli çocuklarının etkileşimsel davranışlarının araştırılması: Erken müdahaleye yönelik öneriler. Eğitim ve Bilim, 37, 163. Dunst, C. J.,Trivette, C. M., Roob, M., & Masiello, T. L. (2008). Early child contingency learning and detection: Research evidence an dimplications for practice. Exceptionality, 16, 4-17.
  6. Fagan, J., & Iglesias, A. (1999). Father involvement program effects on fathers, fathers’ figures, and their head start children: A quasi experimental study. Early Childhood Research Quarterly, 14(2), 243- 269. Gander, M. J., & Gardiner, H.W. (2001). Çocuk Ve Ergen Gelişimi, (Yay. Haz.: B. Onur), 4. Baskı, Ankara:
  7. İmge Kitapevi. Harris, K.M., & Morgan, S.P. (1991). Fathers, sons and daughters differential paternal involvement in parenting. Journal of Marriage and the Family, 53, 531-544.
  8. Howe, D. (2006). Disabled children, parent-child interaction and attachment. Child and Family Social Work, 11, 95-106.
  9. Karasar, N. (2006). Bilimsel Araştırma Yöntemi. Ankara:
  10. Nobel Yayın Dağıtım. Landry, S. H., Zucker, T. A., Taylor, H. B., Swank, P. R., Williams, J. M., Assel, M., & Klein, A. (2014). Enhancing early childcare quality and learning for toddlers at risk: The responsive early childhood program. Developmental psycho