SavedAdd your journal

Journals / International Journal of Assessment Tools in Education / 2018 / Cilt: 5 - Sayı: 1

Dereceli Puanlama Anahtarına Yönelik Öz-Yeterlilik Ölçeğinin Geliştirilmesi

Özen YILDIRIM
Perihan GÜNEŞ
Miraç YILMAZ
Pages
187–200
Publication Date
2022-10-19
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Ayrıca öğretmenlerin DPA'ya yönelik öz yeterlilik düzeyleri belirlenerek DPA'ların kullanım amaçlarına dayalı karşılaştırmalı çalışmalar yapılabilir

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu araştırmanın amacı, öğretmenlerin Dereceli Puanlama Anahtarları (DPA)'na yönelik öz yeterliklerini belirleyen geçerli ve güvenilir ölçme aracı geliştirmektir.
📊
Key Findings & Data:Dereceli puanlama anahtarları özellikle eğitim ortamlarında öğrencilerin üst düzey zihinsel becerilerine dayalı ortaya koydukları ürünlerin değerlendirilmesi aşamasında kullanılan ölçme araçlarıdır.
💡
Conclusion & Impact:Ayrıca öğretmenlerin DPA'ya yönelik öz yeterlilik düzeyleri belirlenerek DPA'ların kullanım amaçlarına dayalı karşılaştırmalı çalışmalar yapılabilir
🔬Design:Experimental Field Trial
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Özet

Bu araştırmanın amacı, öğretmenlerin Dereceli Puanlama Anahtarları (DPA)'na yönelik öz yeterliklerini belirleyen geçerli ve güvenilir ölçme aracı geliştirmektir. Dereceli puanlama anahtarları özellikle eğitim ortamlarında öğrencilerin üst düzey zihinsel becerilerine dayalı ortaya koydukları ürünlerin değerlendirilmesi aşamasında kullanılan ölçme araçlarıdır. Öğretmenlerin DPA'ya yönelik öz yeterliklerinin belirlenmesi, onların bu tür araçları ne sıklıkla ve doğru olarak kullandıkları konusunda araştırmacılara bir fikir verebilir. Bu nedenle öz yeterlik değişkenini doğru olarak ölçen bir aracın varlığı gereklidir. Temel araştırma modeline dayalı olan bu araştırmanın örneklemini, ilköğretimde ve ortaöğretimde çalışan 641 öğretmen oluşturmaktadır. Öğretmenlerin dereceli puanlama anahtarına yönelik öz yeterlilik düzeylerini ortaya koymak için 47 maddeden oluşan taslak form hazırlanmıştır. Ölçeğin geçerliğini belirlemek için kapsam geçerliği, temel bileşenler analizi, madde toplam korelasyonu, alt-üst %27'lik gruplar için madde analizi ve doğrulayıcı faktör analizi yapılmıştır. Ölçeğin güvenirliği ise iç tutarlılık olarak incelenmiş ve Cronbach alfa değeri ile test edilmiştir. Analizler sonucunda 28 maddeden oluşan ve dört faktörlü bir yapıya sahip ölçek elde edilmiştir. Ölçeğin tamamının ve alt faktörlerinin iç tutarlılık katsayısı oldukça yüksektir. Bu ölçeğe dayalı olarak araştırmacılar öğretmenlerin öz yeterliği ile eğitimde önemli rol oynayan farklı değişkenler arasındaki ilişkiler incelenebilirler. Ayrıca öğretmenlerin DPA'ya yönelik öz yeterlilik düzeyleri belirlenerek DPA'ların kullanım amaçlarına dayalı karşılaştırmalı çalışmalar yapılabilir

🔖

Cite This Article

YILDIRIM, Ö., GÜNEŞ, P., YILMAZ, M. (2022). Dereceli Puanlama Anahtarına Yönelik Öz-Yeterlilik Ölçeğinin Geliştirilmesi. International Journal of Assessment Tools in Education, Cilt: 5 - Sayı: 1, 187–200. https://ajindex.com/articles/540229

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (17)

  1. Akyol, H. (2007).
  2. Vygotsky, Piaget ve Yapılandırmacı Okuma Eğitimi. VI. Ulusal Sınıf Öğretmenliği Kongresi Bildiri Kitabı, Eskişehir. Black, P. & William, D. (1998). Assessment and classroom learning. Assessment Education, 5 (1), pp.7-74.
  3. Brookhart, S.M. (2011). Educational assessment knowledge and skills for teachers. Educational Measurement: Issues and Practice, 3(1), pp. 3-12.
  4. Clark, K. & Dwyer, F. M. (1998). Effect of differenttypes of computer-assisted feedbacks trategies on achievement and response confidence. International Journal of Instructional Media, 25(1), pp.55-63.
  5. Carvalhoa, C. & Santosa J. & Conboya, J. & Martinsa D. (2014). Teachers´ feedback: Exploring differences in students´ perceptions. Procedia - Social and Behavioral Sciences 159, pp. 169-173.
  6. Crooks, T.J. (1988). The impact of classroom evaluation on students. Review of Educational Research, 5, pp. 438-481.
  7. Dempsey J.V., Litchfield B.C. & Driscoll M.P., (1993).
  8. Feedback, Retention, Discrimination Error, and Feedback Study Time, Journal of Research on Computing in Education, 25: 3, pp. 303-326.
  9. Duhon, G., House, S., Hastings, K., Poncy, B. & Solomon, B. (2015). Adding immediate feedback to explicit timing: An option for enhancing treatment ıntensity to ımprove mathematics fluency. Journal of Behavioral Education, 24(1), pp. 74-87.
  10. Eraz, G. & Öksüz, C. (2015). Sınıf Öğretmenlerinin Öğrencilerin Ders Dışı Matematik Etkinliklerine Ilişkin Uyguladıkları Geribildirimlerin Etkisi. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 36, ss.105-119.
  11. Erişen, Y. (1997). Öğretim Elemanlarının Dönüt ve Düzeltme Davranışlarını Yerine Getirme Dereceleri. Kuram ve Uygulamada Egitim Yönetimi Dergisi, 3(1), ss. 45-62.
  12. Foote, C.J. (1999). Attribution feedback in the elementary classroom. Journal of Research in Childhood Education, 13(2), 155-166.
  13. Hattie, J. & Timperley, H. (2007).
  14. The power of feedback, Review of Educational Research, 77 (1), pp. 81-112.
  15. Kluger, A.N. & Denisi, A. (1996). The Effects of feedback interventions on performance: A historical review, a meta-analysis, and a preliminary feedback intervention theory. Psychological Bulletin, 2(2), pp. 254-284.
  16. Köğce, D. & Baki, A. (2012). İlköğretim Matematik Öğretmenlerinin Geribildirim Kavramına İlişkin Inanışları, X. Ulusal Fen Bilimleri ve Matematik Eğitimi Kongresi, 27-30
  17. Haziran, Niğde. Labuhn, A.S., Zimmerman, B.J., & Hasselhorn, M.(2010). Enhancing students’ self-regulation and mathematics performance: The influence of feedback and